บทที่ 5(2)

ห้ามทำร้ายฉันเด็ดขาด

แววตาเขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “ผมสัญญา” เสียงทุ้มของเขานุ่มลงจนเกือบจะอ่อนโยน

อลิษามองหน้าเขาอีกครั้งเพื่อยืนยันความมั่นใจก่อนจะยื่นมือออกไปให้พยุง เธอรู้สึกถึงน้ำหนักตัวเขาที่เอนพิงมาเล็กน้อยตอนเดินออกจากตรอกนั้น

เมื่อมาถึงห้อง อลิษารีบเปิดไฟจนห้องสว่างขึ้นในทันที ตามด้วยเสียงประตูปิดดัง ‘แกร๊ก’ เบา ๆ เธอวางของทั้งหมดลงบนโต๊ะเล็กข้างเตียง ก่อนหันกลับมามองชายแปลกหน้าที่พิงกรอบประตูอยู่ ใบหน้าเขาขาวซีดและเต็มไปด้วยเหงื่อ

“นั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวฉันเอากล่องยามาให้” เธอพูดเสียงเรียบแต่ใจเต้นแรงไม่หยุด

อลิษาเปิดกระเป๋าเดินทางของตัวเองแล้วหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา จากนั้นนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเขา เริ่มจัดการล้างแผลที่แขนด้วยมือที่สั่นน้อย ๆ เพราะทั้งกลัวและระแวงในเวลาเดียวกัน

“เจ็บไหมคะ?” อลิษาถามเสียงเบา

“ไม่เท่าไร” เขาตอบสั้น ๆ ดวงตาคมมองเธออยู่นานจนเธอต้องเป็นฝ่ายหลบสายตา หลังจากพันผ้าเสร็จ เธอก็ถอนหายใจโล่งอกขึ้นนิดหนึ่ง

“เรียบร้อยแล้วค่ะ... เอ่อ ฉันยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย”

ชายแปลกหน้าขยับสายตาขึ้นมองเธอแล้วพูดเสียงนิ่ง

“แค่เจอกันครั้งเดียว ไม่จำเป็นต้องรู้จักชื่อกันหรอก”

อลิษาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ความจริงเธอกับเขาก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องรู้จักกัน อย่างไรเสียเธอก็คงไม่ได้เจอกับเขาอีกแล้ว

“ก็ได้ งั้น... ถ้าทำแผลเสร็จแล้ว คุณไปได้แล้วค่ะ” เธอลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวหันกลับไปเพื่อจะเก็บของ แต่เสียงทุ้มต่ำจากด้านหลังกลับดังขึ้น

“ขอพักก่อน... แค่สักหน่อย”

อลิษาหันกลับมา ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความระแวง ถ้าเกิดเขาคิดไม่ดีขึ้นมาล่ะ แต่เขาบาดเจ็บขนาดนั้นคงจะไม่มีแรงลุกขึ้นมาฆ่าเธอได้หรอกมั้ง ความคิดตีกันในหัวไม่หยุด ก่อนจะตัดสินใจให้เขาอยู่ต่อ

“ห้องนี้มีเตียงเดียว ฉันไม่นอนพื้นนะ นายจะพักก็นอนโซฟา” ชายหนุ่มมองหน้าเธอเงียบ ๆ ก่อนยิ้มมุมปากบาง ๆ เหมือนจะเอ็นดูในความเด็ดขาดนั้น “ตามนั้น”

“นอนได้ก็นอน นอนไม่ได้ก็ออกไป” เธอย้ำอีกครั้งเสียงเข้ม

เขาไม่พูดอะไรอีก เพียงพยักหน้าแล้วเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาทันที เสียงร่างใหญ่กระทบเบาะนุ่มเบา ๆ ตามด้วยลมหายใจยาวราวกับหมดแรง

อลิษายืนมองอยู่พักหนึ่งก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ แล้วพูดกับตัวเองในใจ บ้าเอ๊ย… ฉันเอาอะไรมาคิดช่วยผู้ชายที่ไม่รู้จักเนี่ย

เธอทิ้งตัวลงบนที่นอนอ่อนนุ่มก่อนจะเอนตัวลงบนเตียง ในใจยังคงหวาดระแวงชายหนุ่มที่เธอเพิ่งจะช่วยมา ดวงตากลมพยายามเบิกเอาไว้กว้างจ้องมองเขาไม่วางตาจนความเหนื่อยล้าเข้ามาครอบงำจากการเดินทาง เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆ ท่ามกลางเสียงระฆังโบสถ์ที่ดังแว่วมาจากใจกลางเมือง

อิริครับรู้ถึงสายตาที่จ้องมองจึงแกล้งหลับตาไว้ กระทั่งคนที่จ้องมองเขาอยู่เข้าสู่ห้วงนิทรา เขาขยับพลิกกายหันไปหาหญิงสาวก่อนจะปิดเปลือกตาลงในที่สุด