บทที่ 2 คุณจางยื่นข้อเสนอ 2

ฉันลองมาคิดดูตามที่คุณเฟยหลงบอก ถ้าทำงานที่นี่ต่อกว่าจะชดใช้หนี้หมดก็ปีกว่าเลยนะ แต่ถ้าฉันเลือกที่จะไปทำงานกับเขาเวลาแค่สิบเดือนฉันก็สามารถปลดหนี้ให้พ่อได้ ไม่ว่าจะเลือกทางไหนฉันก็ต้องทำงานชดใช้หนี้ อยู่ที่ว่าจะเลือกเร็วหรือช้า...

คนตัวเล็กเดินมาหยุดตรงริมหน้าต่าง นัยน์ตาคู่สวยมองบรรยากาศด้านนอกพลางครุ่นคิดอะไรอยู่ในหัว มือเล็ก ๆ กุมเข้าหากันด้านหน้า ยิ่งเธอยากจะกลับไปหาอาม่าเร็วเท่าไหร่ หมวยลินมีทางเลือกไม่มาก

“ในเมื่อเธอไม่มีทางเลือก เอาเลยหมวย ถ้าจะมีผัวทั้งทีแล้วหล่อขนาดนี้เธอก็ไม่ต้องคิดมาก เอ๊ะ หรือว่าคุณเฟยหลงอยากให้เรานอนด้วยเฉย ๆ บ้า ผู้ชายก็ชอบคิดเรื่องอะไรแบบนี้ไม่ใช่เหรอ”

ร่างอรชรบ่นพึมพำกับตัวเอง จนเวลาผ่านไปเกือบสิบนาที เสียงประตูถูกเปิดออกพร้อมกับรูปร่างกำยำของเฟยหลงก้าวออกมาจากห้องน้ำ เท้าเปล่าของเขาเหยียบลงบนพื้นอันเย็นเฉียบ ส่วนล่างมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวเอาไว้

“หมวยพร้อมจะให้คำตอบคุณแล้วค่ะ...”

สตรีรูปร่างเล็กเมื่อได้ยินเสียงเขาเปิดประตู ใบหน้าหวานละมุนรีบหันกลับมาตอบ ในตอนนั้นเองเสียงของเธอขาดหาย นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองปะทะเข้ากับแผงหน้าท้องแกร่งของเฟยหลง ผิวขาวดูธรรมชาติ และที่ยิ่งมองเห็นชัดคือรอยสักรูปมังกรตรงต้นคอและรอยสักที่พาดอยู่ตรงสะโพกด้านซ้าย

หมวยลินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก วินาทีต่อมาเธอเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ราวกับกลัวว่าเจ้าของเรือนร่างจะรู้ว่าเธอกำลังแอบมองเขาอยู่

“ว่ามาสิ เธอจะตอบตกลงไหม” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเฟยหลงเอ่ยถามขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ

“ตกลงค่ะ หมวยยอมรับข้อเสนอของคุณ หมวยจะทำงานอย่างเต็มที่ไม่ให้คุณเฟยหลงผิดหวังค่ะ” ริมฝีปากบางขยับบอก

“อย่างงั้นเหรอ? แล้วตอนนี้เธอพร้อมจะทำหน้าที่บนเตียงหรือยังล่ะ” เขาถามพลางกระตุกยิ้มมุมปาก

“วะ วันนี้เลยเหรอคะ คุณเฟยหลงไม่คิดว่ามันเร็วไปหน่อยเหรอคะ แล้วเราสองแค่จะนอนด้วยกันบนเตียงหรือว่า...”

“เอากันด้วย” คนตัวเล็กตอบด้วยท่าทีอึก ๆ อัก ๆ แต่ทว่าชายหนุ่มรูปร่างสูงกลับพูดคำนั้นออกมาได้หน้าตาเฉย ใบหน้าหล่อเหลาราวกับภาพวาดที่ไร้ความรู้สึก สายตาคมกริบสีรัตติกาลคู่นั้นจ้องมองเหยื่อผู้อ่อนแอที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

“คือว่า...วันนี้คุณเฟยหลงทำงานมาทั้งวันแล้ว หมวยว่าพักผ่อนดีกว่านะคะ หมวยก็ต้องลงไปแล้วเดี๋ยวป้าแมวตามหา”

“จะไปง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ เดี๋ยวก่อนสิ” ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะเดินผ่านลำตัวของเขา มือแกร่งคว้าข้อมือของหมวยลินเอาไว้ก่อน ทำให้เรือนร่างอรชรหยุดชะงัก หมวยลินพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ และหันไปสู้หน้ากับเขาแบบใกล้ชิด

“คุณเฟยหลงต้องการอะไรอีกไหมคะ เดี๋ยวหมวยลงไปเอาให้ค่ะ อยากดื่มอะไรก่อนนอนหรือเปล่า” หมวยลินถามขึ้น

