LOGINShare
3 อดทน
publish date:
2026-09-09 21:46:44เอี๊ยด!!
รถของมินตราเบรกที่หน้าคลินิกของปริมเพื่อนรัก "ปริมแกอย่าเพิ่งปิดรอก่อน!" มินตรารีบตะโกนบอกเพื่อนรัก ในขณะที่ปริมกำลังจะปิดคลินิกพอดี "อะไรของแก แกจะตะโกนทำไมยัยมิน! แล้ววันนี้แกขึ้นเวรไม่ใช่หรือไงทำไมถึงยังมาซิ่งรถอยู่นี่ได้ละ" ปริมหันมาขมวดคิ้วใส่ ทำหน้าสงสัยจนมินตราดูออก "เออ... มาช่วยฉันก่อนเร็ว ๆ!" "ทำไม มีใครจะตายหรือไง" "มีแน่ถ้าแกไม่รีบมาช่วยฉัน" มินตรารีบเปิดประตูรถฝั่งคนขับแล้ววิ่งถลาเข้าไปจับแขนปริม ลากเพื่อนสาวที่ทำหน้าเหวอให้รีบเดินตรงมาที่รถอย่างลนลาน "เดี๋ยวๆ ยัยมิน แกไปฟัดกับอะไรมา ทำไมเสื้อกาวน์แกเปรอะเลือดขนาดนั้น!" ปริมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร้องเสียงหลงเมื่อเห็นคราบเลือดสด ๆ บนตัวเพื่อน "แกบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้น" "ไม่ใช่เลือดฉัน! เลือดตาบ้านี่ต่างหาก" มินตราชี้นิ้วไปที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า "เขาโดนยิงมา! เลือดทะลักจนเบาะฉันจะเน่าหมดแล้วเนี่ย รีบไปเอาเตียงพยาบาลกับชุดผ่าตัดเล็กมาเร็วเข้า" ปริมชะโงกหน้ามองผ่านกระจกรถ ก่อนจะผงะถอยหลังก้าวหนึ่งเมื่อสบเข้ากับสายตาคมกริบของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งพิงเบาะอยู่ ใบหน้าคมคายของอันดาซีดเผือดจนไร้สีเลือด แต่มือขวาของเขายังคงกำปืนสั้นเอาไว้แน่นและเล็งตรงมาทางปริมอย่างไม่ไว้ใจ "ยะ...ยัยมิน นั่นมันปืนนะแก" ปริมกระซิบเสียงสั่น กอดแขนเพื่อนแน่น "แกไปพาตัวอันตรายแบบนี้มาจากไหนเนี่ย เขาถือปืนอยู่นะแก จะแจ้งตำรวจก่อนไหม" "ไม่ต้องแจ้งตำรวจ!" เสียงทุ้มต่ำเหี้ยมเกรียมของอันดาดังลอดกระจกรถออกมา แม้จะแหบพร่าแต่ก็ทรงอำนาจจนปริมชะงักกึก "ถ้ามีตำรวจโผล่มา... ยัยหมอนี่โดนยิงหัวคนแรกแน่" "เห็นไหมล่ะ ขู่ฉันอีกแล้ว" มินตราหันไปแยกเคี้ยวใส่อันดา ก่อนจะหันมาสั่งเพื่อนรัก "ปริม แกอย่าเพิ่งสติแตก หมออย่างเราเห็นคนเจ็บอยู่ตรงหน้าจะปล่อยให้ตายได้ยังไง อีกอย่างถ้าเขาช็อกตายคารถฉัน เรื่องมันจะยิ่งยาวกว่านี้ ไปยกเตียงมาช่วยฉันหามเขาเร็ว" "แกบ้าไปแล้วเหรอยัยมิน เขาขู่จะยิงแกนะ" "เออ... ช่วยเขาก่อนเถอะแก เขาจะตายไปแล้วแกเห็นไหม" "แกนี่นะมิน" ปริมโวยวายพร้อมทั้งไม่พอใจเพื่อนรัก แต่ด้วยสัญชาตญาณแพทย์ เธอก็รีบหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในคลินิกเพื่อลากเตียงฉุกเฉินและเตรียมอุปกรณ์ทันที "รอแป๊บหนึ่ง ฉันจะไปเตรียมห้องผ่าตัดเล็กเดี๋ยวนี้แหละ" มินตราเอื้อมมือไปดึงประตูฝั่งผู้โดยสารออก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนเธอต้องขมวดคิ้ว "ลงมาได้แล้วคุณ ถึงคลินิกแล้ว ถือปืนจ่อคนอื่นอยู่ได้ เดี๋ยวเพื่อนฉันก็สติแตกจนฉีดยาผิดหรอก" อันดากัดฟันกรอด เค่นหัวเราะในคอขณะค่อย ๆ พยุงร่างกายอันบอบช้ำลุกออกจากเบาะ สายตาคมยังคงจ้องมองมินตราอย่างประเมิน "ฉันอนุญาตให้ผ่า... แต่ถ้าตลบหลังฉันละก็..." "ถ้ารู้ว่าตัวเองจะไม่ไหวก็หุบปากแล้วเอาแขนมาพาดบ่าฉันนี่" มินตราแทรกขึ้นทันที เธอเข้าประคองร่างหนาหนักอย่างไม่เกรงกลัว "เลิกขู่สักทีเถอะน่า เก็บแรงไว้ร้องตอนผ่าแผลสดเถอะ" อันดายอมทิ้งน้ำหนักตัวลงบนไหล่เล็ก ๆ ของเธอ ลมหายใจอุ่นผ่าวรดรินข้างแก้มมินตรา "หึ... ถ้าฉันรอดไปได้ โอ้ย!!" "เอาตัวเองให้รอดจากห้องผ่าตัดก่อนเถอะค่อยพูด" มินตราเอ็ดใส่พร้อมกับพยุงร่างสูงใหญ่ตรงไปยังเตียงฉุกเฉินที่ปริมกำลังเข็นออกมาอย่างเร่งรีบ เวลาต่อมา "อ๊ากกกกกก!!" เสียงร้องลั่นดังลั่นห้องผ่าตัด อันดากัดฟันกรอดจนเส้นเลือดขึ้นปูดเต็มคอและใบหน้า พร้อมทั้งเกร็งตัวจนเตียงเหล็กสั่นสะเทือนเมื่อมินตราใช้คีมหนีบลงไปที่เนื้อรอบบาดแผล "อดทนหน่อยสิคุณ! อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว!" มินตราเร่งมือจนเหงื่อซึมตามกรอบหน้า สายตาจ้องเขม็งอยู่ที่แผลหน้าท้อง "ฉันกำลังดึงเศษเนื้อที่ช้ำออก ถ้าไม่ตัดออกมันจะติดเชื้อ!" "หมอ... อ๊ากกกกกก!!" อันดาร้องลั่นแรงกว่าเดิม เสียงตวาดแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย มือหนาที่เกร็งแน่นขย้ำลงบนขอบเตียงพยาบาลจนขอบเตียงบุ๋มลงไป "ยัยมิน! แกเบามือหน่อยดิ" ปริมที่กำลังส่งอุปกรณ์ให้กระซิบเสียงสั่น "คนไข้เกร็งจนแผลจะฉีกกว้างกว่าเดิมแล้วเนี่ย" "เบาไม่ได้แก กระสุนมันฝังลึก" มินตราตอบเพื่อนก่อนจะหันมามองคนเจ็บที่หายใจหอบโยน "ฟังฉันนะคุณ ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันฉีดยาสลบ คุณต้องทน กัดผ้าไว้" "รีบ ๆ ทำสักทีเถอะ อัก! อ๊ากกกก!" "เออ! กำลังทำอยู่นี่ไง จะเสร็จแล้ว" มือเล็กจับเข็มเย็บแผลแทงลงบนเนื้อสดอย่างรวดเร็วและแม่นยำ "อีกสองเข็มก็เสร็จแล้ว เงียบแล้วอดทนหน่อย" ฉึบ!! "อ๊ากกกกกกก!!!"
