บทที่ 2

                                                                        งานใหม่

เสียงคลื่นกระทบเรือเป็นระลอกสลับกับเสียงเครื่องดนตรีที่เริ่มซ้อมอยู่ด้านใน อลิษายืนอยู่หน้ากระจกห้องแต่งตัวเล็ก ๆ ของเธอบนเรือสำราญระดับโลกที่ล่องผ่านทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในค่ำคืนนี้

หญิงสาวสวมชุดเดรสสีมุกสะท้อนแสงราวกับเกล็ดน้ำ เส้นผมสีดำขลับถูกรวบไว้หลวม ๆ เผยต้นคอขาวนวล เธอสูดหายใจเข้าลึก ก่อนแตะลิปกลอสลงบนริมฝีปากบางอย่างเบามือ คืนนี้เป็นอีกคืนหนึ่งที่เธอจะต้องขึ้นร้องเพลงภายในห้องบอลรูมขนาดใหญ่ของเรือ ภายใต้แสงไฟและสายตาของนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลก

“ถ้าอย่างนั้น… ฉันจะลองดูค่ะ”

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ คุณอลิซ”

“เรือจะออกในอีก 1 สัปดาห์ ผมจะส่งรายละเอียดทั้งหมดให้ภายในพรุ่งนี้ ระหว่างนี้คุณก็เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ”

อลิษาเหม่อลอยนึกถึงวันที่เธอปฏิเสธอย่างหนักแน่นว่าจะไม่ยอมมาทำงานบนเรือสำราญ สุดท้ายเธอก็ได้ขึ้นมาอยู่บนเรือสำราญขนาดใหญ่แห่งนี้

“พร้อมหรือยังคนสวย” ลิเดียผู้จัดการสาวคนไทยซึ่งดูแลทุกอย่างบนเรือเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มพร้อมแฟ้มในมือ ใบหน้าของเธอสวยเฉียบในชุดสูทสีกรมท่าที่เข้ากับบุคลิกมั่นใจ

“อีก 10 นาทีจะขึ้นเวทีแล้วนะ”

“พร้อมค่ะ แค่... ตื่นเต้นนิดหน่อย” อลิษาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองกระจกอีกครั้ง

“ทุกครั้งที่เห็นทะเล ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง” ลิเดียยิ้ม มองหญิงสาวที่เธอเอ็นดูเหมือนน้องสาว 

“นั่นแหละเสน่ห์ของเธอ เวลาร้องเพลงเธอไม่ได้แค่ร้อง แต่เธอเล่าเรื่องของหัวใจตัวเองผ่านมัน ทำให้ทุกคนต่างชื่นชอบในน้ำเสียงของเธอยังไงล่ะ อลิซ”

อลิษาหัวเราะเบา ๆ “ถ้าคืนนี้มีใครสักคนฟังเข้าใจ ก็คงดีนะคะ”

“มีสิ เชื่อฉันสิ บนเรือนี้ มีคนที่กำลังรอฟังเสียงของเธออยู่แน่ ๆ”

“คืนนี้ไม่ต้องร้องหลายเพลงหรอกอลิซ” เสียงของลิเดียดังขึ้นอย่างอ่อนโยนขณะเดินมาหยุดข้างเธอ ใบหน้าสวยมีรอยยิ้มจาง ๆ ที่ดูคล้ายจะอ่อนล้า “ร้องแค่ 2-3 เพลงพอจากนั้นก็ลงไปพักเถอะ ฉันเห็นเธอซ้อมมาตลอดทั้งสัปดาห์แล้วนะ”

อลิษาชะงักเล็กน้อยก่อนหัวเราะเบา ๆ “ฉันยังไหวค่ะ พอขึ้นเวทีแล้วความเหนื่อยมันหายไปหมดเลย”

“มันเป็นสิ่งที่เธอชอบสินะ ฉันรู้ว่าเธอไหวแต่ก็ควรมีเวลาให้ร่างกายได้พักบ้าง” ลิเดียเอื้อมมือไปแตะไหล่เบา ๆ

“แต่คืนนี้มีแขกสำคัญอยู่บนเรือ ฉันไม่อยากให้เธอกดดันตัวเองมากเกินไป ฟังเสียงหัวใจตัวเองเหมือนที่เธอร้องไห้คนอื่นฟังนั่นแหละ”

“แขกสำคัญเหรอคะ ?”

“อืม...” ลิเดียปรายตามองไปทางประตูเหมือนจะนึกถึงอะไรบางอย่าง “คนของบริษัทลงทุนจากยุโรป เขามาพักผ่อนแต่ก็มีคิวคุยธุรกิจด้วย”

“ฉันพูดจริงนะอลิซ ร้องแค่ 2-3 เพลงก็ไปพัก” ลิเดียหัวเราะพลางหยิบคลิปไมค์ขึ้นมาช่วยติดให้เธออย่างเบามือ “คืนนี้ไม่ต้องพยายามมาก แค่ร้อง... ให้เหมือนเธออยู่คนเดียวเท่านั้นพอ”