พี่ลืมมันไปได้ไหม

Brew up 2

ผมลืมตาขึ้นมาในเช้าของอีกวันเพราะเเสงอาทิตย์ทะลุผ่านผ้าม่านเข้ามา ก่อนจะขยับตัวให้ลุกจากที่นอนช้า ๆ พอมองไปรอบห้องสิ่งที่ทำให้ผมตกใจคือที่นี่ไม่ใช่ห้องเดรค ผมจำได้ว่าเมื่อคืนเลี้ยงรับน้องใหม่อย่างผมและหลังเมาจัดผมจำได้ว่าผมอยู่ที่ร้าน มันคลับคล้ายคลับคลาหรือผมฝันกันแน่นะ

"ตื่นได้แล้วหรือไง" เสียงที่ไม่ค่อยคุ้นหูเท่าไรดังขึ้น จากประตูห้องน้ำที่อยู่ถัดจากเตียงไปไม่ไกลนัก ผมพยายามเพ่งมองอยู่นานเพราะคน ๆ นั้นใช้ผ้าขนหนูวางแปะไว้บนหัวเพื่อซับน้ำที่เปียกจากการสระผม

"พี่เป็นใคร" ผมถามพร้อมกับเปิดผ้าห่มออกเพื่อจะลุกจากที่นอน แต่พอเปิดได้แค่นิดเดียวก็ต้องปิดไว้เหมือนเดิมเพราะใต้ผ้าห่มผมไม่ได้ใส่อะไรอยู่เลยแม้แต่ชิ้นเดียว

"อะ จำเจ้าของร้านตัวเองไม่ได้แล้วหนึ่ง"

"พี่ครามเหรอ"

"เออ จะใครล่ะก็เมื่อคืนเมาอยู่ที่ร้าน"

"แล้วทำไมผมอยู่สภาพนี้อะ"

"คิดเอาเอง ไปอาบน้ำไป่" พี่ครามพูดจบก็ขว้างผ้าขนหนูมาตรงหน้าของผม ผมรีบเอาผ้าขนหนูพันไว้รอบตัวแล้วตรงเข้าห้องน้ำที่เขาเพิ่งจะออกมา ใช้เวลาอาบน้ำแค่ 5 นาทีผมก็รีบออกมาเพราะมีบางอย่างอยากจะถามเจ้าของร้าน พอออกมาจากห้องน้ำก็เห็นพี่ครามนั่งเป่าผมอยู่หน้ากระจก

"พี่คราม เสื้อผ้าผมอยู่ไหนอะ"

"จะใส่เสื้อผ้าเก่าทำไม สกปรก เปิดดูในตู้น่ะใส่ตัวไหนก็ใส่เอา"

"ครับ" พอพี่ครามพูดจบผมก็พาตัวเองเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า แล้วเลือกเอาเสื้อผ้าที่คิดว่าตัวเองใส่ได้ออกมาสวมและขณะที่ผมกำลังกลุ้มใจเรื่องท่อนล่างพี่ครามก็โยนถุงพลาสติกที่มีกางเกงชั้นในที่ยังไม่ได้ใส่อยู่มาให้

หลังจากใส่เสื้อผ้าเสร็จผมก็พาตัวเองมานั่งเงียบ ๆ ที่ปลายเตียงเพื่อทำใจก่อนจะถามบางอย่างที่อยากรู้ เมื่อวานผมเมามากจนแทบจำอะไรไม่ได้เลยรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาราวกับตัวเองฝันไปยังไงยังงั้น เลยต้องมาถามเอาจากคนอื่นที่อาจจะไม่ได้เมาเท่าผมเอง

"พี่คราม"

"ว่า" พี่ครามตอบโดยไม่ได้ละสายตาจากโทรศัพท์มือถือเลยแม้แต่น้อย และนั่นดีมากเพราะถ้าพี่ครามหันมาผมอาจจะไม่กล้าถามออกไปก็ได้

"เมื่อคืน…"

"มีอะไรก็รีบถาม เดี๋ยวต้องไปทำงาน"

"ผมกับพี่เรามีอะไรกันหรือเปล่า"

"แล้วคิดว่าไง"

