تسجيل الدخولمشاركة
5 ทำไมต้องเป็นฉัน
تاريخ النشر:
2026-09-09 21:55:58“กระสุนฉันก็เป็นคนผ่าออกให้ คุณควรที่จะขอบคุณมากกว่าที่จะมาบุกรุกห้องตรวจของฉันแบบนี้นะคะ”
“ครับ...ผมรู้ดี” อันดาตอบพร้อมกับมองเธอนิ่ง ๆ “เพราะแบบนั้นผมถึงมาที่นี่” “มีอะไรก็รีบ ๆ พูดมาเถอะค่ะ คนไข้คนอื่น ๆ รอหมออยู่” “ผมต้องการที่จะจ้างคุณหมอเพื่อไปดูแลผมที่บ้าน” “อะไรนะคะ” มินตราแทบคิดว่าตัวเองฟังผิด “ครับ...คุณหมอฟังไม่ผิดหรอกครับ” อันดาพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ก่อนจะหยิบแก้วชาขึ้นมาจิบอีกครั้ง “ผมต้องการให้คุณไปอยู่ดูแลแผลผมที่บ้าน” “แค่เรื่องแผลนี่งั้นเหรอคะ” “ครับ ผมต้องการหมอฝีมือดีแบบคุณไปดูแล” “ไม่ค่ะ” มินตราตอบกลับทันทีแบบไม่ต้องคิด “ฉันเป็นหมอผ่าตัด ฉันมีหน้าที่ผ่าตัดคนไข้ที่โรงพยาบาล ฉันไม่สะดวกที่จะไปดูแลคนไข้ที่มีแต่เรื่องอันตรายแบบคุณ” อันดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ใช่” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะวางแก้วชาลง “เพราะแบบนั้นผมถึงต้องการที่จะให้คุณไปดูแลผม” “ไม่ค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีว่าหมอไม่สะดวก” “คุณได้เงินจากที่นี่เท่าไหร่ ผมให้คุณอีกสองเท่า” “ไม่ค่ะ” “สามเท่า” คำตอบสั้น ๆ ของอันดาทำให้มินตราที่กำลังจะเดินไปหยิบแฟ้มถึงกับชะงัก 'สามเท่างั้นหรอ' หญิงสาวพยายามเก็บสีหน้าเอาไว้ แต่ในใจกลับอดไม่ได้ที่จะคิดถึงจำนวนเงินที่เขาเพิ่งเสนอขึ้นมา ‘บ้าจริง ให้สามเท่าเลยเหรอ ถ้าเราได้เงินสามเท่าจากที่เคยได้จากที่นี่ ก็เท่ากับว่าเราได้เงินเดือนหลายแสนเลยสิ แบบนี้ก็เท่ากับว่าเราจะสามารถเปิดคลีนิคของตัวเองได้แบบสบาย ๆ เลยสิ แถมเราก็จะได้มีเงินให้พ่อกับแม่เดือนละเป็นแสนเลยด้วย’ มินตราแอบคิดถึงจำนวนเงินที่เธออาจจะได้รับด้วยความลังเล ด้วยความที่ครอบครัวของเธอเป็นชนชั้นกลาง การมีเงินเดือนจากการดูแลคนไข้เพียงแค่คนเดียวในจำนวนที่สูงขนาดนั้น ยอมรับเลยว่ามันเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่อยากให้อันดาคิดว่าเธอเห็นแก่เงิน “คุณคิดว่าฉันเห็นแก่เงินขนาดนั้นเลยเหรอ” มินตราถามพร้อมกับปรายตามองเขา อันดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “ก็ถ้าไม่เอา ก็น่าเสียดายเหมือนกันนะครับ” เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ “เพราะว่าเงินเดือนที่นี่มันก็ไม่ได้เยอะมากมายอะไรขนาดนั้น” คำพูดนั้นทำให้มินตรานิ่งไป เธอรู้ดีว่าเขาพูดถูก เงินเดือนที่โรงพยาบาลแห่งนี้ไม่ได้เยอะขนาดนั้น ถ้าเธออยากได้เงินเป็นแสน เธอก็ต้องรับเคสผ่าตัดหลายเคสและทำงานหนักแทบทุกวัน แต่ข้อเสนอของผู้ชายคนนี้กลับให้เงินมากกว่านั้นหลายเท่า “แล้วทำไมต้องเป็นฉัน” มินตราถามออกไปในที่สุด คราวนี้อันดาไม่ได้ตอบทันที เขามองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนที่แววตาจะจริงจังขึ้นกว่าเดิม “เพราะยังไงคุณหมอก็ตกอยู่ในอันตรายอยู่แล้ว” “หมายความว่าไงคะ” “ลองคิดดูดี ๆ นะ” อันดาพูดช้า ๆ “วันนั้นที่คุณหมอช่วยผมไว้ ไอ้พวกนั้นมันก็เห็นว่าเป็นรถของคุณ” มินตรานิ่งฟัง “แล้วถ้ามันคิดจะตามสืบ มันก็ไม่ใช่เรื่องยาก” “หมายความว่าไงคะ” เธอถามซ้ำ คราวนี้สีหน้าเริ่มเคร่งเครียด อันดามองเธอตรง ๆ “ก็หมายความว่าคุณช่วยผม” เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น “ผมเองก็แค่อยากจะตอบแทนคุณ โดยการให้คุณไปเป็นหมอประจำตัวผม” “...” “และที่สำคัญ คุณเองก็จะปลอดภัย” มินตราหรี่ตามองเขาอย่างไม่เข้าใจ “แล้วทำไมฉันต้องเข้าไปยุ่งกับเรื่องพวกนั้นด้วย” “เพราะคุณเข้าไปยุ่งแล้วครับ” “อะไรนะคะ” อันดาลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้า ๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาทำให้มินตราต้องเงยหน้าขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ท่าทีของเขาไม่ได้เร่งรีบ แต่กลับทำให้บรรยากาศภายในห้องเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด “คุณหมอ” น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มติดอยู่บนใบหน้าอีกแล้ว “คุณก้าวขาเข้ามายุ่งแล้ว” อันดาสบตากับเธอโดยไม่หลบ “มันไม่ใช่เรื่องที่คุณจะก้าวออกไปได้ง่าย ๆ แบบที่คุณคิด” มินตรานิ่งค้างไป คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาตามแผ่นหลัง เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมาเธอพยายามคิดว่าเรื่องทั้งหมดจบไปแล้ว เธอช่วยคนเจ็บหนึ่งคน โดยการผ่ากระสุนออกจากร่างกายของเขา จากนั้นต่างคนต่างแยกย้ายกันไป แต่ดูเหมือนว่าเธอจะคิดผิดตั้งแต่แรก เพราะตอนนี้ผู้ชายที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ และกำลังบอกว่าตั้งแต่วินาทีที่เธอตัดสินใจช่วยเขาในวันนั้น ชีวิตของเธอก็อาจไม่ได้เป็นของเธอเองอีกต่อไปแล้ว
أحدث فصل
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 86 แค่เบื่อ
“ค่ะแม่ วันนี้หนูมีเวรค่ะ” มินตราตอบพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้ผู้เป็นแม่ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “อ้าว... แล้วหนูไม่ต้องกลับไปทำงานประจำที่ต่างจังหวัดแล้วใช่ไหมลูก” พราวพรรณถามต่อด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้ลูกสาวเคยบอกเอาไว้ว่าต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดเป็นเวลาหลายเดือน แต่จู่ ๆ กลับเดินทางกลับมาบ้านโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า มินตราชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “ยังไม่กลับไปก่อนค่ะแม่” “หืม... ทำไมล่ะลูก” “หนูขอพักก่อนค่ะ ไว้ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ค่อยกลับไปทำงานนั้นอีกที” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเล็กน้อย ความจริงแล้วเธอไม่ได้คิดจะกลับไปทำหน้าที่แพทย์ประจำตัวของอันดาอีกเลยด้วยซ้ำ เพราะถึงแม้ชายหนุ่มจะยังไม่ยอมอนุมัติใบลาออก แต่สำหรับเธอ การเดินออกจากคฤหาสน์หลังนั้นก็ถือเป็นการตัดสินใจที่แน่วแน่แล้ว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อันดาไม่ได้มาหาเธอที่บ้านและเธอเองก็ไม่ได้ติดต่อกลับไปหาเขาเช่นกัน มินตราพยายามใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับตัวเอง หวังว่าระยะห่างจะช่วยให้ความรู้สึกวุ่นวายภายในใจค่อย ๆ สงบล
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 85 เอาไว้ก่อน
“ครับนาย ผมเองก็คิดเหมือนกัน” ดิวตอบด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น “ถึงตอนนี้พวกมันจะยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรชัดเจน แต่เราก็ประมาทไม่ได้ครับ” “อืม” อันดาพยักหน้ารับก่อนจะก้มลงมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง “แล้วถ้ามีใครเข้าใกล้บ้านคุณหมออย่างน่าสงสัยอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม” “ครับนาย” “รายงานกูก่อน” “เข้าใจครับ” ดิวรับคำก่อนจะยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายไม่ได้สั่งอะไรเพิ่มเติมเขาจึงเอ่ยขึ้น “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับนาย” “เดี๋ยว” เสียงทุ้มเรียกเอาไว้ก่อนที่ดิวจะทันได้หมุนตัวเดินออกไป “ครับนาย” อันดาเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม “ตอนที่เธอถึงบ้าน... เธอดูเป็นยังไงบ้าง” ดิวชะงักไปเล็กน้อยกับคำถามนั้น “หมายถึงคุณหมอเหรอครับ” “เออ จะให้กูหมายถึงใคร” “เอ่อ... คนของเรารายงานมาว่าคุณหมอขับรถไปแล้วก็เดินเข้าบ้านไปตามปกติครับไม่ได้มีอะไรผิดสังเกต” “อืม...” อันดาพยักหน้าช้า ๆ แม้จะเป็นเพียงคำตอบสั้น ๆ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาอีกเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว ส่วนเรื่องที่เธอยังคงโกรธเขาอยู่ชายหน
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 84 ไอ้แก่
ทางด้านอันดา ภายในห้องทำงานอันเงียบสงบของคฤหาสน์หลังใหญ่ อันดากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรูด้านหลังโต๊ะทำงาน แม้ตรงหน้าจะมีเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจขนส่งวางเรียงรายอยู่หลายแฟ้ม แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีสมาธิที่จะอ่านมันเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่มินตราเก็บกระเป๋าเดินทางออกจากคฤหาสน์ไป บรรยากาศภายในบ้านก็ดูเงียบเหงาลงอย่างประหลาด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเคยใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังมาโดยตลอด และไม่เคยรู้สึกว่าการไม่มีใครอยู่ด้วยเป็นเรื่องสำคัญอะไร ทว่าตอนนี้กลับแตกต่างออกไป เพียงแค่คิดว่าต่อจากนี้จะไม่มีเสียงหวาน ๆ ของคุณหมอสาวคอยต่อปากต่อคำกับเขา ไม่มีใบหน้าบึ้งตึงเวลาถูกเขาแกล้งหยอกเย้า และไม่มีร่างบางเดินไปเดินมาอยู่ภายในบ้าน ความรู้สึกหงุดหงิดก็เริ่มก่อตัวขึ้นภายในอกอย่างไม่มีเหตุผล "เฮ้อ..." อันดาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างแฟ้มเอกสารเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่อาจนับได้ เขากำลังรอรายงานจากดิว แม้จะรู้ว่ามินตราเดินทางกลับบ้านด้วยความเรียบร้อยแต่ตราบใดที่ยังไม่ได้รับการยืนยันว่าเธอถึงบ้านอย่างปลอดภัย ชายหนุ่มก็ยังไม่อาจวางใจได้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 83 คิดถึง
“มินตรา...” เสียงของอนุวัฒน์ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ก่อนจะหันไปมองบิดาที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟา “คะพ่อ” “ไหน... กลับมาทั้งที ไม่คิดจะมากอดพ่อบ้างหรือไง” อนุวัฒน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าก่อนจะวางหนังสือลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า มินตรามองผู้เป็นพ่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา “กอดสิคะ! หนูคิดถึงพ่อมากขนาดนี้จะไม่ให้กอดได้ไงล่ะคะ” เธอตอบกลับทันที ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นพ่อแล้วโผเข้าสวมกอดเขาอย่างแนบแน่น “โอ๊ะ ๆ เบา ๆ ลูก หึหึ... เหมือนเด็กเลยเรา” อนุวัฒน์หัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะยกแขนขึ้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้ “เป็นอะไรไปเนี่ย หืม... วันนี้อ้อนพ่อกับแม่เก่งผิดปกตินะเรา” “ก็หนูคิดถึงพ่อนี่คะ เราอยากกอดพ่อกับแม่แบบนี้ทุกวันเลยค่ะ” “พ่อก็คิดถึงหนูเหมือนกัน” ชายวัยกลางคนตอบพร้อมกับลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน “แล้วเป็นยังไงบ้าง ไปทำงานต่างจังหวัดเหนื่อยไหมลูก” คำถามธรรมดา ๆ ของผู้เป็นพ่อกลับทำให้มินตรานิ่งไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ภายในคฤหาสน์ของอันดาผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะรีบกด
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 82 คิดถึงพ่อกับแแม่
“คุณจะโกรธผมก็ได้นะคุณหมอ...” ชายหนุ่มพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างเหนื่อยใจ “แต่ผมปล่อยให้คุณเสี่ยงอันตรายไม่ได้จริง ๆ” อันดานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกระดาษใบลาออกขึ้นมาถืออีกครั้ง สายตาคมเข้มกวาดมองข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะวางมันลงในลิ้นชักโต๊ะทำงานโดยไม่ได้ลงนามอนุมัติ เพราะถึงแม้เขาจะยอมให้มินตรากลับบ้านตามที่เธอต้องการแล้วก็ตาม แต่เรื่องที่เธอขอลาออกจากการเป็นหมอประจำตัวของเขา อันดายังไม่คิดจะยอมรับมัน ณ บ้านของอนุวัฒน์ “มินตราลูก...” เสียงของพราวพรรณดังขึ้นด้วยความประหลาดใจทันทีที่เห็นลูกสาวคนเดียวเดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระใบหนึ่ง หญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟารีบลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาลูกสาวด้วยสีหน้าทั้งดีใจและสงสัย เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นหน้าลูกสาวในวันนี้ “ค่ะแม่...” มินตราขานรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะพยายามคลี่ยิ้มให้ผู้เป็นแม่อย่างเป็นปกติให้มากที่สุด “อ้าว... แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านได้ล่ะลูก ไหนหนูบอกแม่ว่าจะไปทำงานที่ต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ” พราวพรรณเอ่ยถามพลางมองกระเป๋าสัมภา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 81 ตามดูแล
“อยู่ที่โรงจอดรถครับนาย กำลังตรวจรถอยู่มีอะไรหรือเปล่าครับ” “กูมีงานให้มึงทำ” “งานอะไรครับนาย” อันดาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเล็กน้อย “มึงไปจัดคนของเรามาสักสองสามคน” “จะให้ไปทำอะไรครับ” “ให้ตามดูแลคุณหมอมินตรา” ดิวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสั่งก่อนจะรีบถามกลับด้วยความสงสัย “ตามดูแลคุณหมอเหรอครับนาย” “เออ” “คุณหมอจะไปไหนเหรอครับ” “เธอจะกลับบ้าน” “กลับบ้าน” ดิวถามซ้ำด้วยความตกใจ เพราะช่วงนี้เป็นช่วงนี้มินตราควรอยู่ที่นี่ก่อน ไม่ควรจะกลับบ้านของเธอหรือไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ “เออ กูเพิ่งอนุญาตให้เธอกลับไปเมื่อกี้” ดิวเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วนายจะให้ผมส่งคนไปคุ้มกันคุณหมอที่บ้านเลยใช่ไหมครับ” “ไม่ใช่” อันดาตอบกลับทันที “กูจะให้คนของเราคอยตามดูแลเธออยู่ห่าง ๆ” “ครับนาย” “ไม่ว่าเธอจะไปโรงพยาบาล ไปบ้าน หรือออกไปไหนก็ตาม ให้คนของเราคอยดูแลความปลอดภัยของเธอเอาไว้” ชายหนุ่มหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ต้องทำแบบเงียบ ๆ” “หมายความว่ายังไงครับนาย” “ก็หมายความว่าอย่าให้คุณหมอรู้
قد تعجبك أيضًا
นายมาเฟียตัวร้ายกับยัยเด็กดื้อ
เรนเดียร์ B-5216.7K وجهات النظرกำราบรัก ยัยจอมแก่น
โซลสตาร์ seoulstar13.7K وجهات النظرวิศวะมาเฟียเพื่อน(ไม่)รัก
หอมชา13.9K وجهات النظرบุปผาของมาเฟีย
นัวร์เนีย12.9K وجهات النظرซีรีส์ ดิบเถื่อนขยี้รัก
ณิการ์1.6K وجهات النظرเก็บมาเฟียได้หนึ่งคน
รัตน์ธาดา / Ziren26889 وجهات النظرพันธะสารวัตรธีร์
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.5K وجهات النظرเด็กพยศของประธานเหนือ
นิษฐา012.8K وجهات النظر
