بيت / มาเฟีย / รักสับสน / ปมในใจของผู้ชายขาดความอบอุ่น

مشاركة

ปมในใจของผู้ชายขาดความอบอุ่น

مؤلف: ohpal
last update تاريخ النشر: 2025-05-14 12:18:44

ยูร์นั่งมองมิ้นแล้วนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา เขากำลังนึกถึงคะน้าผู้หญิงที่เขาเคยใช้เป็นตัวหมากในการแก้แค้นแม่เลี้ยงของเขาที่เขาเคยคิดว่าเป็นคนไม่ดี

แต่พอมาเจอคะน้าเธอเป็นคนดีมากถึงแม้เขาจะไม่เคยจริงใจกับเธอทำร้ายเธอ เคยดูถูกแม่เธอ แต่เธอยังให้อภัยและเป็นเพื่อนกับเขา....สุดท้ายก็เป็นตัวเขาเองแหละที่ไม่ว่าจะผ่านมาหลายปีก็ยังไม่กล้ากลับไปสู้หน้าคะน้าได้เลย

“เป็นอะไรไปละคุณ คิดถึงแฟนเก่าอยู่หรือไง”

“พูดมาก แล้วทำอะไรให้ฉันกินละ”

ยูร์เท้าคางมองเด็กตรงหน้าที่กำลังใส่ชุดกันเปื้อนสีชมพูลายหมีด้วยความเอ็นดู ใจก็คิดไปว่าคงดีนะถ้าเขาได้มีใครสักคนให้มองแบบนี้ ปีนี้อายุก็ปาเข้าไปจะ 32 อยู่แล้ว ยังไม่รู้จักความรักกับเขาเลย

“แกงเขียวหวาน แกงไทยๆ สบายๆ ฉันคิดว่าคุณลูกครึ่งน่าจะหากินรสชาติไทยๆ ยาก” เด็กน้อยพูดอย่างภูมิใจ

“แม่เลี้ยงฉันเป็นคนไทย กลับบ้านก็ได้กินละไอ้รสชาติไทยของเธอเนี่ย”

“งั้นฉันทำอย่างอื่น!”

เธอทำท่าจะเอาไปเททิ้งแต่ยูร์จับเข้าที่ข้อมือแล้วแย่งจานมาจากเธอได้ก่อน

....น้อยใจเก่งเสียจริง

เขาโอบเอวบางให้เข้ามายืนใกล้ๆ ก่อนจะก้มน่ากินอย่างเอร็ดอร่อยโดยมีสายตาน้อยๆ แอบมองใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่

ฝีมือเด็กคนนี้ไม่เลวเลยนะ ถูกอยู่ที่เขามีแม่เลี้ยงเป็นคนไทยและทำอาหารอร่อยมากแต่ด้วยความรู้สึกผิดในใจทำให้เขาไม่ค่อยกลับบ้านเท่าไหร่นัก

เพียงแค่บางครั้งแวะกลับไปดูแลท่านบ้างก็เท่านั้น ความรู้สึกผิดนั้นทำให้ถึงอยากไปหาบ่อยๆ ก็ยังไม่กล้าพอ

“อร่อยดี.…”

“แน่นอนสิคะ คุณปล่อยฉันได้ไหมมานั่งกินไปโอบไปนี่คุณโรคจิตหรือเปล่า”

“คงงั้นมั้ง ก็บอกไปแล้วว่าขาดความอบอุ่น” ยูร์เงยหน้าขึ้นไปสบตาใสที่กำลังทำหน้าตกใจแบบนั้นแล้วอดใจที่จะจูบเข้าที่ปากแดงอวบอิ่มนั้นไม่ได้ ทำเอาเจ้าตัวอายม้วนหลบตาแทบไม่ทัน

“ฉัน ขอถามได้ไหม....คือ ทำไมคุณขาดความอบอุ่นขนาดนั้นละ”

“แม่ฉันน่ะตายตั้งแต่เด็ก ฉันอยู่กับพ่อและแม่เลี้ยงแต่ฉันเกลียดแม่เลี้ยงมากเพราะเธอพยายามไล่ฉันออกจากบ้าน ฉันหาวิธีเปิดโปงเธอด้วยการพาลูกสาวแท้ๆ ของเธอมาให้พ่อเจอเผื่อพ่อจะตาสว่างว่าคนที่เขาคบไม่ใช่ผู้หญิงที่ดี…..”

