ความไว้วางใจ

อีกด้านหนึ่ง

ธันวาที่กำลังพักอยู่ในห้องของเขา เปิดแอปพลิเคชันรีวิวเพื่อเช็กสถานะของช่อง "แชะชิม" ของตัวเอง ขณะที่กำลังเลื่อนดูฟีดของช่อง ดวงตาคมของเขาหยุดลงที่โพสต์ล่าสุดเกี่ยวกับร้าน "บ้านกาแฟอุ่นไอรัก"

โพสต์นั้นดึงดูดความสนใจของธันวาทันที โดยเฉพาะเมื่อเขาเห็นชื่อของรัณปรากฏในคอมเมนต์ด้านล่าง เขารีบกดเข้าไปอ่านข้อความที่รัณพิมพ์อย่างรวดเร็ว

"ขอบคุณคุณเอกภพมากนะครับสำหรับรีวิวที่ช่วยโปรโมตร้าน ‘บ้านกาแฟอุ่นไอรัก’..."

ธันวาอ่านข้อความนั้นแล้วสีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เขากำโทรศัพท์แน่น ความสงสัยที่ค้างคาอยู่ในใจมานานกลับมาอีกครั้ง

"เอกภพอีกแล้ว..." ธันวาพึมพำพลางขมวดคิ้ว เขาเริ่มประติดประต่อเรื่องราวได้ว่าเอกภพคงเป็นคนที่ใช้ชื่อช่องของเขา "แชะชิม" ในการหลอกลวงเจ้าของร้านค้าเพื่อเรียกเก็บเงินรีวิว

"นี่มันเกินไปแล้ว เขาไม่เพียงแค่อ้างชื่อฉัน แต่ยังเอาชื่อเสียงของฉันไปใช้ในทางที่ผิดอีกด้วย" ธันวาคิดในใจด้วยความโกรธ

ธันวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดโน้ตที่เขาบันทึกไว้เกี่ยวกับพฤติกรรมของเอกภพก่อนหน้านี้ เขาเคยได้ยินข่าวลือจากเจ้าของร้านหลายแห่งเกี่ยวกับคนที่แอบอ้างว่าเป็นเจ้าของช่องรีวิวดัง แต่เขาไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนพอจะเอาผิด

"รัณ...เข้าใจผิดไปแล้ว และฉันต้องรีบทำอะไรบางอย่างก่อนที่เอกภพจะทำลายร้านนี้" ธันวาพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะวางแผนว่าต้องเตือนรัณให้เข้าใจสถานการณ์นี้โดยไม่เปิดเผยตัวเองมากเกินไป

เช้าวันใหม่ที่ร้าน "บ้านกาแฟอุ่นไอรัก"

เสียงเครื่องชงกาแฟดังเบา ๆ เคล้ากับกลิ่นหอมของกาแฟสด รัณกำลังยุ่งกับการเตรียมออเดอร์ของลูกค้า ขณะที่ป้าสมรเดินไปมาระหว่างเคาน์เตอร์กับตู้ขนม

เสียงประตูหน้าร้านเปิดออก ธันวาเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับกลิ่นอายของลมเย็นจากเช้าตรู่ รัณเงยหน้ามองธันวาเดินเข้ามาพร้อมใบหน้าที่เหมือนจะแฝงไว้ด้วยความตั้งใจบางอย่าง เขายกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อทักทาย ขณะที่สายตาของเขามองไปรอบร้านอย่างพิจารณา รัณไม่ได้ใส่ใจมากนัก ขณะที่เขากำลังวุ่นวายกับการจัดกาแฟให้ลูกค้า

เมื่อจังหวะเหมาะ ธันวาเดินไปหาที่เคาน์เตอร์ วางหมวกกันน็อกลงบนโต๊ะ และเอ่ยเสียงเรียบแต่มีน้ำหนัก

“คุณรัณ...ผมเห็นคุณเข้าไปคอมเมนต์ในช่องแชะชิมเมื่อวาน”

รัณเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัยเล็กน้อย “ใช่ครับ แล้วทำไม?”

ธันวาสูดหายใจลึกก่อนพูดต่อ

“ผมคิดว่า...คุณควรระวังตัวไว้หน่อย เกี่ยวกับช่องนั้น”

รัณขมวดคิ้ว “คุณหมายความว่ายังไง? ช่องนั้นดูน่าเชื่อถือออก มีคนติดตามเยอะมาก แล้วเขาก็เขียนรีวิวร้านของผมด้วย มันทำให้ร้านมีลูกค้าเพิ่มขึ้นมากเลยนะ”

ธันวาหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมา เปิดข้อความที่เคยมีข่าวเกี่ยวกับคนแอบอ้างชื่อช่อง "แชะชิม" แล้วส่งให้รัณดู

“คุณแน่ใจเหรอว่าคนที่รีวิวร้านคุณในช่องนั้น...คือคนที่เขาบอกว่าเขาเป็น?”

รัณรับโทรศัพท์มาดูอย่างตั้งใจ คิ้วขมวดเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อมูล

“นี่คุณกำลังบอกว่าคนที่รีวิวร้านผมอาจไม่ใช่ตัวจริงงั้นเหรอ?”

ธันวาพยักหน้า สีหน้าของเขาจริงจัง

“ใช่...ผมได้ยินมาว่ามีคนแอบอ้างชื่อช่อง 'แชะชิม' หลอกเจ้าของร้านหลายคนว่าเขาจะรีวิวให้เพิ่มเติม แล้วเรียกเก็บเงิน แต่จริง ๆ แล้วเจ้าของช่องตัวจริงไม่เคยทำแบบนี้”

รัณนิ่งไปครู่หนึ่ง ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

“แต่เอกภพ...เขาดูจริงใจ และเขาก็พูดเหมือนเขาเป็นเจ้าของช่องตัวจริง”

ธันวายักไหล่เล็กน้อย พลางพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ

“บางทีคนที่ดูน่าเชื่อถือ อาจไม่ใช่คนที่คุณคิดก็ได้...ผมแค่เตือนคุณไว้ เผื่ออะไรจะเกิดขึ้น”

รัณมองธันวาอย่างพินิจพิเคราะห์

“แล้วคุณล่ะ? ทำไมคุณถึงรู้เรื่องนี้ดีขนาดนี้?”

ธันวาหัวเราะเบา ๆ พลางเลี่ยงคำถาม

“ผมมีเพื่อนอยู่ในวงการรีวิว...เขาเคยเล่าให้ฟังน่ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ผมไม่ได้มาหาเรื่องคุณ แค่อยากให้ระวังตัวไว้ก็พอ”

รัณถอนหายใจเล็กน้อย ขณะคิดถึงสิ่งที่ธันวาพูด

“ขอบคุณสำหรับคำเตือน...แต่ผมยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าจะเชื่อคุณดีไหม”

“ก็ไม่เป็นไร” ธันวาตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ “ถ้าคุณคิดว่าไม่อยากชื่อผม...มันก็แล้วแต่คุณ”

ธันวาหยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาถือในมือ เตรียมจะเดินออกจากร้าน แต่ก่อนที่เขาจะออกไป เขาหันกลับมาพูดทิ้งท้าย

“แค่ระวังตัวไว้ก็พอครับ...คุณรัณ”

รัณมองตามหลังธันวาไปจนลับสายตา คำพูดของชายลึกลับคนนี้ทำให้เขาเริ่มรู้สึกสงสัยในสิ่งที่เขาเชื่อเกี่ยวกับเอกภพ

หลังจากธันวาเดินออกไป เจ้าของต้นเรื่องก็เดินเข้ามาในร้านพร้อมด้วยรอยยิ้มมั่นใจ รัณยังคงรักษามารยาท ทักทายเขาและเชื้อเชิญให้นั่งที่โต๊ะตัวหนึ่งในร้าน ลุงชื่นที่นั่งจิบกาแฟประจำโต๊ะโปรดอยู่ก่อนแล้ว หันมามองเอกภพด้วยสายตาสนอกสนใจ

“นี่หรือคนที่รีวิวร้านให้รัณ จนลูกค้าเข้ามาเยอะมาก” ลุงชื่นถามพลางวางแก้วกาแฟลง