26

เอวา....

"ใครมาคะพี่เซย์ อ้าวนึกว่าใครที่แท้ก็ยัยเด็กทุนนี่เอง"

ฉันไม่สนใจว่ายัยเฟย่าจะว่าจะดูถูกอะไรฉันตอนนี้ฉันอยากไปจากที่นี่ไปจากตรงนี้ ถ้าไม่ติดว่าพี่แป้งให้ฉันมาส่งเค้กฉันก็ไม่อยากจะมาเพราะรู้ว่ายังไงก็ต้องเจอเซเดย์แต่จะให้ปืนมาคนเดียวก็ไม่ได้ไม่มีคนช่วยถือเค้กเพราะปืนมันขับมอเตอร์ไซค์มาฉันก็เลยต้องนั่งซ้อนท้ายมากับปืนระหว่างทางฉันก็บอกปืนว่าฉันจะไม่ขึ้นไปนะฉันจะรอข้างล่างฉันไม่อยากเจอหน้าเจ้าของเค้กก้อนนี้แต่ปืนก็พูดกับฉันว่าถ้าฉันไม่ขึ้นไปก็เท่ากับว่าฉันไม่กล้าสู้หน้าเซเดย์เพราะฉันยังตัดใจจากมันไม่ได้แม้ว่าฉันจะแย้งว่าตัดใจได้แล้วแค่ไม่อยากเจอหน้าแต่ปืนมันก็คะยั้นคะยอให้ฉันขึ้นมาปืนบอกว่าการหลบหน้ามันไม่ได้ช่วยอะไรฉันต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับเซเดย์เพื่อให้มันรู้ว่าฉันไม่แคร์มันแล้วจริงๆนั่นจึงเป็นสาเหตุที่ฉันต้องขึ้นมาพร้อมกับปืนและเค้กในมือ ส่วนเค้กก้อนนี้ถ้าให้เดาเซเดย์มันคงสั่งให้ยัยเฟย่าเพราะตัวมันไม่ชอบทานอะไรหวานๆแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วฉันเคยป้อนให้มันกินแต่มันยังคายทิ้งต่อหน้ามันบอกเลี่ยนไม่อร่อย แค่ฉันคิดว่าต้องมาเจอเซเดย์คนเดียวฉันก็ไม่อยากจะขึ้นมาแล้วแต่นี่ฉันยังต้องมาเจอยัยเฟย่าอีกแต่ที่เจ็บปวดมากไปกว่านั้นก็คือยัยนั่นเดินออกมาจากห้องเซเดย์ในสภาพที่กระดุมเสื้อนักศึกษาหลุดรุ่ย ก็คงไม่ต้องเดาว่าสองคนนี้กำลังจะทำอะไรกันและมีความสัมพันธ์กันแบบไหนก็คงเป็นอย่างที่ปืนบอกว่านั่นแล่ะว่าเฟย่าชอบเซเดย์ส่วนเซเดย์เองก็ถูกใจยัยนั่น แต่ก็ช่างมันเถอะพวกเขาสองคนจะเป็นอะไรกันมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน

"ใครเด็กทุน" เซเดย์มันถามเฟย่าอย่างสงสัยเพราะมันไม่รู้เรื่องนี้ไงและฉันก็ไม่คิดที่จะบอกมันด้วยเพราะเราเลิกกันไปแล้ว

"ก็ยัยเอวานี่ไงคะเด็กทุนเรียนฟรี หึจนแล้วไม่เจียมอยากเรียนมหาลัยแพงๆ ดีๆ แต่ไม่มีปัญหาต้องขอทุนเรียนฟรีน่าสมเพชสิ้นดี" ฉันทำได้แค่ถอนหายใจแล้วก็เงียบเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับยัยนี่และอีกอย่างก็มีคนช่วยเถียงแทนฉันอยู่แล้ว

"เฟย่า!!!มันจะมากไปแล้วนะเธอไม่มีสิทธิ์มาดูถูกคนอื่นแบบนี้ เพราะตัวเธอเองถ้าไม่ได้น้าของเธอช่วยเธอคิดว่าเธอจะได้เรียนไหมคุณสมบัติแม่งก็ไม่ผ่านสักอย่าง" 

"พี่ปืน ทำไมต้องเข้าข้างยัยขอทานนี่ด้วยตั้งแต่ที่มหาลัยแล้วนะ เฟย่าเป็นญาติพี่นะ!!" ยัยเฟย่ากระทืบเท้าดิ้นเร่าๆอย่างไม่พอใจที่โดนปืนว่าส่วนผู้ชายข้างๆก็ยืนเป็นบื้อเป็นใบ้มองมาที่ฉันไม่วางตาแต่ฉันก็ทำเป็นไม่เห็นมองไปทางอื่น