LOGINShare
4 คนไข้พิเศษ
publish date:
2026-09-09 21:46:48หลายวันต่อมา
@โรงพยาบาลอัครเวช ฮอสพิทัล “หมอมินคะ!” เสียงเรียกของพยาบาลแอมดังขึ้นจากทางด้านหลัง ก่อนเจ้าตัวจะรีบวิ่งตามมินตราที่กำลังเดินถือแฟ้มคนไข้ไปตามทางเดินของโรงพยาบาลด้วยท่าทางเร่งรีบ “แฮ่ก~ แฮ่ก~ หมอมิน...รอก่อนค่ะ” มินตราชะลอฝีเท้าลง ก่อนจะหันกลับไปมองพยาบาลสาวที่กำลังยืนหอบอยู่ตรงหน้า “ว่าไงคะพี่แอม ทำไมต้องวิ่งมาขนาดนั้นด้วยคะ เดี๋ยวก็หกล้มหรอก” “ก็หมอมินเดินเร็วมากนี่คะ แอมเรียกตั้งหลายรอบแล้วหมอมินไม่หันเลย” แอมพูดพลางยกมือขึ้นทาบหน้าอก พยายามสูดหายใจให้เป็นปกติ มินตราหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะมองนาฬิกาที่ข้อมือ “ขอโทษค่ะ หมอกำลังจะไปตรวจคนไข้ห้องต่อไปพอดี แล้วพี่แอมมีอะไรหรือเปล่าคะ” “พอดีมีคนไข้มารอพบหมอมินที่ห้องตรวจค่ะ” “คนไข้เหรอคะ” คิ้วเรียวของมินตราขมวดเข้าหากันทันที “ใช่ค่ะ” “แต่วันนี้หมอไม่มีนัดคนไข้นี่คะ” “แอมก็คิดเหมือนกันค่ะ ตอนแรกแอมก็ถามเขาแล้วว่าได้นัดกับหมอมินไว้หรือเปล่า แต่เขาบอกว่าไม่ได้มีนัดค่ะ” “อ้าว...” มินตรามองแอมด้วยสีหน้าสงสัย “ถ้าไม่มีนัด แล้วเขามารอหมอทำไมคะ” “เขาบอกว่าเป็นคนไข้พิเศษของหมอมินค่ะ” “คนไข้พิเศษ” มินตราทวนคำพร้อมกับความสงใส “ใช่ค่ะ” แอมพยักหน้าหงึก ๆ “เขาพูดแค่นั้นเลยค่ะ พอแอมถามชื่อเขาก็ไม่ยอมบอก บอกว่ารอให้หมอมินเข้าไปคุยเองค่ะ” “ไม่ยอมบอกชื่องั้นหรอคะ” “ค่ะ” “แล้วพี่แอมปล่อยให้เขาเข้าไปนั่งในห้องตรวจได้ยังไงคะ” น้ำเสียงของมินตราเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย เพราะปกติคนไข้ที่ไม่มีนัดไม่ควรจะเข้ามานั่งรอในห้องตรวจส่วนตัวของเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต แอมรีบโบกมือ “ไม่ได้ปล่อยเองนะคะ ตอนแรกแอมก็ไม่ให้เข้าเหมือนกันค่ะ แต่เขามากับผู้ชายอีกสองสามคนแล้วทุกคนแต่งตัว...” แอมเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง “แต่งตัวแบบไหนคะ” “ชุดดำค่ะ” มินตราชะงัก “ชุดดำ” “ค่ะ ชุดสูทสีดำหมดเลยค่ะ” คำตอบนั้นทำให้หัวคิ้วของมินตราขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม “งั้นหมอขอตัวไปดูหน่อยนะคะ ขอบคุณมากค่ะพี่แอม” มินตราเอ่ยบอกพยาบาลสาวรุ่นพี่ด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังห้องตรวจประจำของตัวเอง ในหัวของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับคำว่าคนไข้พิเศษ เพราะตลอดสัปดาห์นี้เธอไม่ได้มีนัดคนไข้พิเศษกับใครเลยสักคน มินตราสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ขณะหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องตรวจ ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับลูกบิดแล้วบิดเปิดออก ก๊ก! “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคนไข้...” คำพูดของมินตราสะดุดค้างอยู่แค่นั้น เมื่อสายตาของเธอสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มภูมิฐานที่กำลังนั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานของเธออย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าคมคายที่เคยซีดเผือดเมื่อหลายวันก่อน กลับมีเลือดฝาดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แม้จะยังมีสีหน้าเรียบนิ่ง แต่กลับดูทรงอำนาจและอันตรายยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า ผู้ชายคนนี้คือผู้ชายที่เธอช่วยเอาไว้เมื่อสามวันก่อนหหรือเปล่าถ้าจำไม่ผิด ผู้ชายที่ถือปืนจี้เธอและบังคับให้เธอขับรถหนี “สวัสดีครับ คุณหมอมินตรา” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงด้วยความอบอุ่นดังขึ้น อันดาวางแก้วชาลงบนโต๊ะเบา ๆ ก่อนจะหันหน้ามามองเธอ ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่เธอด้วยแววขบขันเล็กน้อย ราวกับกำลังรอดูว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อได้เห็นเขาอยู่ที่นี่ “คุณ...!” มินตราเบิกตากว้าง รีบก้าวเข้ามาในห้องแล้วหันกลับไปล็อกประตูทันที กึก! เมื่อแน่ใจว่าประตูถูกล็อกแล้ว เธอจึงหันกลับมามองชายตรงหน้าอีกครั้ง “คุณมาทำอะไรที่นี่คะ นี่มันโรงพยาบาลนะ แล้วแผลคุณ... คุณลุกเดินเหินสะดวกแบบนี้ได้ยังไง ทั้งที่เพิ่งเย็บแผลไปได้แค่ไม่กี่วัน!” มินตรารัวคำถามใส่เขาแทบไม่ทัน แม้จะพยายามเก็บน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความตกใจอย่างเห็นได้ชัด อันดากลับยังคงนั่งนิ่ง ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านกับคำถามเหล่านั้นแม้แต่น้อย เขาเพียงยกมือขึ้นจัดปลายแขนเสื้อสูท ก่อนจะตอบกลับอย่างใจเย็น “ผมบอกแล้วไงครับว่าผมมารอพบหมอมินตรา” ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเบา ๆ พลางเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างถือดี ราวกับการมานั่งรอเธอในห้องตรวจเป็นเรื่องปกติที่สุด “มาพบฉัน ไม่ทราบว่ามาพบด้วยเรื่องอะไรคะ” มินตรากอดอกมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ
Latest chapter
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 86 แค่เบื่อ
“ค่ะแม่ วันนี้หนูมีเวรค่ะ” มินตราตอบพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้ผู้เป็นแม่ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “อ้าว... แล้วหนูไม่ต้องกลับไปทำงานประจำที่ต่างจังหวัดแล้วใช่ไหมลูก” พราวพรรณถามต่อด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้ลูกสาวเคยบอกเอาไว้ว่าต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดเป็นเวลาหลายเดือน แต่จู่ ๆ กลับเดินทางกลับมาบ้านโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า มินตราชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “ยังไม่กลับไปก่อนค่ะแม่” “หืม... ทำไมล่ะลูก” “หนูขอพักก่อนค่ะ ไว้ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ค่อยกลับไปทำงานนั้นอีกที” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเล็กน้อย ความจริงแล้วเธอไม่ได้คิดจะกลับไปทำหน้าที่แพทย์ประจำตัวของอันดาอีกเลยด้วยซ้ำ เพราะถึงแม้ชายหนุ่มจะยังไม่ยอมอนุมัติใบลาออก แต่สำหรับเธอ การเดินออกจากคฤหาสน์หลังนั้นก็ถือเป็นการตัดสินใจที่แน่วแน่แล้ว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อันดาไม่ได้มาหาเธอที่บ้านและเธอเองก็ไม่ได้ติดต่อกลับไปหาเขาเช่นกัน มินตราพยายามใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับตัวเอง หวังว่าระยะห่างจะช่วยให้ความรู้สึกวุ่นวายภายในใจค่อย ๆ สงบล
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 85 เอาไว้ก่อน
“ครับนาย ผมเองก็คิดเหมือนกัน” ดิวตอบด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น “ถึงตอนนี้พวกมันจะยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรชัดเจน แต่เราก็ประมาทไม่ได้ครับ” “อืม” อันดาพยักหน้ารับก่อนจะก้มลงมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง “แล้วถ้ามีใครเข้าใกล้บ้านคุณหมออย่างน่าสงสัยอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม” “ครับนาย” “รายงานกูก่อน” “เข้าใจครับ” ดิวรับคำก่อนจะยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายไม่ได้สั่งอะไรเพิ่มเติมเขาจึงเอ่ยขึ้น “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับนาย” “เดี๋ยว” เสียงทุ้มเรียกเอาไว้ก่อนที่ดิวจะทันได้หมุนตัวเดินออกไป “ครับนาย” อันดาเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม “ตอนที่เธอถึงบ้าน... เธอดูเป็นยังไงบ้าง” ดิวชะงักไปเล็กน้อยกับคำถามนั้น “หมายถึงคุณหมอเหรอครับ” “เออ จะให้กูหมายถึงใคร” “เอ่อ... คนของเรารายงานมาว่าคุณหมอขับรถไปแล้วก็เดินเข้าบ้านไปตามปกติครับไม่ได้มีอะไรผิดสังเกต” “อืม...” อันดาพยักหน้าช้า ๆ แม้จะเป็นเพียงคำตอบสั้น ๆ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาอีกเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว ส่วนเรื่องที่เธอยังคงโกรธเขาอยู่ชายหน
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 84 ไอ้แก่
ทางด้านอันดา ภายในห้องทำงานอันเงียบสงบของคฤหาสน์หลังใหญ่ อันดากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรูด้านหลังโต๊ะทำงาน แม้ตรงหน้าจะมีเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจขนส่งวางเรียงรายอยู่หลายแฟ้ม แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีสมาธิที่จะอ่านมันเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่มินตราเก็บกระเป๋าเดินทางออกจากคฤหาสน์ไป บรรยากาศภายในบ้านก็ดูเงียบเหงาลงอย่างประหลาด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเคยใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังมาโดยตลอด และไม่เคยรู้สึกว่าการไม่มีใครอยู่ด้วยเป็นเรื่องสำคัญอะไร ทว่าตอนนี้กลับแตกต่างออกไป เพียงแค่คิดว่าต่อจากนี้จะไม่มีเสียงหวาน ๆ ของคุณหมอสาวคอยต่อปากต่อคำกับเขา ไม่มีใบหน้าบึ้งตึงเวลาถูกเขาแกล้งหยอกเย้า และไม่มีร่างบางเดินไปเดินมาอยู่ภายในบ้าน ความรู้สึกหงุดหงิดก็เริ่มก่อตัวขึ้นภายในอกอย่างไม่มีเหตุผล "เฮ้อ..." อันดาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างแฟ้มเอกสารเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่อาจนับได้ เขากำลังรอรายงานจากดิว แม้จะรู้ว่ามินตราเดินทางกลับบ้านด้วยความเรียบร้อยแต่ตราบใดที่ยังไม่ได้รับการยืนยันว่าเธอถึงบ้านอย่างปลอดภัย ชายหนุ่มก็ยังไม่อาจวางใจได้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 83 คิดถึง
“มินตรา...” เสียงของอนุวัฒน์ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ก่อนจะหันไปมองบิดาที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟา “คะพ่อ” “ไหน... กลับมาทั้งที ไม่คิดจะมากอดพ่อบ้างหรือไง” อนุวัฒน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าก่อนจะวางหนังสือลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า มินตรามองผู้เป็นพ่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา “กอดสิคะ! หนูคิดถึงพ่อมากขนาดนี้จะไม่ให้กอดได้ไงล่ะคะ” เธอตอบกลับทันที ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นพ่อแล้วโผเข้าสวมกอดเขาอย่างแนบแน่น “โอ๊ะ ๆ เบา ๆ ลูก หึหึ... เหมือนเด็กเลยเรา” อนุวัฒน์หัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะยกแขนขึ้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้ “เป็นอะไรไปเนี่ย หืม... วันนี้อ้อนพ่อกับแม่เก่งผิดปกตินะเรา” “ก็หนูคิดถึงพ่อนี่คะ เราอยากกอดพ่อกับแม่แบบนี้ทุกวันเลยค่ะ” “พ่อก็คิดถึงหนูเหมือนกัน” ชายวัยกลางคนตอบพร้อมกับลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน “แล้วเป็นยังไงบ้าง ไปทำงานต่างจังหวัดเหนื่อยไหมลูก” คำถามธรรมดา ๆ ของผู้เป็นพ่อกลับทำให้มินตรานิ่งไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ภายในคฤหาสน์ของอันดาผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะรีบกด
