LOGIN“ใครฆ่าพ่อฉัน”เอเลนามองผู้ชายทั้งสองคนที่อยู่ตรงหน้า ลูกานั่งอยู่บนขอบเตียง ส่วนดาเมียนยืนห่างออกไปเล็กน้อย เมื่อครู่ทั้งคู่ยังพร้อมจะทะเลาะกัน แต่พอเห็นเอกสารที่เธอวางลงบนโต๊ะ กลับไม่มีใครยอมพูดอะไรสักคำเอเลนารออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปทางดาเมียน“ฉันถามนายด้วย”“ผมได้ยิน”“ดี งั้นคราวนี้ฉันขอคำตอบที่ไม่ใช่ ‘ยังบอกไม่ได้’ ‘มันอันตราย’ หรือ ‘รอให้ทุกอย่างเรียบร้อยก่อน’ นะ”ลูกาขยับตัวเหมือนจะพูด แต่พอเธอหันไปมอง เขาก็เงียบลงอีกครั้งดาเมียนสบตาเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปเปิดประตู“เอากล่องเข้ามา”เอเลนาขมวดคิ้วทันที“กล่องอะไร”“สิ่งที่คุณอยากเห็น”“นายเตรียมไว้แล้ว?”“ผมตั้งใจจะให้คุณดูพรุ่งนี้”“พรุ่งนี้อีกแล้ว!”ดาเมียนไม่ได้เถียง ไม่ถึงสองนาทีต่อมา ลูกน้องของเขาก็กลับมาพร้อมกล่องสีดำขนาดไม่ใหญ่นัก บนฝากล่องมีซีลติดอยู่สองชั้น พร้อมหมายเลขกำกับดาเมียนรับมันมาวางตรงหน้าเธอ“อะไรอยู่ข้างใน”“หลักฐานที่ผมมีเกี่ยวกับการตายของอันโตนิโอ”เอเลนามองกล่อง ก่อนเงยหน้าขึ้น“ทั้งหมด?”“ทั้งหมดที่อยู่กับผมตอนนี้”“รวมของที่ทำให้วาเลนเตดูไม่ดีด้วย?”“รวม”“แล้วถ้ามีอะไรที่ทำให้นายดูไม่ดีล่ะ”ดา
“ผมเข้าหาคุณ เพราะดาเมียนเป็นคนสั่ง”เอเลนามองลูกาอยู่นาน เธอเคยได้ยินเรื่องนี้จากปากดาเมียนแล้ว แต่การได้ยินจากผู้ชายที่เคยสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอ กลับทำให้ความเจ็บที่พยายามกดเอาไว้ตลอดหลายวันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง“เริ่มตั้งแต่ต้น”ลูกาขยับตัวบนขอบเตียง มือขวาของเขาวางอยู่บนหัวเข่า นิ้วโป้งถูไปมาบนข้อนิ้วอีกข้างอย่างที่ชอบทำเวลาเครียด เมื่อก่อนเอเลนามักจับมือเขาเอาไว้ทุกครั้งที่เห็นท่าทางนี้คืนนี้เธอเพียงมอง“ก่อนที่เราจะเจอกันไม่นาน มีคนเริ่มตามหาข้อมูลเก่าเกี่ยวกับพ่อคุณ” ลูกาเริ่มเล่า “ดาเมียนต้องการรู้ว่าคนพวกนั้นจะเข้าถึงคุณหรือเปล่า เขาเลยส่งผมไปอยู่ใกล้ ๆ”“ใกล้แค่ไหน”ลูกามองเธอ“ใกล้พอจะรู้ว่ามีใครติดต่อคุณ มีรถต้องสงสัยตามคุณหรือเปล่า แล้วก็มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นบ้าง”เอเลนาพยักหน้าช้า ๆ“แปลว่ากาแฟแก้วแรกก็เป็นงาน?”เขาเงียบไปนิดหนึ่ง“ครับ”“วันที่นายช่วยฉันเก็บเอกสารที่ทำตกหน้าร้าน?”“ตอนนั้นด้วย”เธอจำวันนั้นได้ดี ฝนตกหนักจนต้องวิ่งเข้าร้านกาแฟ เอกสารในกระเป๋าหล่นกระจายขณะกำลังหาเงินจ่ายค่ากาแฟ ลูกาเป็นคนก้มลงช่วยเก็บ ก่อนชวนคุยเรื่องข่าวที่เธอทำอยู่เธอยังเคยเล่าเรื่องนี