“อยากดูดนมจากเต้า ไม่ต้องลงไปข้างล่างหรอก เพราะตรงนี้ก็มีอยู่แล้ว” คำพูดที่เปล่งออกมาจากกลีบปากหยัก ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก หมวยลินไม่ทันตั้งตัว ร่างทั้งร่างของเธอก็ถูกทุ่มลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่ พร้อมกับร่างกำยำของเฟยหลงขึ้นคร่อมลำตัวบางของหมวยลินเอาไว้

“มันจะดีเหรอคะ เดี๋ยวหมวยไปอุ่นนมมาให้ดีกว่า” ริมฝีปากอวบอิ่มขยับตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองผู้ชายร่างสูงเบื้องหน้าอย่างไม่กะพริบ

“คิดว่าฉันพูดเล่นเหรอ?” เขายกคิ้วถาม แต่ฝ่ามือหนาของเฟยหลงสัมผัสลงบนผิวเนียนนุ่มของเธอ เขาลูบไล้เรียวขาขาวจากนั้นไล่ขึ้นมาลูบขาอ่อนของหมวย สัมผัสอันร้อนผ่าวทำเอาความรู้สึกวาบหวามก่อเกิดบริเวณท้องน้อย หมวยลินหอบหายใจเข้าปอดถี่ ๆ ริมฝีปากเผยอแยกออกจากกันเล็กน้อย

ดวงหน้าหล่อเหลายื่นลงมาแนบชิดเรื่อย ๆ ทว่าวินาทีเดียวกันฝ่ามือเล็กของเธอดันแผงหน้าอกของเฟยหลงออก เธอเปล่งวาจาด้วยน้ำเสียงหวานหว่านล้อมผู้ชายตรงหน้า และคิดไม่ถึงว่าเฟยหลงจะหยุดการกระทำของตัวเองลง ดวงตาคู่นั้นเอาแต่จ้องมองร่างของเธอ

“หมวยทำงานมาทั้งวันเลยค่ะ มีแต่เหงื่อเต็มไปหมดให้หมวยไปอาบน้ำก่อนดีไหมคะ คุณเฟยหลงอยู่ใกล้หมวยแบบนี้คงได้กลิ่นตัวหมวยแล้ว” คำพูดเหล่านั้นทำให้เฟยหลงคิดได้

“หึ เธอนี่มันลีลาเยอะจริง ๆ นะ ฉันให้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมง ถ้ายังไม่มาหาฉันที่ห้อง ฉันจะไปหาเธอเอง”

“โอเคค่ะ หมวยจะไปอาบน้ำหอม ๆ เวลาคุณเฟยหลงอยู่ใกล้จะได้ไม่เหม็นเหงื่อ แหะ ๆ” เมื่อสิ้นสุดประโยคคำพูดของเขา

เฟยหลงผละลำตัวออกจากเธอ คนตัวเล็กหัวเราะแห้ง พร้อมกับลุกขึ้นจากเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ทันทีทันใด ไม่คิดว่าใช้คำพูดไม่กี่ประโยคเฟยหลงจะยอมปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ

เกือบไปแล้วหมวย นี่แค่เราตอบตกลงเขาก็พร้อมจะรุกหนักขนาดนี้ ถึงคุณเฟยหลงจะหน้าตาดี แต่ฉันยังไม่ทันเตรียมใจจะเสียตัวหรอกนะ อย่างน้อยก็ขอเวลาทำใจหน่อยสิ

“ฉันให้เวลาเธอครึ่งชั่วโมง อีกอย่างนะฉันไม่ชอบคนผิดคำพูดของตัวเอง ใครมันกล้าทำฉันจะลงโทษให้หนัก” เขาพูดขู่ ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับไปต่อไม่เป็น ทีแรกเธอแค่ต้องการจะหลุดพ้นจากพันธนาการของเฟยหลง แต่ใครจะคิดว่าเขาจะเอาจริงเอาจังขนาดนี้

“โอเคค่ะ คุณเฟยหลงจับเวลาได้เลย หมวยจะไม่ผิดคำพูดแน่นอนค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

“รีบไปได้แล้ว” น้ำเสียงนุ่มลึกเปล่งถ้อยคำบอกกับเธอ ส่งผลให้วินาทีต่อมาหมวยลินรีบสาวเท้าออกจากห้อง เพราะเธอมีเวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมง คนตัวเล็กจึงต้องรีบกลับห้องพักของตัวเองให้เร็วที่สุด ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตามแผ่นหลังเนียนเลือนหายไป เขาได้แต่ยกท่อนแขนขึ้นเท้าเอว อารมณ์กำลังขึ้นแท้ ๆ แต่ก็ต้องยอมปล่อยตัวเธอไปก่อน ถ้าเกิดเธอไม่มาตามนัดเขาคงต้องเป็นคนลงไปหาเธอเองถึงห้องพัก เฟยหลงน่ะเกลียดคนผิดคำพูดเป็นที่สุด