"ผมจำไม่ได้ ไม่งั้นผมจะถามพี่ทำไม" ผมพูดจบพี่ครามก็นิ่งไปแล้วทำหน้าเหลือเชื่อ เหมือนไม่คิดว่าผมจะตอบออกไปแบบนั้น

"ใช่ แต่…"

"พี่ลืมมันไปได้ไหม" ขณะที่พี่ครามกำลังจะพูดบางอย่างผมก็เสียมารยาทพูดแทรกออกไป ยังไงซะผมก็จำอะไรไม่ได้อยู่ ไอ้ครั้นจะให้ร้องไห้ฟูมฟายให้เขามารับผิดชอบก็ไม่ได้อีก เพราะไอ้ที่คลับคล้ายคลับคลามันทำให้ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองเป็นคนเริ่มเรื่องนี้ พอพูดจบพี่ครามก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วทำหน้าเหมือนคนจมน้ำ

"ทำไม"

"ยังไงซะผมก็จำไม่ได้อยู่แล้ว พี่ก็จะได้ไม่ต้องมารับผิดชอบหรือรู้สึกแย่อะไรไง"

"เฮ้อ…"

"งั้นผมกลับก่อนนะ" พูดจบผมก็ยกมือไหว้พี่ครามแล้วเปิดประตูห้องออกมา ห้องนี้อยู่ในร้านจริง ๆ ด้วยเป็นห้องพักที่ต่อจากห้องล็อกเกอร์ของพนักงาน ผมรีบตรงดิ่งกลับบ้านทันทีเพราะตอนนี้นอกจากจะยังไม่สร่างดีผมยังหิวจนแทบจะแทะล็อกเกอร์อยู่แล้ว

"เดี๋ยว…"

"มีอะไรเหรอพี่"

"จะไปส่ง ตามมาสิ" พี่ครามตามออกแล้วดึงแขนผมไปทางที่จอดรถของร้าน ก่อนจะยัดผมเข้าไปในปาเจโรสปอร์ตคันสีขาวสะอาดตา

"พี่จะไปทำงานไม่ใช่เหรอ ผมเดินกลับได้แค่นี้เอง"

"จะไปส่งก็คือจะไปส่ง ไม่ต้องพูดมากยังไงก็ทางผ่าน" พี่ครามนี่คงจะมีแค่หน้าเดียวสินะ ไม่ว่าผมจะพูดหรือทำอะไรปฏิกิริยาที่ได้จากพี่ครามก็คือหน้านิ่งอย่างเดียวเท่านั้น จนผมนึกไม่ออกเลยว่าถ้าพี่แกจะจีบผู้หญิงสักคนพี่ครามจะทำหน้ายังไง

นั่งรถมาได้แค่แป๊บเดียวก็ถึงหน้าบ้านเดรค ผมขอบคุณพี่ครามแล้วกำลังจะเปิดประตูลงจากรถ แต่พี่ครามรั้งข้อมือข้างขวาของผมเอาไว้พอหันกลับไปก็เจอถุงพลาสติกร้อน ๆ อยู่ห่างจากหน้าแค่หนึ่งฝ่ามือ

"เอาไปด้วยแก้แฮงก์"

"ขอบคุณครับ" ผมขอบคุณแล้วรับถุงมาอย่างงง ๆ แล้วเปิดประตูรถลงไปยืนข้างรถ พี่ครามก็เปิดประตูโบกไล่ผมเข้าบ้าน ผมเลยเดินเข้าบ้านไปอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร

พอถึงบ้านผมก็กดรหัสเข้าบ้าน ประตูบ้านเดรคเป็นแบบอัตโนมัติถ้าสแกนนิ้วหรือกดรหัสก็สามารถเข้าไปได้แล้ว พอเพิ่งจะได้รหัสจากเดรคเมื่อวานก่อนออกไปทำงานและโชคยังดีที่ผมความจำดีถึงได้จำรหัสได้ไม่งั้นคงได้นั่งเคาะประตูอยู่ตรงนี้แน่ ๆ

"พึ่งกลับมาเหรอวะ" เดรคที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ทักผมที่เพิ่งจะเปิดประตูเข้ามา ผมเงยหน้ามองคนที่ทักพร้อมพยักหน้าให้มัน ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา

"ไหวมั้ยมึง กินไรยังกูหาไรให้กินมั้ย" เดรควางปากกาในมือลงแล้วลุกจากเก้าอี้เดินเข้ามาหาผม

"กูมีกับข้าวแล้ว ใส่ถ้วยให้หน่อยกูเวียนหัว" ผมบอกเดรคพร้อมกับชี้ไปยังถุงข้าวต้มที่ได้มาจากพี่คราม

"ถ้ามึงไม่แฮงก์สิแปลกสารพัดกษัตริย์ ค็อกเทล ไวน์ เหล้า เบียร์ ไหนจะเหล้าต้มอีก กินปนกันขนาดนี้มึงไหวก็ไม่ใช่คนแล้ว คราวหน้าก็หันปฏิเสธคนซะบ้าง" เดรคบ่นผมยาวเฟื้อยพร้อม ๆ กับเทข้าวต้มที่ยังมีความร้อนอยู่ใส่ถ้วยเซรามิกขนาดกลาง ก่อนจะเลื่อนมันมาตรงหน้าผม

"ขอบใจมาก" ผมบอกเดรคแล้วลุกขึ้นมานั่งโซ้ยข้าวต้มไป 4-5 คำก็พะอืดพะอมจนต้องวิ่งไปอ้วกแล้วกลับมานอนต่อที่โซฟา

"มึงนอนที่ร้านหรอ"

"เออ กูเมาจนภาพตัดเลย"

"กูก็ว่าพี่ครามโทรหาพี่เกรย์บอกไม่ต้องไปส่งมึงแล้ว มึงสลบคาโต๊ะไปแล้ว" อ๋อ! ผมก็ว่าทำไมเดรคมันทิ้งผมนอนที่ร้านเพราะพี่ครามนี่เอง ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ครามโทรหาพี่เกรย์ เรื่องเมื่อคืนคงไม่เกิดขึ้น

"กูตื่นแต่กูยังไม่สร่างนะอย่าพึ่งชวนกูคุยกูขี้เกียจวิ่งไปอ้วก"

"งั้นวันนี้มึงไปทำงานไหวปะเนี่ย"

"ไหวดิ กูขอนอนอีกสักสามชั่วโมง"

"เค เดี๋ยวบ่ายสามกูปลุกอีกที" หลังจากเดรคพูดจบผมก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย เพราะตัวเองได้เข้าสู่ห้วงแห่งความฝันไปแล้ว

Laiknam's Said

ผมเพิ่งไปส่งไอ้เด็กหัวส้มกลับบ้านมาได้แค่แป๊บเดียว ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกจะชวนมันกินข้าวกินยาแก้แฮงก์ก่อนค่อยส่งกลับบ้าน แต่พอฟังมันพูดจบผมก็กระเดือกข้าวไม่ลงเลยเอาข้าวให้มันไปแล้ว ปกติผมไม่ค่อยขับรถเท่าไรส่วนมากจะจอดไว้ให้พี่เกรย์คอยไปทำธุระให้ เมื่อคืนหลังจากพี่เกรย์ออกไปส่งเด็กในร้านไอ้เด็กหัวส้มก็เกาะผมเป็นลูกโคอะล่าติดแม่ ผมเลยพามันไปนอนที่ห้องของตัวเองตอนแรกก็นอนเฉย ๆ แต่นอนไปแค่แป๊บเดียวเด็กนั่นก็ลุกขึ้นมาไซ้คอผม แล้วแบบนั้นใครจะทนได้ผมก็เลยปล่อยเลยตามเลย ผมไม่ใช่พระอิฐพระปูนสักหน่อยนี่นา

แต่หลังจากเด็กผมส้มตื่นมันดันมาบอกให้ผมลืมเรื่องนั้นไปซะเพราะมันจำไม่ได้ แต่ผมจำได้ไงผมไม่ได้เมา แบบนี้ไม่ต่างจากผมโดนฟันแล้วทิ้งเลยนะเกิดมาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน ทำเอาผมไปต่อไม่ถูกไม่รู้จะพูดฟอะไรต่อเลยรีบออกมาเคลียร์บัญชีของบริษัทแทนพี่ลักที่พักฟื้นหลังคลอดอยู่