“ช่วยถอยออกจากประตูด้วยค่ะ”เอเลนาลดกระจกรถลง ก่อนมองชายสองคนที่ยืนขวางอยู่หน้าประตูเหล็ก คนหนึ่งถือวิทยุสื่อสาร อีกคนกำลังมองรถสามคันที่จอดเรียงอยู่ด้านหลัง สีหน้าของทั้งคู่บอกชัดเจนว่าไม่ได้คาดหวังจะมีแขกมาเยือนในเวลานี้“คุณเอเลนา ผมได้รับคำสั่งว่าไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปจนถึงพรุ่งนี้เช้าครับ”“ดาเมียนสั่ง?”“ครับ”“งั้นช่วยโทรบอกเขาว่าภรรยามาถึงแล้ว”ชายคนนั้นมีสีหน้าลำบากใจ“คือว่า...”“ไม่ต้องตกใจค่ะ ฉันไม่ได้มาหาสามี”เอเลนาหยิบแฟ้มเอกสารส่งให้ทนายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ“ฉันมาหาลูกา”ทนายเปิดแฟ้ม ก่อนลดกระจกรถฝั่งตัวเองลงบ้าง“ผมเป็นทนายความของคุณมาริโนครับ ตามข้อตกลงที่คุณวาเลนเตลงนาม คุณลูกา เบลลินีต้องได้รับโอกาสในการพบแพทย์และทนายอิสระโดยไม่ถูกขัดขวางเกินสมควร”ชายเฝ้าประตูขมวดคิ้ว“แต่ผมได้รับคำสั่งว่า...”“ผมเข้าใจครับว่าคุณทำตามคำสั่ง” ทนายพูดแทรกอย่างสุภาพ “หนังสือแจ้งเรื่องผิดเงื่อนไขถูกส่งถึงคุณวาเลนเตแล้วเมื่อบ่ายนี้ ถ้าคุณยังปฏิเสธ ผมขอชื่อเต็ม ตำแหน่ง และเหตุผลในการปฏิเสธ เพื่อบันทึกไว้ประกอบการดำเนินการต่อไปด้วยครับ”ชายคนนั้นมองทนาย ก่อนหันกลับมาทางเอเลนา“คุณวาเลนเตกำล
“แหวนวงนี้หนักกว่าที่ควรจะเป็นครับ”เอเลนาขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทันที เจ้าหน้าที่ห้องตรวจยกแหวนเงินออกจากเครื่องชั่ง ก่อนวางลงไปใหม่อย่างระมัดระวัง ตัวเลขบนหน้าจอยังคงเท่าเดิม“เครื่องไม่ได้เสียใช่ไหมคะ”“ถ้าเสีย ผลการตรวจครั้งแรกกับครั้งที่สองก็คงไม่ตรงกันขนาดนี้ครับ”“เผื่อมันเสียอย่างสม่ำเสมอ”เจ้าหน้าที่เงยหน้ามองเธอ ก่อนหัวเราะเบา ๆ“ถ้าคุณมาริโนยังไม่มั่นใจ ผมเปลี่ยนเครื่องให้ได้ครับ”“ดีค่ะ ฉันอยากมั่นใจ”เธอเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างโต๊ะ ระหว่างรอเจ้าหน้าที่ย้ายแหวนไปตรวจด้วยเครื่องอีกตัวเช้าวันนี้เอเลนาโทรหาร้านที่เธอกับลูกาเคยสั่งทำแหวนแต่งงาน ขอทั้งแบบต้นฉบับ น้ำหนักตอนส่งมอบ ชนิดโลหะ และขนาดที่ระบุไว้ในใบรับประกัน พนักงานจำเธอได้ทันที แถมยังถามด้วยความเป็นห่วงว่าเหตุการณ์ในวันแต่งงานเป็นอย่างไรบ้าง จนเอเลนาเกือบวางสายลงสุดท้ายเธอจึงบอกเพียงว่ากำลังตรวจสอบเรื่องส่วนตัว และขอให้ทางร้านรักษาข้อมูลการสั่งซื้อไว้เป็นความลับก่อน เมื่อได้เอกสารครบ เธอก็นัดห้องตรวจแห่งนี้ทันทีคนตรวจเป็นผู้เชี่ยวชาญอิสระที่เธอเลือกเอง ส่วนผู้คุ้มกันทั้งสองคนรออยู่ด้านนอก ไม่มีใครจากวาเลนเตเข้ามาเกี่ยวข