“โห….ทำไม.…”เธอนิ่งแล้วตั้งใจฟัง

“แต่พอมาถึงวันนั้นกลับเป็นวันเดียวกันกับตำรวจเข้ามาจับพ่อของฉัน เขาถูกวิสามัญเพราะยิงแม่เลี้ยงฉันบาดเจ็บตอนนั้นถึงได้รู้ว่าแม่เลี้ยงของฉันเขาไม่ต้องการให้ฉันอยู่ในดงโจรและเธอเป็นสายตำรวจมาตั้งแต่ต้น ....มากไปกว่านั้นพ่อของฉันเป็นคนฆ่าครอบครัวของแม่เลี้ยงและมีเพียงลูกสาวที่รอด”

ฟืบ

ยัยตัวเล็กกอดเข้าที่ลำตัวยูร์แล้วลูบหลังเขาเบาๆ การกระทำของเธอทำให้ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาอย่างพอใจ

ทั้งๆ ที่เขาดูถูกเธอไปขนาดนั้นแต่พอเล่าเรื่องที่น่าตกใจเธอก็ไม่ลังเลที่จะปลอบเขาเลยสักนิด

“ไม่เอาแล้วไม่อยากฟังแล้ว หนูเข้าใจแล้วว่าทำไม”

“หนู?”

ยูร์ตาโตเลิกคิ้วสงสัยที่เธอใช้ศัพท์แบบนั้น เจ้าตัวเองก็ดูเขินอายที่เผลอพูดออกมาเหมือนเราสนิทกัน

“ไม่ได้ตั้งใจนะ คุณลืมไปเถอะ” เธอหน้าแดง

“ไม่ลืมหรอก สามวันนี้แทนตัวเองว่าหนูนะ”

มิ้นไม่ตอบแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเธอเองก็อายุแค่ 24 คงจะห่างจากคนตรงหน้ามากโข เลยเผลอใช้คำเคยชินเวลาเธอพูดกับผู้ใหญ่ออกไป

หลังจากทานข้าวกันเสร็จยูร์ขับรถไปส่งมิ้นที่มหาวิทยาลัย พอมาถึงเจ้าตัวกลับไม่กล้าลงจากรถ เพราะรถที่ยูร์ใช้ขับมามันหรูจนคนทั้งมหาวิทยาลัยจดจ้องเธอเป็นตาเดียว ยูร์ที่แอบมองอยู่เห็นสีหน้ากังวลเลยเดินลงไปเปิดประตูด้านมิ้นเพื่อให้เธอลงจากรถ

กรื๊ดด หล่อมากก

ใครอ่าแก หล่อมาก

ต้องรวยมากแน่เลย

มาส่งใครน่ะ

เสียงซุบซิบตั้งขึ้นไม่หยุดเมื่อคนรอบนอกเห็นชายหนุ่ม นั้นยิ่งทำให้มิ้นไม่กล้าก้าวลงมาจากรถยิ่งกว่าเดิม

“จะไม่ไปเรียนหรือไงอุตส่าห์จ่ายค่าเทอมให้นะ”

“อย่าพูดสิ แค่นี้ฉันก็ดูเหมือนผู้หญิงขายตัวจะแย่”

มิ้นยอมลงโดยดี แล้วเสียงนินทาก็ดังขึ้นอีกรอบ บางคนก็บอกว่าเธอเป็นเด็กเสี่ย บางคนก็บอกว่าเธอเป็นเมียน้อยยูร์ เสียงต่างๆ ดังเข้าหูจน คนฟังได้แต่ก้มหน้าก้มตารู้สึกอยากร้องไห้

แปะ มือหนาวางลงบนหัวหญิงสาวแล้วลูบเบาๆ อย่างอ่อนโยน

“อย่าคิดมากสิ มีหน้าที่เรียนคือเรียน ถ้าเธอกลัวจะเกิดเรื่องแบบนี้อีก....งั้นช่วงเย็น ฉันจะส่งลูกน้องมารับแทนโอเคไหมคะ หนูมิ้น”