Latest chapter
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 86 แค่เบื่อ
“ค่ะแม่ วันนี้หนูมีเวรค่ะ” มินตราตอบพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้ผู้เป็นแม่ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “อ้าว... แล้วหนูไม่ต้องกลับไปทำงานประจำที่ต่างจังหวัดแล้วใช่ไหมลูก” พราวพรรณถามต่อด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้ลูกสาวเคยบอกเอาไว้ว่าต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดเป็นเวลาหลายเดือน แต่จู่ ๆ กลับเดินทางกลับมาบ้านโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า มินตราชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “ยังไม่กลับไปก่อนค่ะแม่” “หืม... ทำไมล่ะลูก” “หนูขอพักก่อนค่ะ ไว้ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ค่อยกลับไปทำงานนั้นอีกที” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเล็กน้อย ความจริงแล้วเธอไม่ได้คิดจะกลับไปทำหน้าที่แพทย์ประจำตัวของอันดาอีกเลยด้วยซ้ำ เพราะถึงแม้ชายหนุ่มจะยังไม่ยอมอนุมัติใบลาออก แต่สำหรับเธอ การเดินออกจากคฤหาสน์หลังนั้นก็ถือเป็นการตัดสินใจที่แน่วแน่แล้ว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อันดาไม่ได้มาหาเธอที่บ้านและเธอเองก็ไม่ได้ติดต่อกลับไปหาเขาเช่นกัน มินตราพยายามใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับตัวเอง หวังว่าระยะห่างจะช่วยให้ความรู้สึกวุ่นวายภายในใจค่อย ๆ สงบล
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 85 เอาไว้ก่อน
“ครับนาย ผมเองก็คิดเหมือนกัน” ดิวตอบด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น “ถึงตอนนี้พวกมันจะยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรชัดเจน แต่เราก็ประมาทไม่ได้ครับ” “อืม” อันดาพยักหน้ารับก่อนจะก้มลงมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง “แล้วถ้ามีใครเข้าใกล้บ้านคุณหมออย่างน่าสงสัยอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม” “ครับนาย” “รายงานกูก่อน” “เข้าใจครับ” ดิวรับคำก่อนจะยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายไม่ได้สั่งอะไรเพิ่มเติมเขาจึงเอ่ยขึ้น “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับนาย” “เดี๋ยว” เสียงทุ้มเรียกเอาไว้ก่อนที่ดิวจะทันได้หมุนตัวเดินออกไป “ครับนาย” อันดาเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม “ตอนที่เธอถึงบ้าน... เธอดูเป็นยังไงบ้าง” ดิวชะงักไปเล็กน้อยกับคำถามนั้น “หมายถึงคุณหมอเหรอครับ” “เออ จะให้กูหมายถึงใคร” “เอ่อ... คนของเรารายงานมาว่าคุณหมอขับรถไปแล้วก็เดินเข้าบ้านไปตามปกติครับไม่ได้มีอะไรผิดสังเกต” “อืม...” อันดาพยักหน้าช้า ๆ แม้จะเป็นเพียงคำตอบสั้น ๆ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาอีกเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว ส่วนเรื่องที่เธอยังคงโกรธเขาอยู่ชายหน
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 84 ไอ้แก่
ทางด้านอันดา ภายในห้องทำงานอันเงียบสงบของคฤหาสน์หลังใหญ่ อันดากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรูด้านหลังโต๊ะทำงาน แม้ตรงหน้าจะมีเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจขนส่งวางเรียงรายอยู่หลายแฟ้ม แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีสมาธิที่จะอ่านมันเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่มินตราเก็บกระเป๋าเดินทางออกจากคฤหาสน์ไป บรรยากาศภายในบ้านก็ดูเงียบเหงาลงอย่างประหลาด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเคยใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังมาโดยตลอด และไม่เคยรู้สึกว่าการไม่มีใครอยู่ด้วยเป็นเรื่องสำคัญอะไร ทว่าตอนนี้กลับแตกต่างออกไป เพียงแค่คิดว่าต่อจากนี้จะไม่มีเสียงหวาน ๆ ของคุณหมอสาวคอยต่อปากต่อคำกับเขา ไม่มีใบหน้าบึ้งตึงเวลาถูกเขาแกล้งหยอกเย้า และไม่มีร่างบางเดินไปเดินมาอยู่ภายในบ้าน ความรู้สึกหงุดหงิดก็เริ่มก่อตัวขึ้นภายในอกอย่างไม่มีเหตุผล "เฮ้อ..." อันดาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างแฟ้มเอกสารเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่อาจนับได้ เขากำลังรอรายงานจากดิว แม้จะรู้ว่ามินตราเดินทางกลับบ้านด้วยความเรียบร้อยแต่ตราบใดที่ยังไม่ได้รับการยืนยันว่าเธอถึงบ้านอย่างปลอดภัย ชายหนุ่มก็ยังไม่อาจวางใจได้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 83 คิดถึง
