ตอนที่ 06 ถ้าพยศก็ต้องเฆี่ยน

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~

(ยี่เฟิงxโปรด)

.

.

.

แม่เคยบอกไว้ว่าไอ้เฮียยี่มันป่าเถื่อนมันคงจะจริงอย่างที่คนเขาพูดกัน มันเลือกเด็กที่ยังไม่ประสาและยังไม่บรรลุนิติภาวะแบบผม เพราะมันคงจะกลัวติดโรค มันเลือกเด็กที่ยากจนแบบผมเพราะพวกผมเห็นแก่เงิน มันฉลาดและจับทางผมถูกว่าผมต้องเลือกเงินและครอบครัวมันถึงได้เอาแม่มาขู่ผม และเงินที่มันให้มาเมื่อครู่ มันคงไม่ได้ให้แค่ค่าตบหน้าผม

"ว่าไง มึงคิดนานไปแล้วนะ"

ผมไม่ได้ตอบแต่ใช้การกระทำแทนคำพูด ผมค่อยๆ เอนตัวลงนอนคว่ำไปกับเตียงแล้วรอรับความเจ็บจากเข็มขัดที่มันจะฟาดลงมา

"หึ! ...ยอมเจ็บตัวเหรอ ดี! "

เสียงหัวเข็มขัดที่ดังแกร็ก! มันบาดลึกเข้าไปในใจผม ผมกัดฟันแน่นเตรียมรับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้น ไอ้เฮียยี่มันใช้ฝ่ามือกระชากผ้าขนหนูที่ห่อหุ้มส่วนล่างของผมออก ทำให้ผมสะดุ้งเฮือก ผมขมิบแก้มก้นเข้าหากันตามสัญชาตญาณเพราะอากาศในห้องที่หนาวเหน็บ เหมือนกับจิตใจของผมในตอนนี้

"ก้นมึงนี่มันขาวเนียนอย่างกับผู้หญิงเลยนะ คิดไม่ผิดที่กูเลือกมึง"

ผมกัดฟันรอให้มันใช้เข็มขัดฟาดลงมาที่ก้นผม แต่มันก็ยังไม่ทำอะไรสักที จนผมต้องเหลียวหน้าไปมองมัน ผมเห็นมันจับหัวเข็มขัดแล้วม้วนปลายสายที่ฝ่ามือเตรียมที่จะฟาดผม ความกลัวทำให้น้ำตาพากันมาเอ่อคลอที่เบ้าตาจนมองเห็นใบหน้าของมันพร่าเบลอไปหมด แล้วความเจ็บปวดที่ผมอดทนรอก็มาถึง มันเจ็บแปลบเหมือนตอนโดนครูตี แต่ตอนนั้นมันมีกางเกงนักเรียนขวางเอาไว้ และมันก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากเพราะไม้เรียวมันอันเล็กนิดเดียว ผิดกับเข็มขัดหนังในมือมันตอนนี้

เพี๊ยะ! 

เพี๊ยะ!

เพี๊ยะ! 

"ฮึก! อ่ะ! อ่ะ! "

"ร้องออกมาดังๆ กูบอกให้ร้องไง! "

"ฮือ! พอหรือยัง ผมเจ็บ"

เพี๊ยะ! 

เพี๊ยะ! 

เพี๊ยะ! 

"พอ...พอแล้ว ฮือ! "

มันหยุดตีแล้วโยนเข็มขัดทิ้งไปที่ข้างเตียง เสียงหัวเข็มขัดกระทบกับพื้นดังก้องไปทั่วห้อง ผมเจ็บและแสบไปหมดขยับตัวแทบไม่ได้ และผมก็มีความรู้สึกว่ามันขึ้นมาคร่อมทับตัวผมอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมไม่มีแรงที่จะผลักมัน ฝ่ามือหยาบหนาของมันลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังและแก้มก้นของผม จนผมต้องซี้ดปากด้วยความเจ็บแสบ แต่มันก็ยังคงลูบคลำอยู่แบบนั้น จนผมทนไม่ไหว

"มึงเอามือมึงออกไปเลย"

"กูบอกว่าให้พูดดีๆ ลืมหรือ"

มันพูดจบก็ใช้ฝ่ามือหนากระชากเส้นผมของผมจนหน้าผมหงายไปด้านหลัง  ไอ้ซาดิสม์ มันก้มหน้าลงมาจนริมฝีปากมันอยู่ชิดกับใบหูผม เสียงหัวเราะในลำคอมันช่างเย็นยะเยือก ในตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกกลัวมันเสียแล้ว ความชื้นเเฉะของปลายลิ้นกำลังไล้เลียอยู่ข้างแก้มผมที่มีน้ำตาไหลอาบ มันกำลังใช้ปลายลิ้นเลียน้ำตาของผม น้ำเสียงที่แหบพร่ากระซิบที่ข้างหู