มิ้นไม่ตอบแต่พยักหน้าเบาๆ เป็นคำตอบก่อนจะเดินก้มหน้าเดินเข้าไปในตัวอาคาร ยูร์ได้แต่ถอนหายใจด้วยความเป็นห่วง

วันนี้แท้จริงแล้วมิ้นพยายามห้ามไม่ให้เขามาส่งเธอแต่เป็นเขาเองที่ยืนยันจะมาเพราะกลัวจะเจอคนที่เคยมอมยาเธอมาทำให้ลำบากใจ แต่ตอนนี้กลับเป็นเขาสะเองที่ทำให้เธอรู้สึกแบบนั้น รู้สึกผิดจริงๆ เลย

“ขอโทษที่ทำให้รู้สึกไม่ดีนะ….”

ยูร์พูดเบาๆ ในขณะที่มิ้นเองก็คงไม่ได้ยินแล้ว เอาละตัวเขาเองก็ต้องไปคุยเรื่องงานแล้วละ....วันนี้เขาต้องไปพบกับคะน้าเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ป่านนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ

รถคันหรูเลื่อนเข้ามายังบ้านหรูที่คุ้นเคย บ้านลิบินนั้นเองพอเขาเดินเข้ามาในตัวบ้านก็พบกับลิบินและคะน้านั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารอยู่แล้ว

ทั้งคู่ยังคงสวีทหวานกันไม่มีเปลี่ยนภาพตรงหน้าคือคะน้ากำลังถูกลิบินบังคับให้นั่งตักอยู่แบบนั้น ส่วนคะน้าแม้จะโวยวายแต่ก็ไม่ขัดขืนสามีแม้แต่น้อย

“อะ แฮ่ม”

“อุ้ย! มาแล้ว”

คะน้าลุกขึ้นตรงมาจับแขนผมทันที ทำให้ผู้เป็นสามีเกิดอาการหึงหวงจนหน้ามุ่ยแต่เขาก็ไม่คิดอะไรมากเพราะตอนนี้ยูร์มีศักดิ์เป็นพี่ชายของคะน้า

“เป็นไงกันบ้าง มีเจ้าตัวน้อยหรือยัง” ยูร์ถามก่อนจะนั่งลงกินข้าว น่าแปลกใจที่กับข้าวเป็นแกงเขียวหวานอีกแล้ว

“คะน้าน่ะสิอยากจะให้สปาเปิดก่อนถึงจะยอม” ลิบินตอบหน้ามุ่ย

“มีฉันอยู่ยังจะห่วงอะไรคะน้า มีสักทีเถอะแม่เธอบ่นแล้วนะ”

ยูร์บอกคนเป็นน้องสาว สปาที่ว่าคือเป็นบริษัทศูนย์รวมสปาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศเพราะเราจะมีคลินิกเสริมความงามทุกอย่างรวมอยู่ที่เดียวเเละทุกร้านที่จะเปิดในศูนย์ของเราจะต้องเป็นร้านที่มีคุณภาพสูง

ซึ่งรองประธานจะมีสองคนคือคะน้าเเละยูร์ ธุรกิจนี้เรียกได้ว่าเป็นธุรกิจพี่น้องเลยละ เพราะประธานใหญ่ก็คือเเม่ของคะน้า

“อีกไม่ถึงครึ่งปีก็จะเปิดธุรกิจเเล้ว คะน้าก็อยากรอก่อนไง”

“กลัวฉันบริหารไม่ดีหรือยังไง ไม่ไว้ใจเหรอ”

“เปล่านะยูร์ คะน้าเเค่….”