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 82 คิดถึงพ่อกับแแม่
“คุณจะโกรธผมก็ได้นะคุณหมอ...” ชายหนุ่มพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างเหนื่อยใจ “แต่ผมปล่อยให้คุณเสี่ยงอันตรายไม่ได้จริง ๆ” อันดานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกระดาษใบลาออกขึ้นมาถืออีกครั้ง สายตาคมเข้มกวาดมองข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะวางมันลงในลิ้นชักโต๊ะทำงานโดยไม่ได้ลงนามอนุมัติ เพราะถึงแม้เขาจะยอมให้มินตรากลับบ้านตามที่เธอต้องการแล้วก็ตาม แต่เรื่องที่เธอขอลาออกจากการเป็นหมอประจำตัวของเขา อันดายังไม่คิดจะยอมรับมัน ณ บ้านของอนุวัฒน์ “มินตราลูก...” เสียงของพราวพรรณดังขึ้นด้วยความประหลาดใจทันทีที่เห็นลูกสาวคนเดียวเดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระใบหนึ่ง หญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟารีบลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาลูกสาวด้วยสีหน้าทั้งดีใจและสงสัย เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นหน้าลูกสาวในวันนี้ “ค่ะแม่...” มินตราขานรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะพยายามคลี่ยิ้มให้ผู้เป็นแม่อย่างเป็นปกติให้มากที่สุด “อ้าว... แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านได้ล่ะลูก ไหนหนูบอกแม่ว่าจะไปทำงานที่ต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ” พราวพรรณเอ่ยถามพลางมองกระเป๋าสัมภา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 81 ตามดูแล
“อยู่ที่โรงจอดรถครับนาย กำลังตรวจรถอยู่มีอะไรหรือเปล่าครับ” “กูมีงานให้มึงทำ” “งานอะไรครับนาย” อันดาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเล็กน้อย “มึงไปจัดคนของเรามาสักสองสามคน” “จะให้ไปทำอะไรครับ” “ให้ตามดูแลคุณหมอมินตรา” ดิวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสั่งก่อนจะรีบถามกลับด้วยความสงสัย “ตามดูแลคุณหมอเหรอครับนาย” “เออ” “คุณหมอจะไปไหนเหรอครับ” “เธอจะกลับบ้าน” “กลับบ้าน” ดิวถามซ้ำด้วยความตกใจ เพราะช่วงนี้เป็นช่วงนี้มินตราควรอยู่ที่นี่ก่อน ไม่ควรจะกลับบ้านของเธอหรือไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ “เออ กูเพิ่งอนุญาตให้เธอกลับไปเมื่อกี้” ดิวเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วนายจะให้ผมส่งคนไปคุ้มกันคุณหมอที่บ้านเลยใช่ไหมครับ” “ไม่ใช่” อันดาตอบกลับทันที “กูจะให้คนของเราคอยตามดูแลเธออยู่ห่าง ๆ” “ครับนาย” “ไม่ว่าเธอจะไปโรงพยาบาล ไปบ้าน หรือออกไปไหนก็ตาม ให้คนของเราคอยดูแลความปลอดภัยของเธอเอาไว้” ชายหนุ่มหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ต้องทำแบบเงียบ ๆ” “หมายความว่ายังไงครับนาย” “ก็หมายความว่าอย่าให้คุณหมอรู้
You May Also Like
พิษรักมาเฟีย
โซลสตาร์ seoulstar34.5K viewsผัวแก่ 25++( nc ไม่อั้น )
ศานิชล15.3K viewsหมอกับมาเฟีย
ณิการ์10.7K viewsขย้ำรักมาเฟีย
นิยายของเนม21.5K viewsร้ายเพราะรัก Because of love
ไรริล431 viewsเก็บมาเฟียได้หนึ่งคน
รัตน์ธาดา / Ziren26889 viewsYou Smile, I Melt #ระบบแฝด
นัวร์เนีย487 viewsรัก(ลับ)ของมาเฟีย
มุกมายา1.6K views
