ผู้นำตระกูล

“สรุปว่าข่าวลือเรื่องการดูตัวของคุณสิธาเป็นความจริงไหมคะ” เสียงนักข่าวสาวเอ่ยถามพร้อมกับยื่นไมค์เบียดกับนักข่าวคนอื่นๆ ทันทีที่คุณหญิงจรินทร์ปรากฎตัว

“ผู้หญิงคนนั้นใช่คนจากตระกูลโรจนเมธีไหมครับ”

“เป็นคุณนิรดาใช่มั้ยคะ”

“ใช่หรือเปล่าคะ”

คำถามแรกยังไม่ได้ตอบก็โดนถามอีกหลายคำถาม หญิงมากวัยอย่างจรินทร์จึงต้องยกมือขึ้นเป็นการบ่งบอกว่าให้ช้าลงกว่านี้ เธอตามไม่ทัน

“ค่ะ เป็นความจริงที่ว่าลูกชายดิฉันได้ไปดูตัวมา แต่เรื่องตระกูล ดิฉันขอยังไม่ตอบนะคะ” กล่าวจบก็เตรียมขยับตัวเดินหนี ทว่านักข่าวชายคนหนึ่งกลับแทรกตัวเข้ามาตรงหน้าพร้อมถามคำถามอื่น

“งั้นพอจะบอกได้ไหมครับ ว่าห้างใหม่ที่กำลังสร้างเป็นของคุณสิธาหรือของคุณจรินทร์ครับ”

“ของลูกชายฉันน่ะค่ะ เขาเตรียมสร้างไว้ให้ลูกเขาในอนาคต” ว่าจบก็ฉีกยิ้มสวยๆ โชว์กล้อง “หวังว่าพวกคุณจะเอ็นดูว่าที่ผู้นำตระกูลพิชญเดชาคนใหม่กันนะค…”

ติ๊ด!

กดปิดหน้าจอเสร็จก็โยนรีโมททิ้งบนโซฟา จากนั้นรฐาจึงทำการดูดฝุ่นบนพื้นต่อโดยยังคงนึกถึงคำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่นี้ไปด้วย

‘ลูกของเขาในอนาคตอย่างนั้นเหรอ’

“แง…” ก่อนจะคิดไปไกลกว่านั้น เสียงร้องไห้จากเด็กน้อยวัยเพียง5เดือนในเป้ตรงอกเธอก็ดังขึ้น รฐาเลยต้องหยุดความคิดทุกอย่างไว้พร้อมกับขยับตัวไปมา

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะเด็กดี เดี๋ยวเสร็จจากตรงนี้แม่จะพาไปหม่ำๆ แล้วครับ” เพียงชั่วครู่ ไม่นานเด็กน้อยก็สงบลง หญิงสาวจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่วันนี้ลูกของเธอว่าง่าย

แกร๊ก!

“จ๊ะเอ๋ ป้าพิมมาแล้ววววว” เปิดประตูเข้ามาพร้อมถือของพะรุงพะรังพลางเอ่ยเสียงหวานแหลมทักทาย

“แหม…พอได้ยินเสียงป้าพิมนี่ถึงกับดิ้นเชียวนะ”

“ก็วายุคิดถึงป้าพิมนี่เนอะ!ใช่มั้ยครับ” ยื่นหน้าเข้าใกล้เด็กชายจนอีกฝ่ายส่งเสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากชอบใจ

“ซื้ออะไรมาเยอะแยะขนาดนี้เนี่ยพิม” พอผละสายตาออกจากลูกชายรฐาก็พบว่าในมือของอีกฝ่ายมีถุงพลาสติกมากมายห้อยอยู่ “ไปเหมาตลาดมาเหรอ”

ได้ยินแบบนั้นคนถูกกล่าวหาว่าเหมาตลาดจึงชูถุงในมือขึ้นทั้งสองข้าง “กินชาบูกันเถอะ”

เห็นท่าทางกระดี้กระด้าผิดปกติของพิมพิลา รฐาจึงส่ายหน้าแกมขำเบาๆ เธอรู้จักเพื่อนตัวเองดี ท่าทางแบบนี้ไม่เครียดเรื่องงานก็คงจะเครียดเรื่องอื่นแทนตัวเธออยู่แน่ๆ

เช่น เรื่องพ่อของลูกเธอ

หลังจากช่วยกันเก็บกวาดคอนโดขนาด50ตารางเมตรจนสะอาดเอี่ยม พิมพิลาจึงอาสาเตรียมข้าวของเองให้รฐากล่อมลูกเข้านอน ไม่นานคนทั้งคู่ก็นั่งล้อมหม้อชาบูที่กำลังเดือดปุดๆ อย่างคนหิวโหย

“คิดถูกจริงๆ ที่ซื้อหม้อแบบ2ช่องมา” รฐาเอ่ยพร้อมทยอยใส่ผักต่างๆ ลงไปในหม้อฝั่งของเธอที่เป็นซุปต้มยำ

“นั่นสิ แค่ฉันเห็นเธอใส่ผักจนแน่นเอี๊ยดฉันก็รู้สึกเอียนขึ้นมาแล้ว” คนไม่ชอบกินผักบ่นพลางหย่อนเนื้อแสนโปรดของตนลงไปแกว่งในซุปน้ำดำบ้าง

“วันนี้ที่ทำงานคงจะวุ่นกันน่าดู” รฐาเอ่ยเรียบๆ

“วุ่นจนฉันหัวปั่นเลยเนี่ย ปกติงานฉันก็เยอะจนล้นโต๊ะอยู่แล้วนะ แต่พอท่านรองไปดูตัวอีก โอ้โฮ…เพิ่มขึ้นเป็นสามท…เท่า” เหมือนเธอจะรู้ตัวว่าไม่ควรพูดถึงเรื่องนี้ จึงได้รีบหุบปากตัวเองแล้วงับเนื้อเข้าปากแบบเงียบๆ

“งั้นเหรอ” ครั้งนี้เขาคงจะเอาจริงสินะ

“แต่ที่ฉันได้ยินมา ท่านรองเขาไปเพราะคำสั่งของท่านประธานในตอนแรกนี่ค้านหัวชนฝาเลยว่ายังไงก็จะไม่ไป”

“แต่สุดท้ายก็ไปใช่มั้ย”

“ม…มันก็ใช่ แต่เธ…” เอ่ยยังไม่ทันจบประโยคก็โดนรฐายกมือห้าม

“กินเถอะ ใครจะทำอะไรก็ช่าง เราก็อยู่ส่วนของเรา เนอะ!”

“อื้อ” แม้ว่าอีกฝ่ายจะพูดออกมาแบบนั้น ทว่าสีหน้าท่าทางที่ดูเหม่อลอยทำเอาคนมองอดที่จะเป็นกังวลไม่ได้

ไม่รู้เลยว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ ไม่รู้สักนิดเลยด้วยว่าความเจ็บปวดที่รฐามีมันมากถึงเพียงไหน

ขอโทษ เธออยากขอโทษคนตรงหน้าเป็นพันๆ ครั้ง ขอโทษที่ถ้าวันนั้นไม่ใช่เพราะเธอพารฐาเดินเข้าไปหาถ้ำเสือ วันนี้รฐาก็คงจะมีความสุขกับชีวิตมากกว่าในตอนนี้