“วันเปิดตัวธุรกิจต้องท้องนะ นี่คำสั่งของพี่ชาย” ยูร์ยื่นคำขาด

“เยี่ยมเลยไอ้พี่ชาย”

ลิบินกอดยูร์ยกใหญ่จนไม่น่าเชื่อว่าพวกเขาเคยทะเลาะกันหนักมากมาก่อนทั้งสามถามสารทุกข์สุกดิบการเป็นการใหญ่ตามภาษาของคนที่ไม่ได้พบกันนานคะน้าถามถึงธุรกิจต่างๆ ที่ยูร์สร้างขึ้นจากเงินก้อนเล็กๆ ที่ได้จากพ่อ จนตอนนี้กลายเป็นบริษัทห้างสรรพสินค้าที่มีสาขาเยอะมากในอเมริกา

ทั้งสามคุยกันเพลินจนเวลาเผลอล่วงเลยไปเกือบถึงเวลาที่มิ้นเลิกเรียน ยูร์ได้โทรสั่งลูกน้องให้ไปรับมิ้นเเล้วพาตรงไปที่ร้านอาหารเจ้าประจำซึ่งตัวเขาจะไปรอมิ้นที่นั่น

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • รักสับสน   คุณอ่อนแอได้นะ…. the end

    "มิ้นไม่ต้องห่วงนะ เรารักษาตัวก่อนเชื่อพี่"พี่ริลบอกขณะที่ฉันกำลังถูกพาออกจากห้องผ่าตัดเนื่องจากกระสุนปืนตัดผ่านเนื้อเยื่อจนได้รับความเสียหาย แต่โชคดีที่ไม่ได้ร้ายแรงถึงขั้นน่าเป็นห่วง ถึงพี่ริลจะพูดออกมาแบบนั้นฉันก็ยังทำได้แค่ร้องไห้ออกมามันทั้งตกใจกับภาพและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งเป็นห่วงความรู้สึกของคุณยูร์....ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคนที่พร้อมไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างทั้งลูกน้องและเงินทองแบบเขาจะต้องก้าวผ่านความเจ็บปวดพวกนั้น เขาผ่านมันมาได้ยังไงนะ...."คุณยูร์เป็นยังไงบ้างพี่""เฟร์สบอกว่ากำลังพาเขามาหามิ้นที่นี่ ไม่ต้องห่วงนะทุกอย่างจะโอเค""พี่ริล....""ว่าไง?""เรื่องที่คุณยูร์พูดมันจริงเหรอคะ....""เรื่องของพ่อเขา....มันเป็นเรื่องจริงพ่อของเขาทำร้ายคนไว้มากมายรวมถึงแม่ของยูร์ด้วย วันที่พ่อเขาตายก็เป็นวันเดียวกับที่เขารู้เรื่องเลวๆ ของพ่อตัวเอง ถ้าพี่เป็นเขามันก็คงลำบากจริงๆ ที่จะตัดสินใจ เพราะยังไงสะพ่อของเขาก็เข้าออกคุกเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่เขาเลือกแบบนั้นคงคิดแล้วว่าพ่อตัวเองคงไม่มีวันกลับตัวได้ หลังจากวันนั้นเขาก็ปฏิญาณตนว่าจะไม่ทำแบบที่พ่อเขาทำและจะไม่ทำร้ายใครถ้าไม่จำเป็น""ค

  • รักสับสน   รอยในอดีต

    "ยามะ...."เจพึมพำออกมาด้วยสีหน้าหวาดกลัวก่อนที่เขาจะดึงตัวฉันให้ไปหลบด้านหลัง ท่าทีนั้นทำให้ฉันรับรู้ได้เลยว่าผู้ชายคนนี้เป็นบุคคลอันตรายสำหรับเรา "พี่แกนี่ เหมือนจะฉลาดแต่ก็ยังโง่! การที่มันพลาดปล่อยฉันหนีได้ก็เท่ากับว่ามันพร้อมตายเท่านั้นแหละ""คุณยูร์ไม่มีท่าพลาด""โอ! แม่สาวนี้ใครกัน? สอดเรื่องของผู้ใหญ่หรือว่าเมียไอ้ยูร์?"ยามะเดินตรงเข้ามาหาฉันพร้อมยกปืนขึ้นจ่อหัวเจให้หยุดอยู่กับที่ เจมีสีหน้าหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัดไม่ต่างไปจากฉัน ให้ตายเถอะ!"อย่ายุ่งกับผู้หญิง""คุ้นๆ เหมือนฉันเคยเห็นอยู่กับไอ้บ้านั้น เมียไอ้ยูร์สินะ""ใช่...."ปัง! "มิ้น!"กรี๊ด! ปวด....ปัง!ทันทีที่ฉันบอกสถานะตัวเองออกไปลูกกระสุนเหล็กก็ถูกยิงเข้าที่ต้นขาของฉันทันทีความเจ็บปวดมากมายนี่ทำให้ฉันต้องทรุดตัวล้มลง เจพยายามจะวิ่งตรงเข้ามาช่วยกลับถูกยามะยิงเข้าที่ขาอีกคนจนทรุดตัวล้มลงข้างๆ ความปวดที่แสนทรมานนี่ทำให้ฉันไม่มีแม้แต่แรงจะพูดอะไรออกไปทำได้แค่เพียงมองยามะด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น"มะ มิ้น""เจ อย่าขยับมากสิ"ฉันพยายามหันไปบอกเจที่กำลังลากขาที่บาดเจ็บมาหาฉัน ตอนนี้ยิ่งเห็นเลือดที่ไหลออกมาจนเต็มขา