"เป็นไรวะคราม" พี่ชินสามีพี่สาวถามขณะที่ผมกำลังนั่งดูบัญชีอยู่ จริง ๆ วันนี้เป็นวันหยุดแต่เพราะเรื่องนี้มันด่วนมาก ผมกับพี่ชินเลยมาช่วยกันดูพอผมเหม่อพี่ชินเลยร้องถาม

"พี่ชินถ้าพี่นอนกะพี่ลัก แล้วตื่นมาพี่ลักบอกให้พี่ลืมเรื่องเมื่อคืนพี่จะทำยังไง" ผมถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเรียบที่มั่นใจว่ามันเป็นน้ำเสียงที่ผมใช้เป็นปกติ

"นี่ไม่ต่างจากฟันแล้วทิ้งเลยนะเว้ย ผู้หญิงคนไหนกล้าทำแบบนั้นกับคุณลายครามวะ"

"ผมจริงจังนะพี่รีบตอบมาเลย"

"ทำไมคุกรุ่นขนาดนี้วะ ฮ่า ๆ เอางี้ถ้าชอบก็ตามตื้ออะยังไงก็เป็นของเราแล้วครึ่งหนึ่ง แต่ถ้าไม่ชอบก็ลืม ๆ ไปซะยังไงอีกคนก็บอกให้ลืมอยู่แล้วนี่หว่า" ผมนิ่งฟังแล้วคิดตามที่พี่ชินพูด นั่นสินะถ้าไม่ชอบก็ลืมไปซะ แต่ประเด็นมันอยู่ที่ไอ้เด็กนั่นคือคนที่ผมตามหามาตั้ง 7 ปีนี่สิ

"ทีนี้บอกได้ยังว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร"

"ไม่อะ"

"อ้าว! อะไรวะอุตส่าห์ช่วย"

"ผมยังไม่แน่ใจ เอาไว้แน่ใจค่อยรู้ อย่าเผือกเรื่องชาวบ้านให้มากไปดูบัญชีเลยไม่งั้นผมจะฟ้องพี่ลัก"

"ไปก็ได้ว่ะ" พี่ชินพูดจบก็หันไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองต่อ ส่วนผมได้แต่นั่งคิดเรื่องเมื่อเจ็ดปีก่อนอยู่ เจ็ดปีก่อนที่เด็กหัวส้มนั่นช่วยผมจากเหตุการณ์เฉียดตาย ผมยังวัยรุ่นเลือดร้นชอบขี่มอเตอร์ไซต์ร่อนทั่วจังหวัด วันนั้นฝนตกถนนลื่นผมเลยจอดรถข้างทางเพื่อรอให้ฝนหยุด บังเอิญมีรถยนต์เสียหลักพุ่งเข้าชนรถผมอย่างจังถ้าไม่ได้เด็กนั่นช่วยลากผมลงจากรถจนพ้นรัศมีการถูกพุ่งชน แต่เจ้าเด็กนั่นกลับกระชากผมหลบจนหัวตัวเองไปกระแทกกับทางเท้าทำให้สลบไป หลังจากนั้นพอผมเห็นเลือดก็สลบไปแล้วหาเด็กนั่นไม่เจออีก ทุกวันนี้ผมเลยชอบขี่มอเตอร์ไซต์ไปตามที่ต่าง ๆ เผื่อจะเจอเด็กนั่นจนกระทั่งเมื่อวานได้เจอเจ้าเด็กหัวส้มคนนั้น จนผมได้รู้ว่าพักที่ไหนและมาเจอมันอีกทีก็กลายเป็นพนักงานร้านผมไปซะแล้ว

ตอนแรกที่ตามหาผมก็หวังแค่ว่าจะได้ขอบคุณต่อหน้าสักครั้งเท่านั้นไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนผมจะต้องกลับมาคิดใหม่อีกรอบซะแล้วล่ะ ว่าต่อจากนี้ผมจะทำยังไงกับเด็กผมสีส้มคนนั้น

End: Laiknam