ログイン共有
2 ฉันเป็นหมอ
公開日:
2026-09-09 21:46:41 "เอาตัวเองให้รอดก่อนเหอะค่อยห่วงงาน..."
อันดากระตุกยิ้มเหี้ยม แววตาเริ่มพร่ามัวแต่ยังคงจับจ้องมินตราไม่คลาดสายตา "ขับไป... อย่าให้กูต้องหมดความอดทน" "แล้วคุณจะไปไหน" อันดาเริ่มตากระตุก ใบหน้าคมคายซีดเผือดจากการเสียเลือดอย่างหนัก แต่กระบอกปืนในมือยังเล็งมาที่เธอไม่ตก "เลี้ยวซ้ายตรงแยกข้างหน้า..." อันดาไม่ได้ตอบคำถามเธอ เขาแค่เอ่ยปากสั่งเธอต่อเท่านั้น "เลี้ยวซ้ายมันทางไปเปลี่ยว คุณจะไปนอนตายเป็นศพไร้ญาติหรือไง" มินตราเอ่ยเสียงนิ่ง แต่แววตาประเมินชีพจรตรงลำคอเขาอย่างรวดเร็ว "ฟังนะ ฉันเป็นหมอ... ถ้าคุณอยากรอด คุณต้องยอมให้ฉันพาไปที่โรงพยาบาลหรือคลินิกเพื่อนฉัน ฉันมีอุปกรณ์เย็บแผลและห้ามเลือดให้ได้ แต่ถ้าคุณยังดื้อจะไปโกดังร้าง ยังไงคุณก็ตาย เลือกเอา!" "อึก! อื้อ..." อันดาไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงก้มลงมองดูมือข้างที่กุมท้องไว้ เลือดสีแดงสดเหนียวข้นยังคงทะลักออกมาตามซอกนิ้วไม่หยุด "เชื่อฉันเถอะนะ ถ้าขืนปล่อยไว้แบบนี้คุณได้ช็อกตายจริง ๆ แน่" มินตราไม่ได้ขู่แต่มันคือความเป็นจริงทางการแพทย์ ถ้าเขายังดื้อดึงกดแผลไว้แบบนี้ หัวใจเขาจะล้มเหลวเพราะขาดเลือดในไม่ช้า "......" อันดานิ่งเงียบ สายตาคมกริบจ้องสบตาเธออย่างสำรวจ เพื่อดูว่าหญิงสาวโกหกเพื่อเอาชีวิตรอดอยู่หรือเปล่า ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนไปเห็นเสื้อกาวน์ครึ่งตัวของบุคลากรทางการแพทย์ที่เธอสวมทับอยู่ "เป็นหมอ... จริงเหรอวะ" อันดาเค่นเสียงแหบพร่าในลำคอ ปืนในมือสั่นระริกตามแรงเจ็บปวด "ใช่หมอจริง! หมอผ่าตัดด้วย!" มินตราโต้กลับทันทีโดยไม่หลบสายตา "ถ้าคิดว่าฉันจะหลอกไปส่งตำรวจ บอกไว้เลยว่าฉันไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนให้ตัวเอง รถฉันเบาะเปื้อนเลือดคุณจนฉีดฆ่าเชื้อไม่น่าออกแล้ว ถ้าคนไข้มาตายคารถอีกเรื่องมันจะยุ่งยากกว่าการช่วยชีวิตคนอย่างคุณร้อยเท่า!" อันดากระตุกยิ้มเหี้ยมตรงมุมปาก แววตาแม้จะเริ่มพร่ามัวแต่ยังคงแฝงความพิฆาตเอาไว้ "หึ... ปากดีจังนะหมอ แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไง ว่าเธอจะไม่ตลบหลัง" "ถ้ายิ่งลังเล ชีพจรคุณจะยิ่งตกนะคุณ!" มินตราตวาดเข้มขึ้น สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าท้องเขา "เลือดข้นขนาดนี้ โดนเส้นเลือดใหญ่แน่ ๆ มันไม่หยุดไหลเองหรอก ถ้าไม่รีบเปิดแผลคีมบล็อกเลือด แล้วตามที่ประเมินด้วยตาเปล่าตอนนี้คุณก็มีเวลาไม่มากด้วย" อันดานิ่งไปครู่ใหญ่ ลมหายใจสะดุดกระตุก ความเจ็บปวดบีบคั้นจนเขาต้องกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก สุดท้ายเขาก็ยอมลดกระบอกปืนลงมาวางไว้บนตักตัวเอง แต่ยังคงเอานิ้วแตะอยู่ที่ไกปืนไว้ "เออ... ไปคลินิกเพื่อนเธอ" อันดาพึมพัมเสียงต่ำ ยอมทำตามที่หมอสาวบอกอย่างไม่อีดออด เพราะตอนนี้เขาเองก็เริ่มจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน "แต่ฟังฉันไว้ให้ดีนะยัยหมอ..." "ฟังอยู่! มีอะไรก็รีบพูด ตอนนี้ฉันต้องรีบไปถึงคลินิกให้เร็วที่สุด ก่อนที่คุณจะมาตายบนรถของฉัน" มินตราเหยียบคันเร่งพุ่งตรงไปทันที "ถ้าเจอไอ้พวกชุดดำเมื่อกี้ เธอจอดรถแล้ววิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด" อันดาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ "แล้วก็... อึก! อื้อ... ถ้าผ่าตัดแล้วฉันไม่รอด อื้อ... รู้ใช่ไหมว่าเธออาจจะเดือดร้อน" "เก็บคำขู่ไว้ใช้นำทางเถอะค่ะ!" มินตราสวนกลับเสียงแข็ง "คลินิกอยู่อีกสองกิโลข้างหน้า ห้ามสลบเด็ดขาดนะ! คุยกับฉันไว้ ถ้าคุณหมดสติไปตอนนี้ ฉันไม่รู้ด้วยนะว่าชีพจรคุณจะดับไปตอนไหน!" "เหอะ... ขู่จังเลย หึ... คนอย่าฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอก อื้อ..." อันดาเอนศีรษะพิงเบาะ ดวงตาคมค่อยๆ ปรือลงอย่างเหนื่อยล้า "ฉันไม่ได้ขู่ แต่ฉันพูดจริง ๆ อ้อ... แล้วก็ช่วยพูดไปให้ตลอดทางด้วยนะคะ! อย่าเพิ่งมารับบทศพไร้ญาติในรถฉันก็พอ!" มินตราไม่รู้สึกกลัวคำขู่เขาเลยสักนิด เพราะตอนนี้เธอห่วงมากเขาอาจจะตายในรถทัวร์ซะมากกว่า
最新チャプター
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 86 แค่เบื่อ
“ค่ะแม่ วันนี้หนูมีเวรค่ะ” มินตราตอบพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้ผู้เป็นแม่ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “อ้าว... แล้วหนูไม่ต้องกลับไปทำงานประจำที่ต่างจังหวัดแล้วใช่ไหมลูก” พราวพรรณถามต่อด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้ลูกสาวเคยบอกเอาไว้ว่าต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดเป็นเวลาหลายเดือน แต่จู่ ๆ กลับเดินทางกลับมาบ้านโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า มินตราชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “ยังไม่กลับไปก่อนค่ะแม่” “หืม... ทำไมล่ะลูก” “หนูขอพักก่อนค่ะ ไว้ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ค่อยกลับไปทำงานนั้นอีกที” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเล็กน้อย ความจริงแล้วเธอไม่ได้คิดจะกลับไปทำหน้าที่แพทย์ประจำตัวของอันดาอีกเลยด้วยซ้ำ เพราะถึงแม้ชายหนุ่มจะยังไม่ยอมอนุมัติใบลาออก แต่สำหรับเธอ การเดินออกจากคฤหาสน์หลังนั้นก็ถือเป็นการตัดสินใจที่แน่วแน่แล้ว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อันดาไม่ได้มาหาเธอที่บ้านและเธอเองก็ไม่ได้ติดต่อกลับไปหาเขาเช่นกัน มินตราพยายามใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับตัวเอง หวังว่าระยะห่างจะช่วยให้ความรู้สึกวุ่นวายภายในใจค่อย ๆ สงบล
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 85 เอาไว้ก่อน
“ครับนาย ผมเองก็คิดเหมือนกัน” ดิวตอบด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น “ถึงตอนนี้พวกมันจะยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรชัดเจน แต่เราก็ประมาทไม่ได้ครับ” “อืม” อันดาพยักหน้ารับก่อนจะก้มลงมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง “แล้วถ้ามีใครเข้าใกล้บ้านคุณหมออย่างน่าสงสัยอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม” “ครับนาย” “รายงานกูก่อน” “เข้าใจครับ” ดิวรับคำก่อนจะยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายไม่ได้สั่งอะไรเพิ่มเติมเขาจึงเอ่ยขึ้น “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับนาย” “เดี๋ยว” เสียงทุ้มเรียกเอาไว้ก่อนที่ดิวจะทันได้หมุนตัวเดินออกไป “ครับนาย” อันดาเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม “ตอนที่เธอถึงบ้าน... เธอดูเป็นยังไงบ้าง” ดิวชะงักไปเล็กน้อยกับคำถามนั้น “หมายถึงคุณหมอเหรอครับ” “เออ จะให้กูหมายถึงใคร” “เอ่อ... คนของเรารายงานมาว่าคุณหมอขับรถไปแล้วก็เดินเข้าบ้านไปตามปกติครับไม่ได้มีอะไรผิดสังเกต” “อืม...” อันดาพยักหน้าช้า ๆ แม้จะเป็นเพียงคำตอบสั้น ๆ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาอีกเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว ส่วนเรื่องที่เธอยังคงโกรธเขาอยู่ชายหน