  • รักสับสน   ล้างแค้น

    : ยูร์ ปวดหัวชะมัด.... ไม่น่ากินเยอะขนาดนั้นเลยวันนี้ทำให้ผมต้องลางานเพื่อพักฟื้นร่างกายสักหน่อย พอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกับเจนอนสลบไสลกันอยู่ที่พื้นอย่างน่าอนาถ พอมองสำรวจไปรอบห้องก็กลับไม่เห็นร่างเล็กของเมียสาวแต่ผมจำได้นะว่าเมื่อคืนมิ้นไปตามผมกับเจถึงร้านแถมกระชากหัวผมอีกคงจะโกรธมากแน่ๆ แต่นี่พระอาทิตย์ก็จะตกอยู่แล้วทำไมยังไม่ยอมกลับห้องอีกตืด! ไม่รับสาย....นี่กล้าตัดสายเลยเหรอ โกรธขนาดนั้นเลยงั้นเหรอเนี่ย....ก็แค่กลับบ้านช้าไปไม่กี่ชั่วโมงเองผมลองกดโทรศัพท์โทรออกไปหามิ้นอีกครั้งก็ยังพบว่าเธอตัดสายผมอีกแล้ว ชักจะเป็นห่วงขึ้นมาแล้วสิ"นายครับ นายครับ""ว่าไง"ผมหันไปถามลูกน้องที่วิ่งเข้ามาหน้าตื่นด้วยน้ำเสียงขุ่น"ยามะ ยามะหนีไปได้ครับ""หึ....": มิ้นณ สนามยิงปืนฉันมองสำรวจไปทั่วสนามบินกว้างที่เงียบเฉียบ....นี่มันน่ากลัวสุดไปเลย พี่ริลพาฉันเดินเข้าไปอีกด้านในจะมีเป็นล็อกของใครของมันและเป็นลานกว้างยาวที่มีเป้ากระดาษอยู่ไกลๆ ฉันหันไปมองพี่ริลที่หยิบปืนออกมาจากกระเป๋าพกของตัวเองและเริ่มเช็คมันอย่างเป็นงาน ....ท่าทางที่พี่ริลสำรวจปืนนี่มันช่างจริงจังจนน่ากลัวถึงว่าทำไมคนเจ้าชู

