ログイン共有
4 คนไข้พิเศษ
公開日:
2026-09-09 21:46:48หลายวันต่อมา
@โรงพยาบาลอัครเวช ฮอสพิทัล “หมอมินคะ!” เสียงเรียกของพยาบาลแอมดังขึ้นจากทางด้านหลัง ก่อนเจ้าตัวจะรีบวิ่งตามมินตราที่กำลังเดินถือแฟ้มคนไข้ไปตามทางเดินของโรงพยาบาลด้วยท่าทางเร่งรีบ “แฮ่ก~ แฮ่ก~ หมอมิน...รอก่อนค่ะ” มินตราชะลอฝีเท้าลง ก่อนจะหันกลับไปมองพยาบาลสาวที่กำลังยืนหอบอยู่ตรงหน้า “ว่าไงคะพี่แอม ทำไมต้องวิ่งมาขนาดนั้นด้วยคะ เดี๋ยวก็หกล้มหรอก” “ก็หมอมินเดินเร็วมากนี่คะ แอมเรียกตั้งหลายรอบแล้วหมอมินไม่หันเลย” แอมพูดพลางยกมือขึ้นทาบหน้าอก พยายามสูดหายใจให้เป็นปกติ มินตราหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะมองนาฬิกาที่ข้อมือ “ขอโทษค่ะ หมอกำลังจะไปตรวจคนไข้ห้องต่อไปพอดี แล้วพี่แอมมีอะไรหรือเปล่าคะ” “พอดีมีคนไข้มารอพบหมอมินที่ห้องตรวจค่ะ” “คนไข้เหรอคะ” คิ้วเรียวของมินตราขมวดเข้าหากันทันที “ใช่ค่ะ” “แต่วันนี้หมอไม่มีนัดคนไข้นี่คะ” “แอมก็คิดเหมือนกันค่ะ ตอนแรกแอมก็ถามเขาแล้วว่าได้นัดกับหมอมินไว้หรือเปล่า แต่เขาบอกว่าไม่ได้มีนัดค่ะ” “อ้าว...” มินตรามองแอมด้วยสีหน้าสงสัย “ถ้าไม่มีนัด แล้วเขามารอหมอทำไมคะ” “เขาบอกว่าเป็นคนไข้พิเศษของหมอมินค่ะ” “คนไข้พิเศษ” มินตราทวนคำพร้อมกับความสงใส “ใช่ค่ะ” แอมพยักหน้าหงึก ๆ “เขาพูดแค่นั้นเลยค่ะ พอแอมถามชื่อเขาก็ไม่ยอมบอก บอกว่ารอให้หมอมินเข้าไปคุยเองค่ะ” “ไม่ยอมบอกชื่องั้นหรอคะ” “ค่ะ” “แล้วพี่แอมปล่อยให้เขาเข้าไปนั่งในห้องตรวจได้ยังไงคะ” น้ำเสียงของมินตราเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย เพราะปกติคนไข้ที่ไม่มีนัดไม่ควรจะเข้ามานั่งรอในห้องตรวจส่วนตัวของเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต แอมรีบโบกมือ “ไม่ได้ปล่อยเองนะคะ ตอนแรกแอมก็ไม่ให้เข้าเหมือนกันค่ะ แต่เขามากับผู้ชายอีกสองสามคนแล้วทุกคนแต่งตัว...” แอมเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง “แต่งตัวแบบไหนคะ” “ชุดดำค่ะ” มินตราชะงัก “ชุดดำ” “ค่ะ ชุดสูทสีดำหมดเลยค่ะ” คำตอบนั้นทำให้หัวคิ้วของมินตราขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม “งั้นหมอขอตัวไปดูหน่อยนะคะ ขอบคุณมากค่ะพี่แอม” มินตราเอ่ยบอกพยาบาลสาวรุ่นพี่ด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังห้องตรวจประจำของตัวเอง ในหัวของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับคำว่าคนไข้พิเศษ เพราะตลอดสัปดาห์นี้เธอไม่ได้มีนัดคนไข้พิเศษกับใครเลยสักคน มินตราสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ขณะหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องตรวจ ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับลูกบิดแล้วบิดเปิดออก ก๊ก! “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคนไข้...” คำพูดของมินตราสะดุดค้างอยู่แค่นั้น เมื่อสายตาของเธอสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มภูมิฐานที่กำลังนั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานของเธออย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าคมคายที่เคยซีดเผือดเมื่อหลายวันก่อน กลับมีเลือดฝาดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แม้จะยังมีสีหน้าเรียบนิ่ง แต่กลับดูทรงอำนาจและอันตรายยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า ผู้ชายคนนี้คือผู้ชายที่เธอช่วยเอาไว้เมื่อสามวันก่อนหหรือเปล่าถ้าจำไม่ผิด ผู้ชายที่ถือปืนจี้เธอและบังคับให้เธอขับรถหนี “สวัสดีครับ คุณหมอมินตรา” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงด้วยความอบอุ่นดังขึ้น อันดาวางแก้วชาลงบนโต๊ะเบา ๆ ก่อนจะหันหน้ามามองเธอ ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่เธอด้วยแววขบขันเล็กน้อย ราวกับกำลังรอดูว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อได้เห็นเขาอยู่ที่นี่ “คุณ...!” มินตราเบิกตากว้าง รีบก้าวเข้ามาในห้องแล้วหันกลับไปล็อกประตูทันที กึก! เมื่อแน่ใจว่าประตูถูกล็อกแล้ว เธอจึงหันกลับมามองชายตรงหน้าอีกครั้ง “คุณมาทำอะไรที่นี่คะ นี่มันโรงพยาบาลนะ แล้วแผลคุณ... คุณลุกเดินเหินสะดวกแบบนี้ได้ยังไง ทั้งที่เพิ่งเย็บแผลไปได้แค่ไม่กี่วัน!” มินตรารัวคำถามใส่เขาแทบไม่ทัน แม้จะพยายามเก็บน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความตกใจอย่างเห็นได้ชัด อันดากลับยังคงนั่งนิ่ง ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านกับคำถามเหล่านั้นแม้แต่น้อย เขาเพียงยกมือขึ้นจัดปลายแขนเสื้อสูท ก่อนจะตอบกลับอย่างใจเย็น “ผมบอกแล้วไงครับว่าผมมารอพบหมอมินตรา” ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเบา ๆ พลางเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างถือดี ราวกับการมานั่งรอเธอในห้องตรวจเป็นเรื่องปกติที่สุด “มาพบฉัน ไม่ทราบว่ามาพบด้วยเรื่องอะไรคะ” มินตรากอดอกมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ
最新チャプター
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 13 เบามือหน่อย
หลายวันต่อมา ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านอันดา บรรยากาศในช่วงสายค่อนข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่เบา ๆ และเสียงของอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ถูกวางเรียงเอาไว้บนโต๊ะเล็กด้านหน้าโซฟา มินตรานั่งอยู่ข้างชายหนุ่มด้วยสีหน้าจริงจังขณะที่มือเล็กสวมถุงมือแพทย์อย่างเรียบร้อย หลายวันที่ผ่านมาอาการของอันดาดีขึ้นมาก แผลบริเวณหน้าท้องเริ่มสมานตัว และวันนี้ถึงกำหนดที่เธอต้องมาตัดไหมให้เขา หลังจากคอยทำแผลและตรวจอาการให้เขาทุกวัน อันดานั่งพิงโซฟา เสื้อเชิ้ตถูกเปิดออกบริเวณหน้าท้องเพื่อให้เธอทำงานได้สะดวก เขามองอุปกรณ์ในมือของหญิงสาวด้วยสายตาระแวงเล็กน้อย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเคยผ่านสถานการณ์ที่อันตรายกว่านี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่พอเป็นเข็มกับกรรไกรผ่าตัดที่กำลังจะถูกใช้กับตัวเองขึ้นมา เขากลับรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่เลย มินตราขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะค่อย ๆ ใช้อุปกรณ์ตัดไหมอย่างระมัดระวัง พรึบ... "โอ๊ย...!! คุณ!!" เสียงร้องของอันดาดังขึ้นจนมินตราถึงกับชะงักมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองคนไข้ตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย "นี่คุณจะร้องอะไรขนา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 12 ตกลง