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 84 ไอ้แก่
ทางด้านอันดา ภายในห้องทำงานอันเงียบสงบของคฤหาสน์หลังใหญ่ อันดากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรูด้านหลังโต๊ะทำงาน แม้ตรงหน้าจะมีเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจขนส่งวางเรียงรายอยู่หลายแฟ้ม แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีสมาธิที่จะอ่านมันเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่มินตราเก็บกระเป๋าเดินทางออกจากคฤหาสน์ไป บรรยากาศภายในบ้านก็ดูเงียบเหงาลงอย่างประหลาด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเคยใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังมาโดยตลอด และไม่เคยรู้สึกว่าการไม่มีใครอยู่ด้วยเป็นเรื่องสำคัญอะไร ทว่าตอนนี้กลับแตกต่างออกไป เพียงแค่คิดว่าต่อจากนี้จะไม่มีเสียงหวาน ๆ ของคุณหมอสาวคอยต่อปากต่อคำกับเขา ไม่มีใบหน้าบึ้งตึงเวลาถูกเขาแกล้งหยอกเย้า และไม่มีร่างบางเดินไปเดินมาอยู่ภายในบ้าน ความรู้สึกหงุดหงิดก็เริ่มก่อตัวขึ้นภายในอกอย่างไม่มีเหตุผล "เฮ้อ..." อันดาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างแฟ้มเอกสารเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่อาจนับได้ เขากำลังรอรายงานจากดิว แม้จะรู้ว่ามินตราเดินทางกลับบ้านด้วยความเรียบร้อยแต่ตราบใดที่ยังไม่ได้รับการยืนยันว่าเธอถึงบ้านอย่างปลอดภัย ชายหนุ่มก็ยังไม่อาจวางใจได้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 83 คิดถึง
“มินตรา...” เสียงของอนุวัฒน์ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ก่อนจะหันไปมองบิดาที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟา “คะพ่อ” “ไหน... กลับมาทั้งที ไม่คิดจะมากอดพ่อบ้างหรือไง” อนุวัฒน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าก่อนจะวางหนังสือลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า มินตรามองผู้เป็นพ่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา “กอดสิคะ! หนูคิดถึงพ่อมากขนาดนี้จะไม่ให้กอดได้ไงล่ะคะ” เธอตอบกลับทันที ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นพ่อแล้วโผเข้าสวมกอดเขาอย่างแนบแน่น “โอ๊ะ ๆ เบา ๆ ลูก หึหึ... เหมือนเด็กเลยเรา” อนุวัฒน์หัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะยกแขนขึ้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้ “เป็นอะไรไปเนี่ย หืม... วันนี้อ้อนพ่อกับแม่เก่งผิดปกตินะเรา” “ก็หนูคิดถึงพ่อนี่คะ เราอยากกอดพ่อกับแม่แบบนี้ทุกวันเลยค่ะ” “พ่อก็คิดถึงหนูเหมือนกัน” ชายวัยกลางคนตอบพร้อมกับลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน “แล้วเป็นยังไงบ้าง ไปทำงานต่างจังหวัดเหนื่อยไหมลูก” คำถามธรรมดา ๆ ของผู้เป็นพ่อกลับทำให้มินตรานิ่งไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ภายในคฤหาสน์ของอันดาผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะรีบกด
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 82 คิดถึงพ่อกับแแม่
“คุณจะโกรธผมก็ได้นะคุณหมอ...” ชายหนุ่มพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างเหนื่อยใจ “แต่ผมปล่อยให้คุณเสี่ยงอันตรายไม่ได้จริง ๆ” อันดานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกระดาษใบลาออกขึ้นมาถืออีกครั้ง สายตาคมเข้มกวาดมองข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะวางมันลงในลิ้นชักโต๊ะทำงานโดยไม่ได้ลงนามอนุมัติ เพราะถึงแม้เขาจะยอมให้มินตรากลับบ้านตามที่เธอต้องการแล้วก็ตาม แต่เรื่องที่เธอขอลาออกจากการเป็นหมอประจำตัวของเขา อันดายังไม่คิดจะยอมรับมัน ณ บ้านของอนุวัฒน์ “มินตราลูก...” เสียงของพราวพรรณดังขึ้นด้วยความประหลาดใจทันทีที่เห็นลูกสาวคนเดียวเดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระใบหนึ่ง หญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟารีบลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาลูกสาวด้วยสีหน้าทั้งดีใจและสงสัย เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นหน้าลูกสาวในวันนี้ “ค่ะแม่...” มินตราขานรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะพยายามคลี่ยิ้มให้ผู้เป็นแม่อย่างเป็นปกติให้มากที่สุด “อ้าว... แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านได้ล่ะลูก ไหนหนูบอกแม่ว่าจะไปทำงานที่ต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ” พราวพรรณเอ่ยถามพลางมองกระเป๋าสัมภา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 81 ตามดูแล
“อยู่ที่โรงจอดรถครับนาย กำลังตรวจรถอยู่มีอะไรหรือเปล่าครับ” “กูมีงานให้มึงทำ” “งานอะไรครับนาย” อันดาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเล็กน้อย “มึงไปจัดคนของเรามาสักสองสามคน” “จะให้ไปทำอะไรครับ” “ให้ตามดูแลคุณหมอมินตรา” ดิวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสั่งก่อนจะรีบถามกลับด้วยความสงสัย “ตามดูแลคุณหมอเหรอครับนาย” “เออ” “คุณหมอจะไปไหนเหรอครับ” “เธอจะกลับบ้าน” “กลับบ้าน” ดิวถามซ้ำด้วยความตกใจ เพราะช่วงนี้เป็นช่วงนี้มินตราควรอยู่ที่นี่ก่อน ไม่ควรจะกลับบ้านของเธอหรือไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ “เออ กูเพิ่งอนุญาตให้เธอกลับไปเมื่อกี้” ดิวเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วนายจะให้ผมส่งคนไปคุ้มกันคุณหมอที่บ้านเลยใช่ไหมครับ” “ไม่ใช่” อันดาตอบกลับทันที “กูจะให้คนของเราคอยตามดูแลเธออยู่ห่าง ๆ” “ครับนาย” “ไม่ว่าเธอจะไปโรงพยาบาล ไปบ้าน หรือออกไปไหนก็ตาม ให้คนของเราคอยดูแลความปลอดภัยของเธอเอาไว้” ชายหนุ่มหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ต้องทำแบบเงียบ ๆ” “หมายความว่ายังไงครับนาย” “ก็หมายความว่าอย่าให้คุณหมอรู้
あなたも気に入るかもしれません
เกมรักทายาทมาเฟีย (25+)
โนเนจัง9.3K ビューIt’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย
6RICH 14.3K ビューกำราบรัก ยัยจอมแก่น
โซลสตาร์ seoulstar13.7K ビューพรากรักมาเฟียเถื่อน
Philipnana31.7K ビューกฎรักพันธะทายาทมาเฟีย
พิมธารา754 ビューมาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก
นาวาฬ7.0K ビューYou are mine เมียรักของมาเฟีย
KhanomThai Story308 ビューของหวงมาเฟียโคตรอันตราย
พริ้มพรายา84 ビュー
