บทที่ 3

                                                                              งานใหม่ (2)

เสียงประกาศเรียกศิลปินขึ้นเวทีดังลอดเข้ามา อลิษาสูดหายใจเข้าลึก ๆ

และเมื่อเธอก้าวออกจากหลังเวที แสงไฟนับร้อยก็สาดเข้ามาจนแสบตา ข้างล่างนั่นคือผู้คนมากมายที่กำลังรอฟังเสียงของเธอ

เสียงเปียโนค่อย ๆ บรรเลงขึ้นมา อลิษาก้าวออกสู่แสงไฟท่ามกลางเสียงปรบมือจากผู้ชม

ก่อนที่เสียงสุดท้ายของเปียโนค่อย ๆ จางหาย เหลือเพียงเสียงปรบมือกึกก้องไปทั่วเรือสำราญ อลิษายืนนิ่งอยู่กลางแสงไฟ ดวงตาเธอชื้นนิด ๆ เพราะไม่คิดว่าผู้คนจะลุกขึ้นยืนปรบมือให้ขนาดนี้ เสียงชื่นชมดังแว่วอยู่รอบตัว ทั้งภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น ไทย และอีกหลายสำเนียงจากทั่วโลก แต่สิ่งที่เธอรับรู้ชัดที่สุดกลับเป็น ‘ความสุข’ ที่อบอวลอยู่ในหัวใจเพราะเธอได้ทำในสิ่งที่เธอรัก

อลิษาโค้งให้ผู้ชมก่อนจะเดินลงจากเวทีด้วยรอยยิ้มเปื้อนแก้ม ขณะที่มีนักท่องเที่ยวหลายคนเข้ามายื่นทิปให้ ทั้งธนบัตรเหรียญต่างประเทศและซองเล็ก ๆ ที่มีข้อความเขียนขอบคุณไว้

“คืนนี้สุดยอดมากเลยอลิซ!” ลิเดียเดินมาหาเธอพร้อมรอยยิ้มกว้าง สีหน้าภูมิใจราวกับแม่ที่เห็นลูกสาวได้รับรางวัลใหญ่ “เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าแค่ 2-3 เพลงก็พอ เสียงของเธอสะกดคนได้ทั้งลำเรือเลยนะ”

“ขอบคุณค่ะพี่ลิเดีย” อลิษาหัวเราะเบา ๆ เธอยังถือเงินและซองเล็ก ๆ เต็มมือ “ลูกค้าใจดีมากเลย ฉันจะเอาไปให้พี่ลิเดียนะคะ จะได้แบ่งให้ทีมงานทุกคน”

“ไม่ต้องจ้ะ” ลิเดียส่ายหัวเบา ๆ แล้วดันมือของอลิษากลับไป “มันเป็นทิปส่วนตัวของเธอ ทุกคนรู้ดีว่าเสียงของอลิซทำให้ค่ำคืนนี้พิเศษขนาดไหน”

“แต่ว่า…”

“ไม่มีแต่ เธอเหนื่อย เธอซ้อมทั้งวัน ทำให้ทุกคนมีรอยยิ้มได้ขนาดนี้ เธอสมควรได้รับมันเต็มที่แล้ว พนักงานที่จัดห้องเขาทำงานได้ทิปก็ไม่ได้เอามาแบ่งให้พวกเรานะ นอกเหนือจากที่ว่าลูกค้าจะให้และแจ้งว่าให้แบ่งกันทุกคน นั่นแหละที่สมควรจะแบ่ง พี่พูดแบบนี้เธอเข้าใจใช่ไหม?”

อลิษาก้มลงมองเงินในมือ ดวงตาโตเล็กน้อยเมื่อเห็นจำนวนที่มากจนเกินคาด ก่อนจะพึมพำเสียงแผ่ว

“มัน... มากพอ ๆ กับเงินเดือนทั้งเดือนของฉันเลยนะคะ” ถ้าเธอหาเงินได้แบบนี้ทุกวัน เธอก็จะมีเงินเก็บเยอะ ๆ และยังได้กลับบ้านไปอยู่กับครอบครัวในเร็ววัน

ลิเดียหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกมือแตะไหล่เธอ “งั้นถือว่าเป็นของขวัญจากท้องทะเลแล้วกัน คืนนี้เธอร้องด้วยหัวใจจริง ๆ ทุกคนสัมผัสได้ เธอเป็นคนมีพรสวรรค์ พี่เชื่อว่าเธอทำได้”

ลิเดียเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับยกแก้วน้ำเย็นส่งให้ “ดื่มสิ เธอคอแห้งแน่ ๆ”

“ขอบคุณค่ะพี่ลิเดีย” อลิษารับมาอย่างเกรงใจ ก่อนจะจิบเบา ๆ ความเย็นแล่นผ่านคอช้า ๆ ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้น

“อีกไม่กี่ชั่วโมงเรือก็จะเทียบท่าที่กรุงโรมแล้วนะ” ลิเดียพูดขึ้นพลางมองออกไปยังขอบฟ้าที่เริ่มเห็นแสงเมืองอยู่ไกล ๆ “กัปตันบอกว่าจะให้ลูกเรือและทีมบันเทิงพัก 3 วัน 2 คืนก่อนออกเดินทางต่อไปที่สเปน เธอเองก็ใช้โอกาสนี้พักบ้างนะอลิซ”

“จริงเหรอคะ!” ดวงตาของอลิษาเป็นประกายขึ้นมาทันที “ฉันอยากไปเดินเล่นในโรมสักครั้ง อยากเห็นโคลอสเซียมของจริง”

“งั้นเตรียมตัวไว้เลยสิ” ลิเดียหัวเราะเบา ๆ “คืนนี้รีบกลับไปเก็บของก่อน พรุ่งนี้เช้าเรือเทียบท่าเธอจะได้ไม่ต้องรีบ”

“แล้วพี่ลิเดียล่ะคะ จะลงฝั่งไหม ?”

“แน่นอนสิ ฉันจองคาเฟแถวใจกลางเมืองไว้แล้ว จะนั่งกินกาแฟดูผู้คนไปเรื่อย ๆ แต่ถ้าเธออยากไปด้วยก็ได้นะ”

“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันว่าจะขอเดินคนเดียวสักหน่อย อยากเก็บภาพบรรยากาศไว้เผื่อแต่งเพลงตอนกลับ”

“ก็ดีนะ” ลิเดียพยักหน้า “เธอเป็นคนมีเสน่ห์เวลามีแรงบันดาลใจ ฉันอยากเห็นเพลงต่อไปของเธอจริง ๆ”

กระทั่งเสียงลำโพงบนเรือประกาศเบา ๆ ว่า “อีก 3 ชั่วโมงจะถึงท่าเรือกรุงโรม”

ลิเดียมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะหันมายิ้มให้ “งั้นไปเก็บของเถอะ เดี๋ยวฉันต้องไปเช็กตารางของพนักงานต่อ”

“ค่ะ แล้วเจอกันตอนเช้านะคะพี่ลิเดีย”

“ฝันดีนะอลิซ”

“ฝันดีค่ะ”