"คนอย่างผมไม่ตายง่าย ๆ หรอก" อันดาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิมราวกับคำถามเมื่อครู่ไม่ได้มีอะไรน่ากังวลเลยสักนิด เขาไม่ได้พูดเพื่อปลอบใจเธอด้วยซ้ำ แต่พูดออกมาเหมือนเป็นเรื่องที่เขามั่นใจอยู่แล้วว่าตัวเองจะไม่มีวันปล่อยให้เกิดขึ้นง่าย ๆ มินตรามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เหมือนกำลังใช้คำตอบของเขาเป็นข้อมูลสุดท้ายในการตัดสินใจ ส่วนอันดากลับมองใบหน้าคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างพิจารณา ก่อนจะอดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้ช่างมีคำถามเยอะกว่าที่เขาคาดเอาไว้มาก ตั้งแต่เรื่องเงิน เรื่องงาน เรื่องรถ เรื่องความปลอดภัย ไปจนถึงเรื่องถ้าเขาตายก่อนเธอเกษียณแล้วใครจะเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้ เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่สามารถคิดเรื่องพวกนี้ได้เป็นขั้นเป็นตอนขนาดนี้มาก่อน คนทั่วไปถ้าได้ยินว่าเขาจะจ่ายเงินเดือนให้สามเท่า แถมยังจ่ายต่อไปจนเกษียณก็คงดีใจจนแทบไม่ถามอะไรแล้ว แต่มินตรากลับนั่งถามเขาจนแทบจะครบทุกข้อเหมือนกำลังอ่านสัญญาจ้างงานทีละบรรทัด ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าขำ สงสัยเขาน่าจะเจอตัวซีเคร็ตเข้าให้แล้วจริง ๆ อันดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะเห็นว
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 11 ถ้าคุณตายล่ะ
"แต่สีหน้าคุณมันฟ้องค่ะ" อันดาเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วไม่พูดอะไรต่อ ทำให้มินตราต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าการคุยกับผู้ชายคนนี้บางครั้งเหมือนกำลังเดินอยู่ในสนามที่อีกฝ่ายรู้กติกาทุกอย่างอยู่คนเดียว และเธอก็ไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่จะถูกเขาหลอกให้พูดอะไรออกมาอีก เธอกำลังจะเปลี่ยนเรื่อง แต่จู่ ๆ ก็มีบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจมาตั้งแต่แรกผุดขึ้นมา มินตราจึงมองเขาอีกครั้งก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม "อ้อ... มีเรื่องหนึ่งที่ฉันยังสงสัย" "ว่ามาสิ" "ถ้านายจัดการกับพวกศัตรูของนายได้ แล้วเรื่องทั้งหมดจบลง ฉันก็หยุดหน้าที่ของฉันทันทีใช่ไหม" อันดานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "ใช่ ชีวิตของคุณจะเป็นอิสระเหมือนเดิมทันทีหลังจากที่ผมจัดการกับไอ้พวกนั้นได้" คำตอบนั้นน่าจะทำให้เธอดีใจ แต่กลับทำให้มินตรานิ่งคิด เพราะจู่ ๆ เธอก็เห็นปัญหาอีกอย่างที่สำคัญไม่แพ้กัน "แล้วถ้าคุณจัดการได้ภายในเดือนหนึ่งหรือสองเดือน ฉันก็ตกงานน่ะสิ" คราวนี้อันดาหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาไม่คิดเลยว่าหลังจากพูดเรื่องความปลอดภัย ความเป็นความตายและศัตรูที่กำลังตามล่าตัวเองมาท
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 10 ส่งแค่โลเคชั่นมา
มินตรามองใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองกำลังนั่งคุยเรื่องบ้า ๆ อยู่กับคนไข้ที่เพิ่งช่วยชีวิตเอาไว้ไม่กี่วันก่อน จากเดิมที่เธอคิดเพียงว่าเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่บังเอิญได้รับบาดเจ็บ และเธอก็ทำหน้าที่ของหมอด้วยการช่วยเขาเอาไว้ แต่ตอนนี้ชีวิตของเธอกลับถูกลากเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องอันตรายโดยไม่ทันตั้งตัว แถมคนที่เป็นต้นเหตุกลับนั่งอยู่ตรงหน้าอย่างสบายใจ ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย เธอถอนหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เพราะยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังซวยแบบที่ไม่ควรจะซวยขนาดนี้ "ถ้าฉันรู้ว่าการเป็นหมอ แล้วเข้าไปช่วยคนแล้วฉันเองจะต้องซวยไปด้วย ฉันคงปล่อยให้คุณตายไปตั้งแต่ตรงนั้นแล้วค่ะ จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวอยู่แบบนี้" อันดาที่นั่งพิงพนักเก้าอี้อยู่เงียบ ๆ มองเธอด้วยสายตานิ่ง ๆ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายกับไม่ได้รู้สึกโกรธกับคำพูดของเธอเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับดูเหมือนกำลังพอใจกับความตรงไปตรงมาของผู้หญิงตรงหน้าด้วยซ้ำ "หึ... มันก็คงจะเป็นไปได้ยากหน่อยครับ เพราะจรรยาบรรณของหมอเขาไม่ได้สอนมาแบบนั้น ต่อให้
