ความผิดพลาด

แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านกระจกใสตกกระทบสองร่างที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียง หญิงสาวในอ้อมกอดแข็งแกร่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองสำรวจไปทั่วห้องกว้างด้วยจิตใจที่หม่นหมอง

เธอจำเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อคืนได้ทุกอย่างและได้แต่นอนนิ่งโทษตัวเองที่ไปไว้ใจโซ่จนเธอต้องมาเสียตัวให้กับชายที่ไม่รู้จัก แต่เธอเองก็คงโทษชายคนนี้ไม่ได้....เพราะทุกอย่างมันเป็นสัญชาตญาณ ทั้งเขาและเธอเองก็ยากที่จะควบคุมตัวเองได้เช่นกัน

“ฉันจะต้องรีบหนี.…”

มิ้นมองใบหน้าหล่อเหลาข้างกายด้วยสายตาเหม่อลอยก่อนที่เธอจะสลัดความหม่นหมองในใจแล้วลุกออกมาจากเตียง 

จัดการเก็บเสื้อผ้าที่กระจายอยู่ทั่วห้องมาสวมถึงแม้จะทุกข์ใจแต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาร้องไห้เสียใจทุกอย่างมันผ่านมาแล้วเธอก็ต้องเดินหน้าต่อไป

“คุณจะหนีไปอย่างนี้งั้นเหรอ?”

....ชะงัก!

หญิงสาวหันหลังมองตามเสียงเข้ม ชายสภาพผมยุ่งกำลังนั่งมองและส่งสายตาไม่พอใจมายังเธอ และตอนนี้เขาไม่พอใจมากที่เธอคิดจะจากไปแบบนี้....

“เอ่อ….”

“ผมคิดว่าคุณจะไม่เป็นผู้หญิงอย่างว่าสะอีก? ที่ไหนได้ก็แค่อยากสนุกแล้วจากไปงั้นสิ เฮอะ....แล้วจะร้องไห้ผมช่วยทำไมกันหรือผมหล่อกว่าคนนั้น?”

ยูร์พูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์เขาคิดไว้ว่าถ้าตื่นเช้ามาคงจะได้ปรับความเข้าใจในสิ่งที่เผลอทำลงไป เพื่อให้ได้ความสบายใจกันทั้งคู่ หญิงสาวจะได้ไม่ต้องนั่งคิดเสียใจ

แต่เปล่าเลยที่เขาเห็นเธอไม่ได้เสียใจอะไรด้วยซ้ำแถมไม่คิดจะพูดลาอะไรอีก น่าโมโห

เพี้ย!

#O_o

มือเรียวตบเข้าที่ใบหน้าขาวอย่างแรง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลรินอาบแก้มหญิงสาวในใจเธอตอนนี้สั่นไปด้วยไฟแห่งความโกรธ

เธอคิดว่ามันจะจบไปแบบเงียบๆ ทำไมเขาต้องมาดูถูกเธออย่างนี้ด้วย

เธอแค่ไม่อยากให้เขารู้สึกผิดที่ต้องมาสนองความต้องการให้ผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้แบบเธอก็เพียงเท่านั้น

“เหอะ? ตบฉันเรื่องอะไร?”

“คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินฉันถึงแม้เมื่อคืนฉันอาจจะเป็นแบบนั้น แต่ตอนนี้คุณไม่มีวันเข้าใจความเจ็บปวดฉันหรอก เก็บปากคุณไว้เถอะ....แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยสนอง!”

เธอพูดประชดไปอย่างนั้นก่อนที่จะรีบเดินตรงไปทางประตูห้อง

เธอไม่คิดว่ามันคุ้มหรอกกับการที่ต้องมานั่งอธิบายให้คนที่ตัดสินเธอไปแล้วฟัง สู้เก็บเสียงไว้ร้องไห้ยังดีกว่า….อีกอย่างเธอกับเขาก็คงไม่เจอกันอยู่แล้ว

แต่ไม่ทันถึงประตูแขนเล็กก็ถูกกระชากกลับอย่างแรงจนเธอเซไปชนกับเจ้าของร่างใหญ่

“เธอคิดว่าตบฉันแล้วจะไปง่ายๆ เหรอ แม....ดิ้นใหญ่เชียว ทีเมื่อคืนไม่เห็นหวงตัวแบบนี้เลย” ด้วยความโกรธทำให้ยูร์พูดแทงใจดำเธอเข้าไปอีก

“ปล่อยนะมันเจ็บ!”

“คิดว่าที่ตบมาเมื่อกี้ฉันไม่เจ็บหรือไง”

“คุณคิดว่าฉันเป็นแบบนั้น ทำท่ารังเกียจฉันขนาดนี้ก็ควรปล่อยฉันไปสิ”

“ทำไมต้องปล่อย ฉันยังไม่เบื่อนิ” เขาแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว

“ทุเรศ ที่แท้คุณมันก็แค่หื่นกาม”

“นั้นไง....ทีเธอยังตัดสินฉันได้เลย”

มิ้นหัวเสียเมื่อคนตรงหน้าเชิงเล่นเชิงขู่ไม่ยอมปล่อยเธอไปเสียที ผู้ชายคนนี้ทำไมประหลาดแบบนี้นะทั้งที่พูดจาดูถูกกันขนาดนี้ก็ไม่เห็นเขาจะมีส่วนเสียอะไรกับเรื่องนี้สักนิด

“ต้องการอะไร?”

