สัญญา 3 วัน

“ทำอะไรอยู่ตรงนั้น คิดว่าเป็นนางเอกหรือยังไง?”

“เฮ้อ….”

มิ้นที่กำลังยืนรับลมอยู่หน้าระเบียงหันไปมองตามเสียงจิกกัดของคนโรคจิต ในใจมืดหม่นหาทางออกไม่เจอ อีกใจก็เป็นห่วงงานพิเศษของเธอ

เธอไม่ใช่คนที่มีต้นทุนชีวิตเลย บ้านที่อยู่ทุกวันนี้ก็เป็นบ้านของรุ่นพี่ที่กรุณาให้เธอมาพัก ถ้าเธอโดนไล่ออกจากงานคงแย่แน่ๆ แต่ถ้าเกิดหนีไปแล้วตานี่เอาสัญญาไปฟ้องจริงๆ ขึ้นมาชาตินี้ยังไงก็ใช้หนี้ไม่หมด

“แล้วทำไมยังใส่ชุดเดิม ชุดที่เตรียมให้ใส่ไม่พอดีงั้นเหรอ”

“มันโชว์มากเกินไป”

“แล้วยังไง ก็โชว์ฉันแค่คนเดียวนิ”

คนตัวสูงค่อยๆ เดินเข้ามาโอบเอวเธอจากด้านหลังแล้วซุกหน้าลงตรงซอกคอขาว ทำเอาคนโดนกอดสะดุ้งรีบพยายามดิ้นหนีด้วยความตื่นตระหนก

“ปล่อยนะ คุณทำแบบนี้กับคนไม่รู้จักได้ยังไง?”

“เฮ้อ คิดมากสะจริง โอเคๆ ฉันชื่อยูร์ เธอชื่อมิ้น รู้จักกันแล้วมาต่อกันเถอะ”

“ว๊าย!”

ร่างบางถูกช้อนตัวขึ้นแล้วพาไปยังเตียงหนา ไม่ว่ามิ้นจะกรีดร้องยังไงคนตรงหน้าก็ไม่มีท่าทีจะหยุดเลยสักนิด

“จะอะไรอีกเนี่ย”

“นี่! ฉันไม่ใช่อีตัวนะที่จะอยากทำเรื่องอย่าว่าเมื่อไหร่ก็ได้ อะ อีกอย่างฉันก็มีสามีแล้ว”

“มีสามี? ไอ้คนที่มอมยาเธออ่ะเหรอ แบบนั้นอ่านะสามี”

“จะยังไงก็ช่าง ฉันไม่ยอม ปล่อยฉัน”

“ฉันซื้อเธอ....”

เพี้ย!

มิ้นโกรธเลือดขึ้นหน้าอีกครั้ง คนคนนี้ดีแต่ดูถูกคนอื่นจริงๆ

“ฉันไม่ได้ขาย”

“แต่ฉันจ่ายไปแล้ว ฉันมีสิทธิ์”

“จ่ายอะไร??”

“ค่าเทอมที่เธอติดมหาวิทยาลัยไว้จนเกือบจะถูกไล่ออก หนี้ที่แฟนเก่าเธอที่ทิ้งไว้ ทั้งหมดฉันจ่ายหมดแล้ว ฉันมีสัญญาอยู่ที่โต๊ะเป็นหลักฐาน”

!!!เขารู้ได้ยังไงกัน

มิ้นตกใจเมื่อเรื่องที่เธอเก็บความลับจากทุกคนถูกคนที่เพิ่งรู้จักเอ่ยขึ้นมา เธอกำลังจะถูกไล่ออกทั้งที่อีกเทอมเดียวจะเรียนจบเพราะติดค่าเทอม

ไหนจะหนี้ที่เธอถูกแฟนเก่าซึ่งเป็นแฟนคนแรกหลอกให้เธอเซ็นค้ำประกันซื้อบ้าน แล้วในที่สุดเธอก็กลายเป็นหนี้เกือบล้าน เจ้าตัวการก็หายเข้ากลีบเมฆไปเป็นปี เรื่องทั้งสองเรื่องนี้แม้แต่พี่ริลก็ยังไม่รู้

“ทำแบบนี้ทำไม เพื่ออะไร”