“ตอบฉันมา ดาเมียน”เอเลนายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน สองมือกำขอบโต๊ะไว้แน่น ขณะที่ผู้ชายตรงข้ามเอาแต่มองเธอโดยไม่ยอมพูดอะไร“งานที่บรัสเซลส์เมื่อห้าปีก่อน นายเกี่ยวข้องด้วยหรือเปล่า”“เกี่ยว”คำตอบสั้น ๆ ทำให้เอเลนานิ่งไป แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอได้ยินเขายอมรับจริง ๆ เธอกลับรู้สึกเหมือนถูกใครสักคนชกเข้าที่ท้อง“นายทำอะไร”ดาเมียนวางปากกาลง“ผมติดต่อคนที่มีอำนาจตัดสินใจรับคุณเข้าทำงาน”“แล้ว?”“ทำให้พวกเขาถอนข้อเสนอ”เอเลนาจ้องหน้าเขา เธออยากให้ตัวเองฟังผิด อยากให้เขาอธิบายว่ามีเหตุผลบางอย่างที่เธอไม่เคยรู้ แต่ดาเมียนกลับพูดมันออกมาราวกับเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงและไม่มีทางแก้ไขได้อีกแล้ว“นายทำได้ยังไง”“บริษัทในเครือของผมมีธุรกิจกับกลุ่มทุนที่สนับสนุนสำนักข่าวนั้น”“นายใช้เส้นสายกดดันพวกเขา?”“ใช่”“ถึงขั้นไหน”ดาเมียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง“ทำให้พวกเขาเชื่อว่าการจ้างคุณอาจสร้างปัญหากับผู้สนับสนุนรายใหญ่ในภูมิภาค”เอเลนาหัวเราะออกมาเบา ๆ“นายทำให้ฉันกลายเป็นตัวปัญหา?”“ผมไม่ได้แตะประวัติการทำงานของคุณ”“แต่งานฉันหายไป!”“ใช่”เธอหันหน้าหนีทันที ภาพเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนกลับมาชัดเจนจนน่าโมโห
“เย็นนี้ฉันจะไปร้านหนังสือแถวถนนคาร์โล”เอเลนาพูดขณะเทกาแฟลงแก้ว ทำเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่เพิ่งนึกขึ้นได้ ดาเมียนเงยหน้าจากโทรศัพท์“ร้านไหน”“ร้านหนังสือเก่าฝั่งเหนือ”“กี่โมง”“ประมาณหกโมง”เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“แจ้งทีมรักษาความปลอดภัยด้วย”“รับทราบค่ะ คุณสามี”ดาเมียนหรี่ตาทันที“วันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ?”“ไม่ได้หรือไง”“ได้ แต่เวลาคุณพูดเพราะ ๆ ผมมักต้องระวังตัว”เอเลนายิ้มหวานกว่าเดิม“งั้นระวังให้ดีนะ”เธอหยิบกาแฟแล้วเดินออกจากครัว ก่อนที่เขาจะทันซักถามอะไรอีกสถานที่แรกถูกปล่อยออกไปเรียบร้อยเอเลนาใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงตรวจสอบรายชื่อบริษัทที่เกี่ยวข้องกับวาเลนเต ก่อนดึงกระดาษเปล่าออกมาสามแผ่นแล้วเขียนสถานที่ลงไปคนละแห่งอาเดรียนได้รับข้อความว่าเธอมีนัดพบแหล่งข่าวแถวศาลเก่าทีมรักษาความปลอดภัยได้รับแจ้งว่าเธออาจแวะหอสมุดกลางส่วนร้านหนังสือบนถนนคาร์โล มีเพียงดาเมียนที่ได้ยินจากปากเธอความจริงแล้วเธอไม่ได้นัดใครไว้สักแห่ง มันเป็นวิธีที่อาจไม่สมบูรณ์แบบ แต่เอเลนาต้องการเริ่มจากตรงนี้ เพราะหลังจากตรวจพบว่าดาเมียนซื้ออาคารที่เธออาศัยอยู่ เธอก็เริ่มสงสัยว่าตลอดสิบปีท







