ตอนที่ 07 ไม่พอใจก็ฆ่าทิ้ง

     ~ รักร้ายนายมาเฟีย ~

(ยี่เฟิงxโปรด)

.

.

.

 

ผมกลับมาบ้านโดยมีไอ้พี่กล้ามาส่ง ระหว่างทางผมสังเกตุว่าไอ้พี่กล้ามันก็ดูไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร มันสอนผมให้รู้จักปรับตัว อย่าดื้อและอวดเก่งเพราะยังมีคนที่เขาเก่งกว่าเราอีกเยอะ อีกอย่างผมยังเป็นแค่เด็กอายุสิบเก้าต้องรู้จักอ่อนน้อมถ่อมตนให้มาก และที่สำคัญผมจะต้องรู้จักประจบ อย่าเอาแต่ใช้อารมณ์ อย่าให้อารมณ์มาอยู่เหนือความคิดและเหตุผลเพราะมันจะทำเราพัง

"พี่ส่งผมตรงนี้ก็ได้ครับ เพราะรถมันเข้าไปไม่ได้"

"อืม...แล้วก็พรุ่งนี้มารอกูที่เดิม เดี๋ยวกูมารับ"

"ไม่ต้องก็ได้ครับ ผมพอจะจำทางได้ เดี๋ยวผมไปเองดีกว่า"

"งั้นเดี๋ยวกูเดินไปด้วย จะได้รู้ว่าบ้านมึงหลังไหน"

ไอ้พี่กล้าดับเครื่องรถแล้วลงมาทำท่าจะล็อครถ ส่วนผมนั้นคิดได้ว่าจะไปซื้อของให้แม่ยังไม่เข้าบ้านก็เลยบอกไอ้พี่กล้ามันไปว่าจะไปซื้อของก่อน แต่พี่มันก็ยังยืนยันว่าจะไปดูบ้านให้ได้ หรือไอ้เฮียยี่มันจะสั่งมา ผมก็เลยจำเป็นต้องยอม

ระหว่างทางที่เดินผ่านตลาด มีแม่ค้าขายขนมกับขายผลไม้ต่างเดินมายกมือไหว้พี่แกแล้วต่างยื่นขนมกับผลไม้หลายอย่างมาให้พี่กล้า ผมเองก็ยังนึกแปลกใจ

"คุณกล้า ป้าให้ขนมนี่ ป้าเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ยังร้อนๆ อยู่เลยค่ะ เอาไปฝากเฮียด้วยก็ได้"

"ครับ ขอบคุณนะครับ ไม่ต้องลำบากหรอก เอาไว้ขายดีกว่าครับ"

"แล้วนี่ ทำไมมากับไอ้โปรดได้ล่ะค ะ หรือมันไปทำอะไรให้คุณเดือดร้อน"

"โห! ป้า เห็นผมเป็นคนยังไง"

ไอ้พี่กล้ามันใช้มือดึงแขนผมเบาๆ แล้วมันก็บอกกับแม่ค้าในตลาดว่ามันมาทำธุระ ผมสังเกตเห็นว่าทุกคนก็ไม่ได้มีท่าทางขลาดกลัวเหมือนกับมาเฟียที่มาเก็บค่าที่ในตลาดดังที่ผมเห็นในหนังเลยสักนิด ผมพาไอ้พี่กล้าเดินลัดเลาะจากหลังตลาดเข้ามาในชุมชนที่เป็นเหมือนดงสลัม บ้านเรือนอยู่ติดกันบางหลังแทบจะใช้หลังคาเดียวกันด้วยซ้ำ กลิ่นเหม็นเน่าของน้ำครำผสมขยะโชยมาเข้าจมูก มันเป็นกลิ่นปกติที่ผมเคยชิน เสียงเอะอะโวยวายของพวกขี้เหล้า ดูเหมือนจะเป็นเรื่องปรกติไปแล้วสำหรับผม แต่กับพี่กล้าผมไม่รู้ สองเท้าเดินย่ำไปตามทางที่เป็นตรอกแคบๆ พื้นที่ขนาดคนเดินสวนกันสองคนยังไม่ได้ แล้วเราก็หลุดออกมาจากซอยนั้น ผมพาพี่กล้าเดินตรงมายังเพิงหมาแหงนที่มีลูกกระดิ่งแขวนอยู่หน้าบ้าน ผมเป็นคนเก็บมันมาจากกองขยะเอามาให้ไอ้ปรายมัน  เวลาฝนใกล้จะตกมันจะดังกรุ๊งกริ๊งตามแรงลม ไอ้ปรายมันชอบมาก 

"มึง เจ็บหรือเปล่า"

"หืม...อะไรเหรอครับ"

"หลังมึง"

ผมก้มหน้าลงต่ำเมื่อนึกถึงยามที่ไอ้เฮียยี่มันใช้เข็มขัดฟาดผม ผมไม่อยากนึกถึงมัน ผมส่ายหัวเบาๆ พลางเฉไฉไปพูดเรื่องอื่น

"ถึงแล้ว นั่นน่ะ บ้านผม"

"อยู่กันกี่คน"

"มีผมกับแม่ แล้วก็น้องชายผม"

"มึงอยากให้น้องได้เรียนหนังสือหรือเปล่า"

"พี่ก็ถามแปลกๆ อยากสิ แต่ผมคงไม่มีปัญญาส่งมันเรียน"

"ต่อไปมึงมีแน่ มึงไม่คิดที่จะเปลี่ยนแปลงสภาพความเป็นอยู่ของมึงเลยเหรอ"