"ขอกูชมผลงานของกูก่อน มึงนี่มันรูปร่างเหมือนผู้หญิงจริงๆ "

"ปล่อยผมได้แล้ว ผมจะกลับบ้าน"

"ดี พูดง่ายๆ กูจะให้เงินมึง อยากได้อะไรก็บอกไปใส่เสื้อผ้าได้แล้ว แล้วต่อไปให้เรียกกูว่า เฮียยี่ เข้าใจไหม"

"ครับ เฮียยี่"

"อย่าให้ใครเห็นแผลมึง แล้วพรุ่งนี้มารอที่เดิมกูจะให้ไอ้กล้าไปรับ ห้ามเบี้ยว มึงได้เงินกูไปเยอะแล้ว "

ผมค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นเดินไปใส่เสื้อผ้า ยามที่เนื้อผ้ามันบาดแผลผมต้องเผลอซี้ดปาก แม่ง! งานแรกก็จะแย่อยู่แล้ว แล้วนี่ผมจะรอดไหม ไอ้เฮียยี่มันเป็นซาดิสม์ มันวิปริต ผมเกลียดมัน ทำไมผมต้องมาเจอคนอย่างมันด้วย ผมใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วก็รีบยัดแบงค์พันใส่ในกระเป๋ากางเกง ความดีใจบวกกับความเจ็บปวดที่แผ่นหลังมันกำลังผสมปนเปจนมั่วไปหมด ผมกำลังสับสน เงินที่มันให้มามันมากมายสำหรับผมและถ้าผมจะแกล้งทำดีกับมันเหมือนที่ไอ้พี่กล้าบอก มันจะดีกับผมหรือเปล่า หรือว่าคนวิปริตอย่างมันไม่เคยคิดสงสารใคร 

ไอ้เฮียยี่มันใส่เข็มขัดแล้วเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามองผม ผมกัดริมฝีปากตัวเองกลั้นความเจ็บแสบที่แผ่นหลังและแก้มก้น ตั้งเเต่จำความได้ผมไม่เคยโดนแม่ตี จะมีก็แค่ใช้ฝ่ามือตีเพียงนิดให้เชื่อฟังยามที่ผมดื้อรั้น และเกเรเพื่อให้ผมหลาบจำ แต่ครั้งนี้มันเกินไป ผมเจ็บไปหมด นี่เพิ่งแค่งานแรกผมก็จะตายอยู่แล้ว จะรอดหรือเปล่าโปรดปราน

"ซี้ด...แม่งเอ้ย "

ผมพยายามพยุงตัวเอง ใช้ฝ่ามือลูบแก้มก้นไปด้วยเพื่อบรรเทาความเจ็บแสบ ไอ้เฮียยี่มันบอกให้ผมคอยไอ้พี่กล้าในห้องนี้ ผมเดินมานั่งลงบนเตียงแล้วล้มตัวลงนอน แม่จะรู้หรือเปล่าว่าผมต้องทำงานแบบนี้ และถ้าแม่รู้แม่ก็คงจะทำอะไรไม่ได้ ความจริงคนอย่างมันไม่ต้องจ้างผมก็ได้ แค่จับผมมาขังแล้วก็จับมาเฆี่ยนก็คงไม่มีตำรวจมาสนใจคนรวยอย่างมัน แต่ทำไมมันถึงให้ผมกลับบ้าน แล้วยังจะให้เงินผมอีก  ผมนอนคิดจนหัวสมองแทบระเบิดก็ยังคิดไม่ออก ว่าทำไม?

ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องด้วยความรู้สึกค้างคา เขามีช้อยส์ให้มันเลือกแล้ว แต่ทำไมมันดันเลือกที่จะยอมเจ็บตัว แต่ก็ดี เด็กมันยังเดียงสา มันคงยังไม่เคยเรื่องพวกนี้ ถ้าเป็นพวกเด็กที่เขาจ้างมันมามันคงเลือกอย่างแรกไปแล้ว ไม่ต้องมาทนเจ็บจนน้ำตานองหน้าแบบนั้น 

"หึ...เด็กเอ๋ย"

เหอยี่เฟิงยกยิ้มมุมปากอยู่คนเดียวยามนึกถึงเด็กหนุ่ม รอยแผลจากการถูกเข็มขัดฟาดไปเมื่อครู่คงจะทำให้มันหลาบจำไปอีกนาน ในเมื่อมันพยศนักก็ต้องเฆี่ยน

 

 

 

—-------------------