“เดทกับฉันตลอดเวลาที่ฉันอยู่ที่ไทย…”

“บ้าไปแล้วเหรอ!!!!”

มิ้นตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาต้องการจากเธอ เธอก็พอจะดูออกว่าเขาไม่น่าจะใช่คนไทย แต่ไอ้การจะให้คนที่ผ่านอะไรกันมาแค่คืนเดียวเดทด้วยนี่มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ....?

“ฉันให้เธอกินฟรีอยู่ฟรี มันก็แค่สามวันเท่านั้นงานง่ายๆ ได้เงิน”

“ฉันไม่ได้ขายตัว ปล่อยฉันจะกลับบ้าน” เหอะ! ที่แท้เขาก็ยังดูถูกเธอไม่เลิก

“เธอแค่ทำตัวเป็นแฟนฉันสามวันนี่มันยากตรงไหน ได้ก็ได้กันแล้วอย่าเรื่องมาก” เขาขึ้นเสียง

“นี่! คิดว่าฉันอยากได้คุณมากหรือไงละ ฉันไม่เล่นด้วยหรอกไม่ว่างจะกลับไปทำงาน”

“งานอะไรของเธอ เธอยังมีบัตรนักศึกษาอยู่และช่วงนี้มหาวิทยาลัยเธอปิดเทอมและเธออยู่ตัวคนเดียวที่บ้านพัก มีอะไรที่ไม่ได้”

“คะ คุณ….”

มิ้นอึ้งเมื่ออยู่ๆ เขาก็พูดในสิ่งที่คนเพิ่งเจอกันวันเดียวไม่น่าจะรู้แน่นอน คนคนนี้เขาต้องแอบค้นกระเป๋าดูข้อมูลฉันแน่ๆ โรคจิต!

“ทำหน้าแบบนี้กลัวเหรอ”

“....ปล่อยฉัน!”

“ได้!”

อยู่ๆ ตาบ้าฉันก็ปล่อยเธอสะดื้อๆ แต่ก็ช่างเถอะคนโรคจิตอารมณ์ก็ขึ้นลงเป็นเรื่องธรรมดา เธอก็แค่ซวยมาเจอเรื่องบ้าๆ ก็เท่านั้น

กึก

“กรุณาเข้าไปครับ…”

“เฮ้ย!....”

เมื่อประตูถูกเปิดออกภาพตรงหน้าคือชายชุดดำสี่คนยืนขว้างประตูไว้ไม่ยอมให้เธอผ่านไปง่ายๆ คนคนนี้ตั้งใจกักเธอไว้ตั้งแต่แรกสินะ

“....เข้าไปครับ” กดเสียงต่ำ

“ไม่ค่ะ ฉันจะกลับแล้วเชิญคุณหาผู้หญิงคนอื่นมาเล่นกับเจ้านายคุณเถอะ”

“ผมไม่อยากรุนแรงกับผู้หญิงนะครับ”

“ขู่ฉันงั้นเหรอ ฉันแจ้งตำรวจได้เลยนะ”

อยู่ๆ ชายชุดดำทั้งสี่คนก็ค่อยๆ เดินหน้าเข้ามาหาเธอจนทำให้ร่างกายตอบสนองด้วยการถอยหนีเข้ามาในห้อง

ทั้งสี่โค้งตัวให้เธอนิดหน่อยก่อนที่คนหนึ่งในนั้นจะปิดประตูทิ้งเธอไว้ในห้องกับชายโรคจิตอีกครั้ง

“ยอมสะ เพราะฉันมีสัญญาด้วย ลายนิ้วมือเธอประทับไว้ชัดเจนเชียวละ”

“นี่มันบ้าอะไรเนี่ย คุณทำทุกอย่างตอนฉันหลับแบบนี้มันไม่เกินไปเหรอ คุณมาถูกใจอะไรฉันเนี่ยเหงามากก็ไปหาเอาคนอื่นที่เต็มใจสิ!”

“เมื่อคืนเธอก็เต็มใจนิ....ในเรื่อง....”

“เงียบไปเลยนะ!”