คนตัวสูงหลบตาก่อนจะพูดออกมาเสียงเบาๆ

“ฉันเคยเลวมามากพอที่จะดูออกว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงง่ายๆ ฉันต้องการรับผิดชอบที่ล่วงเกินเธอทั้งที่ก็รู้ว่าเธอกำลังไม่เป็นตัวของตัวเอง”

“ก็พูดดีนิ แต่ตอนนี้คุณก็กำลังจะล่วงเกินฉันอีก? คุณมันก็เห็นแก่ตัวพยายามเอาเงินมาซื้อฉัน”

“ก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าไม่ซื้อ ก็แค่สามวันมีความสุขให้เต็มที่สิ”

“ไม่มีทาง! ปล่อย”

มิ้นทุบเข้าที่อกยูร์อย่างแรงจนเขาสะอึกเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว ให้ตายเธอเกิดมามิ้นเพิ่งเคยเจอคนบ้าแบบนี้เสียเงินมากขนาดนั้นเพื่อระบายความใคร่เหตุผลไม่สมอายุของเขาเอาสะเลย

“ฉันเหงา....”

ยูร์รวบตัวมิ้นไว้ในอ้อมกอดได้สำเร็จก่อนจะเอ่ยคำพูดจากใจออกมาตรงๆ

“....”

“ฉันเสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก พ่อฉันก็มีเมียใหม่ฉันเลยหนีออกมาใช้ชีวิตคนเดียว ฉันน่ะ....เข้าใจเมียใหม่พ่อว่าเป็นคนไม่ดี สุดท้ายมารู้ว่าคนที่เลวคือพ่อของฉัน ฉันแค่อยากรับรู้ความรู้สึกที่มีใครสักคน”

“ผู้หญิงคนอื่น….”

“ผู้หญิงพวกนั้นต่างยอมและคิดจะจับฉันทันทีที่เห็นเงินของฉัน”

“แน่ใจได้ยังไงว่าฉันไม่คิดเหมือนคนพวกนั้น”

“อย่างน้อยถึงตอนนี้ เธอเห็นแล้วว่าฉันรวยแต่เธอยังพยายามหนีฉัน….”

“ฉันอาจเล่นตัว….”

“งั้นแสดงว่ายอมแล้วสิ”

ยูร์จูบเข้าที่คอขาวแล้วไล่ไปที่ใบหูโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว

“ดะๆ เดียว เอาแบบนี้ไหม ....ไหนๆ คุณก็จ่ายหนี้ให้ฉัน ฉันจะยอมเป็นแฟนปลอมๆ ให้คุณ แต่! ฉันจะไม่มีเซ็กกับคุณเป็นครั้งที่สอง”

ยูร์นิ่งไป ช่วงนี้เขาก็แค่เหงามากการมีใครสักคนแบบนี้อย่างน้อยคงเต็มความอบอุ่นได้บ้าง หรือถ้าไม่โอเคมันก็แค่สามวัน ยังไงสะเรื่องอะไรระหว่างชายหญิงมันก็หาได้จากที่อื่นอยู่แล้ว

“ตกลง เราจะเป็นแฟนกันสามวัน ฉันจะไม่ล่วงเกินเธอ”

“ฉันจะร่างสัญญา” มิ้นเดินไปหยิบกระดาษกับประกามาจด

“อะไร?”

“ถ้าคุณทำเรื่องอย่างว่ากับฉัน ฉันจะฟ้องคุณ 50 ล้าน”

“ฉันมีจ่าย”

“100 ล้าน”

“ฉันก็มีจ่าย”

“หะ? ....200….”

“จะกี่ล้านก็มี =-=”

มิ้นคอตกก่อนที่จะคิดขึ้นได้ ในเมื่อเงินทำอะไรคนรวยอย่างเขาไม่ได้ ก็คงต้องเอาเรื่องจิตสำนึกและการรักษาคำพูดมาเป็นข้ออ้างแล้วละ

“งั้น….สัญญาลูกผู้ชาย ฉันหวังว่าคุณจะจำได้ที่บอกว่าจะไม่ทำเรื่องนั้นกับฉัน”

“ได้”

ดี! มิ้นเขียนสัญญาขึ้นสองแผ่นแล้วส่งให้เขาหนึ่งแผ่น เธอได้แต่คิดว่ามันโชคดีหรือโชคร้ายของเธอกันแน่ที่มาหมดหนี้ด้วยวิธีนี้ มันไม่ต่างกับการขายตัวเลยสักนิด