บทที่ 5(1)

ห้ามทำร้ายฉันเด็ดขาด

อลิษาสะดุ้งสุดตัว ถุงของในมือแทบหล่น เธอชะงักค้างอยู่ตรงนั้น ใจเต้นแรงจนแทบกลืนเสียงหายใจของตัวเองไม่ลง มือที่เย็นเฉียบจับข้อเท้าเธอแน่น ทำให้เธอเผลอกรีดร้องในลำคอเบา ๆ ก่อนเสียงนั้นจะตามมา

“ชะ… ช่วยด้วย” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าราวกับเป็นแรงเฮือกสุดท้าย

“คนไทย!!” อลิษาร้องออกมาด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก

อลิษาเบิกตากว้าง เธอหันมองรอบตัวทันทีแต่ก็พบเพียงแค่ทางเดินมืดมิดและเงียบงัน ก่อนจะก้มลงช้า ๆ ให้แสงจากโทรศัพท์ส่องไปยังร่างของใครบางคนที่นอนฟุบอยู่ข้างถังขยะ เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นและคราบเลือดบางจุด ดูเหมือนจะบาดเจ็บหนัก

“คุณ… คุณพูดภาษาไทยเหรอ!” อลิษารีบพูด มือสั่นน้อย ๆ เพราะทั้งตกใจและกลัวในเวลาเดียวกัน

ร่างตรงหน้าขยับเล็กน้อยและพยายามเงยหน้าขึ้น เสียงครางเบา ๆ หลุดออกมาอีกครั้ง “ช่วย… ด้วย…”

อลิษากลืนน้ำลาย เธอย่อตัวลงนั่งยองใกล้ ๆ พลางยกโทรศัพท์ขึ้นส่องดูให้ชัด และทันทีที่แสงไฟส่องถึงใบหน้า... เธอก็ชะงักนิ่งงันเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

อลิษามองร่างตรงหน้าด้วยความตกใจและสับสน แต่เมื่อเห็นเลือดซึมตรงแขนเสื้อของเขา ความกลัวก็เริ่มถูกแทนที่ด้วยความเป็นห่วง

“คุณ… เป็นอะไรมากไหมคะ ?” เธอถามเสียงสั่น

ชายคนนั้นหอบหายใจแรง ดวงตาคมแต่แฝงความอ่อนแรงสบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและเร่งร้อน

“อย่าเพิ่งถาม… พาผมออกไปจากตรงนี้ก่อน”

อลิษาใจเต้นแรง เธอเหลียวมองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเห็นเงาคนกลุ่มหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่กำลังเดินตรงมา เสียงฝีเท้าเร่งรัวขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนกำลังตามหาใครบางคน

“แย่แล้ว…” เธอพึมพำพลางรีบปิดไฟฉายในโทรศัพท์ แสงขาวดับวูบเหลือเพียงความมืดและเสียงหอบของคนทั้งคู่

อลิษาสอดแขนเข้าใต้รักแร้ชายแปลกหน้าแล้วออกแรงพยุงเขาเดินอย่างทุลักทุเลไปข้างทาง แต่เมื่อมองเห็นว่ากลุ่มคนข้างหลังเริ่มใกล้เข้ามา เธอจึงตัดสินใจลากเขาเข้าไปในตรอกแคบ ๆ ข้างกำแพงอิฐ

ภายในตรอกมืดและแคบจนแทบไม่มีที่ขยับ ลมหายใจของทั้งสองกระทบกันในความเงียบที่ตึงเครียด ความกังวลและความหวาดกลัวพลันถาโถมเข้ามาในพริบตา

อลิษาหันกลับมาอย่างรวดเร็วและในจังหวะเดียวกันปลายจมูกของเธอก็ชนเข้ากับจมูกของเขาอย่างจังจนหัวใจเต้นโครมครามในอก เธอกำลังจะขยับออกแต่ชายคนนั้นกลับยกมือขึ้นโอบเอวเธอแน่นพร้อมดึงร่างของเธอเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนนั้นจะดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

“อย่าขยับ...” เขากระซิบแผ่วข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ อลิษากลั้นหายใจพลางซบหน้าลงกับไหล่เขาโดยไม่รู้ตัว จนได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นเป็นจังหวะเร็วบ้าง ช้าบ้าง

เสียงฝีเท้านอกตรอกค่อย ๆ ห่างออกไปทีละน้อย หลงเหลือเพียงความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง

หลังจากเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มนั้นจางหายไปพร้อมกับความเงียบที่กลับมาแทนที่ อลิษาก็ถอนหายใจแรงราวกับเพิ่งได้ปลดปล่อยลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ตั้งนาน เธอขยับตัวออกจากอ้อมแขนของชายแปลกหน้าอย่างระมัดระวัง

“พวกนั้น… ไปแล้วมั้ง” เธอพูดเบา ๆ พลางมองออกไปนอกตรอกเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครเหลืออยู่

ชายคนนั้นยังคงยืนพิงกำแพงอยู่ ใบหน้าซีดเซียวกว่าก่อนหน้าเล็กน้อย เงาแสงจากไฟถนนสาดเข้ามาบางส่วนเผยให้เห็นเหงื่อเม็ดโตที่ผุดบนขมับและเลือดที่ไหลซึมจากแขนเสื้ออีกครั้ง

อลิษากลืนน้ำลาย รู้ว่าเขาคงเจ็บไม่น้อยแต่ยังฝืนยืนอยู่ได้

“คุณ… พักที่ไหนคะ ?” เธอถามเสียงเบา

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมคู่นั้นมองกลับมา “ยังไม่มี… ผมเพิ่งมาถึงที่นี่ได้ไม่กี่ชั่วโมง” อิริคเลือกที่จะปิดบังหญิงสาวเรื่องฐานะ ที่อยู่เพื่อรอให้ลูกน้องเขาตามมาเจอ และเพื่อความปลอดภัยของเธอและตัวเขาเอง

อลิษาเม้มปากแน่น ความลังเลแวบขึ้นในใจ แต่พอเห็นสภาพของเขา เธอก็รู้ว่าถ้าปล่อยไว้ตรงนี้คงไม่รอดแน่ ๆ

“ฉันพักแถวนี้ค่ะ เดินไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก” เธอกล่าวออกไปในที่สุด “ไปทำแผลที่ห้องฉันก่อนก็ได้... แต่มีข้อแม้นะ”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ เหมือนรอฟัง

“ห้ามทำร้ายฉันเด็ดขาด” อลิษาพูดจริงจัง แม้เสียงจะสั่นเล็กน้อยแต่สายตาแน่วแน่ “เพราะฉันเห็นว่าคุณเป็นคนไทย ฉันถึงยอมช่วย เข้าใจไหม”