"คิดสิพี่ แต่ผมมันเรียนมาน้อย ใครจะรับผมทำงานดีๆ "

"กูจะบอกอะไรให้นะ โอกาสดีๆ น่ะ มันไม่ได้มีมาบ่อยๆ เพราะฉะนั้นถ้ามีมึงต้องรีบคว้าเอาไว้ เข้าใจไหม"

"นี่พี่กล้าจะบอกผมว่า โอกาสที่ดีของผมคือเฮียยี่งั้นเหรอ"

"ก็แล้วแต่มึงจะคิด กูกลับก่อน"

ผมยังคงยืนนิ่งคิดถึงแต่คำพูดของไอ้พี่กล้า มันก็จริงชาตินี้ถ้าผมไม่ดิ้นรน ผมก็คงจะดักดานอยู่แต่ในนี้ เป็นเด็กสลัมที่ใครๆ ก็รังเกียจ แล้วผมก็สะบัดหัวไล่ความคิดทุกอย่างออกไป หรือมันอาจจะเป็นแผนของไอ้พี่กล้าที่มาทำให้ผมใจอ่อนยอมนายของมันก็ได้

ไอ้พี่กล้ามันเดินกลับออกไปนานแล้ว ส่วนผมก่อนจะเข้าบ้านก็แวะซื้อของที่ร้านขายของชำ รวมไปถึงปาท่องโก๋ของไอ้ปราย ผมซื้อข้าวสารกับกับข้าวถุงและของใช้พวกสบู่ แฟ้บ ให้แม่ แล้วก็รีบตรงเข้าบ้านทันที ไอ้ปรายมันกำลังนั่งเล่นดินเล่นทรายอยู่ตรงหน้าบ้านพอดี พอมันเห็นผมมันก็รีบวิ่งหน้าระรื่นมาหาผม ท่าทางมันดีใจมากที่เห็นผมหรือดีใจที่เห็นถุงข้าวของที่ผมถือมาก็ไม่รู้

"พี่โปรด พี่โปรดกลับมาแล้ว ซื้อปาท่องโก๋มาให้ปรายมั๊ยค้าบ "

"เอ้า! เอาไป มีน้ำเต้าหู้ด้วย แบ่งให้แม่ด้วยนะ แล้วแม่ไปไหน"

"แม่ออกไปหางานทำ บอกว่าให้ปรายอยู่บ้าน "

"เออ...ไป เอาไปกินซะ"

ผมรีบเอาข้าวของที่ซื้อมาเข้าบ้าน สักพักแม่ก็มา ท่าทางคงจะเหนื่อยมาก เห็นนั่งเอาถุงพัดไล่ความร้อนอยู่หน้าบ้านผมเลยเดินเข้าไปนั่งข้างๆ  สังเกตุเห็นเสื้อแกเปียกเหงื่อจนชุ่มเป็นดวงใหญ่ ฝ่ามือที่เหี่ยวย่นและกร้านกรำบ่งบอกว่าตลอดชีวิตแม่ไม่เคยได้อยู่สุขสบาย ผมสงสารแม่

"แม่ โปรดบอกว่าให้อยู่บ้านไง ออกไปทำไม ไอ้ปรายมันอยู่บ้านคนเดียว "

"แม่ออกไปแค่ร้านขายก๋วยเตี๋ยวตรงนี้เอง ไปถามเขาว่ามีงานให้ทำหรือเปล่า อย่างน้อยๆ ก็ได้ค่ากับข้าว"

"ต่อไปไม่ต้องไปแล้วนะ โปรดได้งานทำแล้ว โปรดจะส่งไอ้ปรายเรียนด้วย"

"หืม! งานที่บอกว่าจะไปทำกับเฮียยี่น่ะเหรอ"

"ใช่แม่ เขาให้เงินเดือนโปรด ต่อไปเราจะไม่ลำบาก โปรดจะเลี้ยงแม่เอง"

"เออ ถ้ามันจ้างเอ็งจริงๆ ก็ดี เอ็งก็ทำตัวดีๆ หล่ะ เห็นคนเขาพูดกันว่าเฮียยี่เป็นคนร้ายกาจ ถ้าไม่พอใจใครมันก็ฆ่าทิ้ง"

"จริงเหรอแม่"

"แม่ไม่รู้หรอก คนในตลาดเขาพูดกัน แม่รู้แต่ว่าที่ดินแถบนี้ทั้งหมดก็ของเขา ตลาดก็ด้วย"

"เขารวยมากเลยเหรอแม่"

"คงงั้นมั้ง ครอบครัวเขาเป็นคนจีน บ้านเขายังมีร้านขายวัสดุก่อสร้างร้านใหญ่ๆ ตรงหน้าตลาดน่ะ"

"อืม....แล้วแม่เคยเห็นพ่อแม่เขาไหมล่ะ"

"ไม่  รู้แต่ว่าอยู่เมืองจีน ที่นี่เฮียยี่เขาเป็นคนจัดการเอง หน้าตาก็ดีแต่ทำไมยังไม่แต่งงานก็ไม่รู้"

ผมนั่งฟังแม่พูดตาปริบๆ  นี่ผมเข้าไปอยู่ในดงมาเฟียหรืออย่างไรกัน แต่ดูจากนิสัยชั่วๆ ของมันก็คงไม่แปลกที่คนเขาจะพูดกันแบบนั้น คนอย่างมันจะมีผู้หญิงที่ไหนทนมันได้

 

 

 

------------------------------------