  • รักสับสน   เข้าใจแต่อดห่วงไม่ได้

    ฉันนั่งเฝ้าสองร่างที่ยังคงนอนสลบไสลอยู่บนพื้น เมื่อคืนกว่าจะยอมกลับกันมาได้ก็ต้องใช้เด็กตั้งหลายคนแบกมาแล้วนี่ก็จะตะวันตกดินอีกรอบแล้วเจกับคุณยูร์ยังไม่มีทีท่าจะตื่นเลย"ให้ตาย โมโหชะมัด!""คุณมิ้นครับ""ว่าไง! อุ้ย ขอโทษค่ะ"ฉันที่กำลังโมโหเผลอตะโกนใส่คนที่เข้ามาเรียก พอนึกได้ก็รีบยกมือไหว้ใหญ่เพราะเขาแก่กว่าฉันอยู่หลายปี"ไม่เป็นไรครับ มีคนมารออยู่ด้านล่างครับ""ใครคะ?""เขาแจ้งว่าชื่อริล""....ขอบคุณมากค่ะ ยังไงฝากดูสองคนนี้ด้วยนะคะ""ครับ"ฉันยิ้มให้ก่อนจะรีบลงมายังห้องรับรองชั้นหนึ่งของโรงแรม ถ้าให้ฉันเดาพี่ริลคงรู้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้วตอนนี้คงกำลังโกรธฉันไปมากกว่าเดิมอีก นี่ตั้งแต่วันนั้นที่คุยกันพี่ริลก็ไม่เคยรับโทรศัพท์ฉันเลย.... "พี่ริล"เมื่อเห็นพี่สาวฉันก็ตรงเข้าไปกระโดดกอดอย่างไม่อาย พี่ริลยอมมาคุยกับฉันแล้ว "นั่งคุยกันดีๆ ก่อน โตแล้วนะ""หนูคิดถึงพี่ พี่ไม่รับโทรศัพท์มิ้นเลย"พี่ริลดึงฉันให้ไปนั่งลงข้างๆ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ที่ปรากฏเป็นภาพข่าวก่อนหน้านี้"นี่มันอะไรมิ้น""มันเป็นการโปรโมตของคุณยูร์เขาน่ะค่ะ ไม่มีอะไร""พี่รู้ว่ามันไม่ใช่แค่นี้ ยูร์โดนขู่ใช่ไหม?""เ

  • รักสับสน   ขอบคุณ

    : มิ้นฉันเดินกระวนกระวายทั่วห้องตั้งแต่ช่วงบ่ายที่คุณยูร์ออกไปจัดการเรื่องคุณแฟรงค์ จนตอนนี้ปาเข้าไปเที่ยงคืนแล้วคุณยูร์ยังไม่โผล่หัวกลับมาเลยทั้งๆ ที่ลูกน้องก็บอกฉันว่าเคลียร์จบแล้ว.... หรืออันที่จริงพวกนั้นจะโกหกฉันเพราะกลัวฉันเสียใจ ไม่นะคุณยูร์คงไม่เป็นอะไรหรอกเพราะเขาเก่งนี่เขาเก่งมากแล้วทำไมตอนนี้ยังไงกลับมาอีกละ"ฉันต้องไปถามให้รู้เรื่อง"ฉันเปิดประตูออกมาแล้วเดินตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อชายชุดดำที่ยื่นเฝ้าหน้าประตูอยู่ให้ก้มลงมาสบตาฉัน ตอนนี้แม้แต่ปืนที่เหน็บอยู่ฉันก็ไม่กลัวแล้วฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าคุณยูร์หายไปไหน"คุณมิ้นครับ ทำอะไรครับ!""คูณยูร์อยู่ไหน!""กำลังไปจัดการเรื่องพี่แฟรงค์ไงครับ""จัดการอะไรนานขนาดนี้ไปตามเจ้านายกลับมาเลยนะ! มันกี่โมงแล้วเนี่ยไม่รู้เวลาล่ำเวลาเลย หรือจริงๆ แล้วเจ้านายพวกนายบาดเจ็บแล้วไม่ยอมบอกฉัน พูดความจริงมาเลยนะ""คุณมิ้นครับ อย่าทำแบบนี้ ย๊ากกก!"ด้วยความโกรธทำให้ฉันดึงเนกไทคนตรงหน้าให้ต่ำลงเรื่อยๆ จนคนตัวสูงร้องโวยวาย ตอนนี้ชายชุดดำหลายคนเข้ามามุ่งเราไว้แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาห้ามฉัน ทุกคนเอาแต่ส่งเสียงร้องห้ามกันระงมแต่ฉันก็ยังคงดึงมันให้แน่นขึ