“มินตรา...” เสียงของอนุวัฒน์ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ก่อนจะหันไปมองบิดาที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟา “คะพ่อ” “ไหน... กลับมาทั้งที ไม่คิดจะมากอดพ่อบ้างหรือไง” อนุวัฒน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าก่อนจะวางหนังสือลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า มินตรามองผู้เป็นพ่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา “กอดสิคะ! หนูคิดถึงพ่อมากขนาดนี้จะไม่ให้กอดได้ไงล่ะคะ” เธอตอบกลับทันที ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นพ่อแล้วโผเข้าสวมกอดเขาอย่างแนบแน่น “โอ๊ะ ๆ เบา ๆ ลูก หึหึ... เหมือนเด็กเลยเรา” อนุวัฒน์หัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะยกแขนขึ้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้ “เป็นอะไรไปเนี่ย หืม... วันนี้อ้อนพ่อกับแม่เก่งผิดปกตินะเรา” “ก็หนูคิดถึงพ่อนี่คะ เราอยากกอดพ่อกับแม่แบบนี้ทุกวันเลยค่ะ” “พ่อก็คิดถึงหนูเหมือนกัน” ชายวัยกลางคนตอบพร้อมกับลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน “แล้วเป็นยังไงบ้าง ไปทำงานต่างจังหวัดเหนื่อยไหมลูก” คำถามธรรมดา ๆ ของผู้เป็นพ่อกลับทำให้มินตรานิ่งไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ภายในคฤหาสน์ของอันดาผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะรีบกด
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 82 คิดถึงพ่อกับแแม่
“คุณจะโกรธผมก็ได้นะคุณหมอ...” ชายหนุ่มพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างเหนื่อยใจ “แต่ผมปล่อยให้คุณเสี่ยงอันตรายไม่ได้จริง ๆ” อันดานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกระดาษใบลาออกขึ้นมาถืออีกครั้ง สายตาคมเข้มกวาดมองข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะวางมันลงในลิ้นชักโต๊ะทำงานโดยไม่ได้ลงนามอนุมัติ เพราะถึงแม้เขาจะยอมให้มินตรากลับบ้านตามที่เธอต้องการแล้วก็ตาม แต่เรื่องที่เธอขอลาออกจากการเป็นหมอประจำตัวของเขา อันดายังไม่คิดจะยอมรับมัน ณ บ้านของอนุวัฒน์ “มินตราลูก...” เสียงของพราวพรรณดังขึ้นด้วยความประหลาดใจทันทีที่เห็นลูกสาวคนเดียวเดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระใบหนึ่ง หญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟารีบลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาลูกสาวด้วยสีหน้าทั้งดีใจและสงสัย เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นหน้าลูกสาวในวันนี้ “ค่ะแม่...” มินตราขานรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะพยายามคลี่ยิ้มให้ผู้เป็นแม่อย่างเป็นปกติให้มากที่สุด “อ้าว... แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านได้ล่ะลูก ไหนหนูบอกแม่ว่าจะไปทำงานที่ต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ” พราวพรรณเอ่ยถามพลางมองกระเป๋าสัมภา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 81 ตามดูแล
“อยู่ที่โรงจอดรถครับนาย กำลังตรวจรถอยู่มีอะไรหรือเปล่าครับ” “กูมีงานให้มึงทำ” “งานอะไรครับนาย” อันดาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเล็กน้อย “มึงไปจัดคนของเรามาสักสองสามคน” “จะให้ไปทำอะไรครับ” “ให้ตามดูแลคุณหมอมินตรา” ดิวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสั่งก่อนจะรีบถามกลับด้วยความสงสัย “ตามดูแลคุณหมอเหรอครับนาย” “เออ” “คุณหมอจะไปไหนเหรอครับ” “เธอจะกลับบ้าน” “กลับบ้าน” ดิวถามซ้ำด้วยความตกใจ เพราะช่วงนี้เป็นช่วงนี้มินตราควรอยู่ที่นี่ก่อน ไม่ควรจะกลับบ้านของเธอหรือไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ “เออ กูเพิ่งอนุญาตให้เธอกลับไปเมื่อกี้” ดิวเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วนายจะให้ผมส่งคนไปคุ้มกันคุณหมอที่บ้านเลยใช่ไหมครับ” “ไม่ใช่” อันดาตอบกลับทันที “กูจะให้คนของเราคอยตามดูแลเธออยู่ห่าง ๆ” “ครับนาย” “ไม่ว่าเธอจะไปโรงพยาบาล ไปบ้าน หรือออกไปไหนก็ตาม ให้คนของเราคอยดูแลความปลอดภัยของเธอเอาไว้” ชายหนุ่มหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ต้องทำแบบเงียบ ๆ” “หมายความว่ายังไงครับนาย” “ก็หมายความว่าอย่าให้คุณหมอรู้
You May Also Like
แค้นรัก คู่หมั้นร้าย NC20+
Naya Solene56.9K viewsเมียมาเฟีย
มดตัวจี๊ด29.9K viewsไฟรักเพลิงสวาท
ณ ธารา9.1K viewsคลั่งรักเฮียวาคิม
นามปากกา อายดอลลี่19.4K viewsปรารถนารักมาเฟียร้าย
กระดุมเม็ดที่สาม65 viewsลงทัณฑ์รักซาตานเถื่อน
มนสิกานต์392 viewsYou are mine เมียรักของมาเฟีย
KhanomThai Story308 viewsอ่อยรักเจ้าพ่อก่อสร้างเอวดุ
ณิการ์11.8K views