“พูดกับผู้ใหญ่ ควรพูดให้ดีกว่านี้นะ”

“คุณมันโรคจิต ฉันเสียตัวนะ คุณเองก็ไม่ได้เสียอะไรทำไมต้องมาเล่นแบบนี้ว่างเหรอ”

เธอโมโหจนเผลอตะโกนสุดเสียงในใจตอนนี้ร้อนไปด้วยไฟโกรธ ยิ่งท่าทียียวนกวนประสาทของคนตรงหน้ายิ่งทำให้เธอรู้สึกโมโห

“ผมก็เสียตัวเหมือนกันนิ ผมมีสิทธิ์เรียกร้องนะ”

“งั้นฉันก็ต้องเรียกร้องได้เหมือนกัน ฉันไม่ต้องการเจอคุณอีก”

“เธอหมดสิทธิ์เรียกร้องตั้งแต่ก้าวเข้ามาในชีวิตฉันแล้ว” อยู่ๆ เขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและท่าทีที่เปลี่ยนไปจนแอบทำให้หญิงสาวกลัว

“คุณ....ฉันขอร้องละฉันเองก็ไม่เคยทำอะไรให้ใคร ชื่อเรายังไม่รู้จักเลย ฉันไม่รู้จักคุณ คุณไม่รู้จักฉันจบแค่นี้เถอะ”

“จบหรือไม่ ฉันเป็นคนตัดสินแม่สาวน้อย” มือเรียวบีบเข้าที่ใบหน้ามิ้นเบาๆ ก่อนเขาจะแสยะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย

“ฉันอยากจะร้องไห้จริงๆ .…”

“ก็แล้วแต่เธอนะ ก็เข้าใจแหละเจอผู้ชายหลอกใส่ยาแล้วดันมานอนกับใครไม่รู้อีกคงรู้สึกแย่ไม่น้อย”

“ก็คิดได้นิ ทำไมไม่เห็นใจกันบ้างละ”

“ฉันก็ลดความเครียดให้เธอโดยการใส่ถุงไง อย่างน้อยเธอก็ปลอดภัย”

“....”

“พูดอะไรไม่ออกเลยเหรอ”

“......”

มิ้นก้มมองพื้นอย่างสิ้นหวังก่อนน้ำตาที่กลั้นไว้จะไหลมาอย่างไม่ขาดสาย ทำไมเธอต้องมาทำอะไรแบบนี้ มาเจออะไรแบบนี้ เพราะเธอไว้ใจคนผิดแท้ๆ ทำไมต้องเป็นแบบนี้

“งั้น…. เอาสัญญาไปอ่านแล้วนั่งเงียบๆ อยู่ในห้องสะ อ่อ ทำอาหารให้ฉันด้วยละมันมีอยู่ในสัญญา อาบน้ำก่อนละ อ่อ…. เธอก็ควรอาบนะเมื่อกี้เห็นลุกจากเตียงมาเลยเหนียวตัวแย่....”

คนตัวสูงโยนสัญญาให้เธออย่างไม่แยเเสแล้วเดินจากไป มิ้นสงบจิตใจแล้วรับใบสัญญาเดินมานั่งอ่านที่โซฟาเงียบๆ เธอตั้งสติแล้วหลับตาลง

เอาละเขาคนนี้ก็แค่แกล้งที่เธอทำให้เขาซวยเท่านั้นหรือไม่ก็แค่เล่นสนุกตามภาษาคนมีเงินมีเวลาชีวิตว่าง มันอาจจะไม่มีอะไรจริงเปิดกระดาษออกมาอาจจะไม่มีอะไรเลยก็ได้

สัญญา

1.ทำอาหารให้ฉัน

2.นอนข้างๆ ฉัน

3.เอาใจ ห้ามขัดคำสั่ง

4.นวดให้ฉันก่อนนอน

หากคิดหนีจะต้องเสียค่าฉีกสัญญา 5,000,000 บาท

หากหนีฉันรวยมากพอที่จะตามเธอเจอใน 5 นาทีลงลายเซ็น

(ลายนิ้วมือ)

“นี่มันบ้าอะไรเนี่ย ค่าปรับอะไรจะขนาดนั้นเห็นฉันเป็นตัวอะไรเนี่ย”

จากความเสียใจที่ต้องเสียตัวให้คนไม่รู้จักเธอต้องมาหัวเสียให้กับเรื่องบ้าบอนี่งั้นเหรอ จริงอยู่สัญญามันระบุไม่กี่ข้อแต่การห้ามขัดใจเขามันก็เหมือนควบคุมทุกอย่างไว้หมดแล้ว

แล้วไอ้ค่าปรับแพงมหาโหดนี่มันเกินไปไหม ฉันก็ไม่เคยทำอะไรให้ใครแค้นทำไมต้องมาเจอแบบนี้เนี่ย

น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มไหลออกมาอีกครั้งนี่มันบ้าจริงๆ ถึงครั้งนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกของเธอก็จริงแต่มันเป็นครั้งแรกที่เธอเรียกได้ว่าไม่ตั้งใจ มันคือความผิดพลาดทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะไอ้บ้านั้นแท้ๆ

ทั้งที่เขาก็รู้ว่าชีวิตฉันมันเจ็บปวดแต่เขาก็ยัง....เสียแรงที่หลงไว้ใจเสียแรงที่รักเสียแรงที่คิดว่าเขาเข้ามาเพราะอยากจะดูแลแบบที่ปากเขาพูด ทำไม....ทำไมฉันต้องเจอแต่ผู้ชายแย่ๆ