  • รักสับสน   เปิดใจ

    : เจ หลังจากพวกเราจัดการส่งพี่แฟรงค์เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลในเครือของพี่ยูร์เสร็จ เขาก็พาผมมาบาร์ลับแห่งหนึ่งใกล้กับคอนโดโดยให้เหตุผลว่าอยากคุยเรื่องสำคัญ....ระหว่างทางเข้ามามันทั้งเงียบและเปลี่ยวจนผมแอบคิดว่าพี่อาจจะยังสงสัยในตัวผมจนต้องพามาซ้อมหรือเปล่าแต่พอมาถึงหน้าร้านกลับว่ามันเป็นบาร์เหล้าจริงๆ ....ฮูววว... ใจหายหมดผมแอบมองพี่ชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างกันอย่างกล้าๆ กลัวๆ ตอนนี้เขามีท่าทีนิ่งเงียบและเคร่งขรึมจนผมไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เขายังคงกระดกเหล้าเข้าปากเรื่อยๆ อย่างเงียบเชียบราวกับว่าไม่มีผมอยู่ตรงนี้ผมมองเขาเป็นเหมือนที่พึ่งพาเดียวในตอนนี้ผมไม่อยากจะทำให้เขาหงุดหงิดใจจึงได้แต่นั่งดื่มไปเงียบๆ เช่นกัน"เล่ามา....""ครับ?""เล่าเรื่องของนายมา....ทำไมถึงมาที่นี่"ผมก้มหน้านิ่งแล้วยกเหล้าตรงหน้าขึ้นกระดกจนหมดแก้ว ถึงมันจะขมแต่มันคงช่วยให้ผมมีความกล้า นี่ถือว่าเป็นโอกาสที่พี่จะได้รู้จักผมมากขึ้น"ผมเกิดมาเพราะความผิดพลาด....ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น แต่เมื่อผมเกิดมาพ่อก็พยายามจะฆ่าผมจนแม่กับผมไปซ่อนตัวไว้หลายปี แต่ในที่สุดเขาก็หาผมเจอจนได้เขาทำข้อ

  • รักสับสน   ความผิดพลาด

    แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านกระจกใสตกกระทบสองร่างที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียง หญิงสาวในอ้อมกอดแข็งแกร่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองสำรวจไปทั่วห้องกว้างด้วยจิตใจที่หม่นหมองเธอจำเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อคืนได้ทุกอย่างและได้แต่นอนนิ่งโทษตัวเองที่ไปไว้ใจโซ่จนเธอต้องมาเสียตัวให้กับชายที่ไม่รู้จัก แต่เธอเองก็คงโทษชายคนนี้ไม่ได้.

  • รักสับสน   การพบเจอ Nc+

    : F.a Clubร้อน….เป็นเพราะเสียง สี ที่สาดส่อง ผู้คนมากมายที่เบียดเสียดกันนี่หรือเปล่านะ ที่ทำให้เรารู้สึกร้อนรุ่มไปหมด…“มิ้น...มิ้นครับ”เสียงโซ่....แฟนที่เพิ่งคบกับมิ้นได้เพียงหนึ่งเดือนพยายามเรียกสติสาวร่างบางที่กำลังรู้สึกเหมือนตัวกำลังล่องลอยไปในอากาศโดยไม่รู้สาเหตุสติที่เหลืออยู่สั่งให้สาวเจ

  • รักสับสน   เผลอใจไปอีกแล้ว

    “ทะ ที่นี่จริงเหรอพี่”มิ้นหันไปถามพี่คนขับรถที่ยูร์ส่งมารับด้วยความไม่มั่นใจ เพราะร้านอาหารที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้มันมีขนาดใหญ่โตมากแถมรถแต่ละคันที่จอดที่นี่ก็มีแต่พวกรถที่คนรวยใช้“ใช่ครับ มาครับผมจะพาไปส่งที่ห้องอาหาร VIP”“VIP? คุณเจ้านายของพี่คิดอะไรอยู่ถึงได้พาฉันมาที่นี่เนี่ย”มิ้นบ่นแต่ยังค

  • รักสับสน   สัญญา 3 วัน

    “ทำอะไรอยู่ตรงนั้น คิดว่าเป็นนางเอกหรือยังไง?”“เฮ้อ….”มิ้นที่กำลังยืนรับลมอยู่หน้าระเบียงหันไปมองตามเสียงจิกกัดของคนโรคจิต ในใจมืดหม่นหาทางออกไม่เจอ อีกใจก็เป็นห่วงงานพิเศษของเธอเธอไม่ใช่คนที่มีต้นทุนชีวิตเลย บ้านที่อยู่ทุกวันนี้ก็เป็นบ้านของรุ่นพี่ที่กรุณาให้เธอมาพัก ถ้าเธอโดนไล่ออกจากงานคงแย่แ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status