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 9 แค่ชั่วคราว
“ไม่มารบกวนเพื่อนร่วมงานฉัน” “ไม่มี” “แล้วถ้าเลิกงาน” “ผมจะให้คนไปรับ” “จำเป็นต้องมีคนไปรับด้วยเหรอคะ” “จำเป็น” “ทำไม” “เพราะคุณไม่รู้ว่าพวกมันกำลังจับตาดูคุณอยู่หรือเปล่า” คำตอบนั้นทำให้มินตราเงียบลง เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่อันดาต้องการไม่ได้หมายความว่าเขาจะขังเธอเอาไว้ แต่เขาต้องการควบคุมความปลอดภัยของเธอในช่วงเวลาที่อยู่นอกโรงพยาบาลมากกว่า “แล้วที่บอกว่าดูแลคุณ ฉันต้องดูแลอะไรบ้าง” “ก็แค่ทำแผล” “แค่นั้น” “แค่นั้น” “ต้องอยู่ดูอาการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงไหม” คำถามนั้นทำให้อันดาถึงกับขำในลำคอ ไม่รู้ว่าเธอจะขี้สงสัยอะไรขนาดนั้น “หึ... ไม่ถึงขนาดนั้น” “ต้องตรวจร่างกายทุกวันไหม” “ถ้าคุณเห็นว่าจำเป็น” “ต้องจัดยา” “ครับ” “ต้องอยู่ดูว่าคุณกินยาหรือเปล่า” “ถ้าคุณอยากดู” “แล้วต้องทำอาหารให้ไหม” อันดานิ่งไป มินตราหรี่ตามองเขา “อะไรคะ” “คุณถามเหมือนจะไปเป็นแม่บ้านมากกว่าเป็นหมอ” “ก็ฉันต้องรู้ขอบเขตงานของตัวเองสิคะ” “เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับหน้าที่คุณ” “ก็ดีค่ะ” มินตราพยักหน้าอย่างพอใจ “เพราะฉันไม่ทำอะไรพวกนั้นอยู่แล้ว” อันดาหลุดหัวเร
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 8 ข้อตกลง
“ตะ...แต่ฉันต้องทำงานที่นี่นะคะ” มินตราพยายามรวบรวมสติหลังจากได้ฟังคำพูดของอันดามาตลอดหลายนาที เธอเหลือบมองไปรอบห้องตรวจของตัวเองราวกับกำลังหาทางออกให้กับสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงหน้า “ฉันเป็นหมอผ่าตัดนะคะ ถ้าจะให้ฉันเป็นหมอประจำคนไข้แค่คุณคนเดียว มันไม่ชิน” “คุณอยากจะส่งเวรที่นี่ก็ได้นี่ครับ” อันดาตอบกลับอย่างง่ายดายราวกับเรื่องที่กำลังพูดกันอยู่นั้นไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่สำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย “ผมไม่ได้ห้าม แต่แค่ต้องอยู่ในความดูแลของผม” มินตราขมวดคิ้วทันที ได้ไงละ ในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำถาม ถ้าเธอยังมาทำงานที่นี่แล้วจะมีคนคอยตามประกบหรือคอยคุ้มกันเธอตลอดเวลา มันจะสะดวกได้ยังไงกัน เธอเป็นหมอผ่าตัด ต้องเข้าห้องผ่าตัด ต้องทำงานกับทีมแพทย์และพยาบาล ต้องมีสมาธิกับคนไข้ จะให้มีผู้ชายชุดดำยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องผ่าตัดตลอดเวลาไม่ได้ แค่คิดก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาแล้ว “แต่งานของฉันมันต้องอยู่ในห้องผ่าตัดนะคะ” มินตรารีบอธิบาย “คุณจะมาคอยคุ้มกันฉันตลอดมันก็ไม่ได้หรอกนะ” อันดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ผมบอกเหรอว่าจะคุ้มกันคุณแม้กระทั่งในห้องผ่าตัด”
あなたも気に入るかもしれません
Bad Mafia เด็กเจ้าพ่อ
มดตัวจี๊ด37.1K ビューเดิมพันรักมาเฟีย (Bet On Love)
ซีซั่นฟิน9.2K ビューพยัคฆราช
ชะนีติดมันส์18.4K ビューรัก•เจ็บ•ลึก(เพื่อนพี่ชาย)
Philipnana10.2K ビューLUV My Sweet Heart รักหมดใจยัยสวีทฮาร์ต
Phat_sara470 ビューอ่อยรักเจ้าพ่อก่อสร้างเอวดุ Nc35+
ณิการ์3.0K ビューเด็กพยศของประธานเหนือ
นิษฐา011.6K ビューCEO x Mafia แค้นรักในเกมอำนาจ
DJArtsyStory 164 ビュー
