Home / โรแมนติก / รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์ / ตอนที่ 10 : ความทรงจำที่หวนคืน [2]

Share

ตอนที่ 10 : ความทรงจำที่หวนคืน [2]

last update publish date: 2026-08-02 16:10:04

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

เสียงร้องไห้ของฉันค่อย ๆ แผ่วลง เหลือเพียงอาการสะอื้นเป็นช่วง ๆ เหมือนร่างกายเหนื่อยล้าจนไม่มีแรงจะร้องต่อ บิวยื่นแก้วน้ำให้ฉัน ใบหน้าของมันยังเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“เป็นไงบ้างมึง ดีขึ้นไหม ถ้าดีขึ้นแล้วก็ดื่มน้ำนี้ซะนะ”

ฉันรับแก้วน้ำมาด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ดื่มจนหมด น้ำเย็นไหลผ่านลำคอที่แห้งผาก ทำให้ฉันเริ่มรู้สึกตัวมากขึ้นทีละนิด

มายขยับเข้ามานั่งใกล้ ๆ

“ค่อย ๆ ดื่ม ร้องไห้จนน้ำหมดตัวแล้วมั้งนั่น ดีขึ้นหรือยัง”

“ก็ดีขึ้นมานิดนึง” ฉันตอบเสียงแหบ “ขอบใจนะทุกคน”

มายมองฉันนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างระมัดระวัง

“ถ้าดีขึ้นแล้วมึงก็เล่ามาสิ ว่าเกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรมึง ทำไมร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตายแบบนั้น”

พี่เนย์พยักหน้าตามทันที สีหน้ายังไม่คลายความตกใจ

“ใช่ พี่ตกใจมากเลยรู้ไหม เล่ามาเลยนะ มีอะไรไม่สบายใจก็ต้องเล่าให้เพื่อน ๆ ฟัง ไม่งั้นจะมีเพื่อนไว้ทำไม”

ฉันก้มมองมือตัวเองอย่างลังเล ความทรงจำทั้งหมดกลับมาแล้ว แต่กลับทำให้ฉันยิ่งไม่กล้าพูดออกไปมากกว่าเดิม ฉันไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ไม่รู้จะบอกอย่างไรว่าในช่วงเวลาที่ทุกคนคิดว่าฉันนอนอยู่โรงพยาบาล ฉันกลับไปใช้ชีวิตอยู่ในโลกอีกใบกับผู้ชายคนหนึ่ง โลกที่ไม่มีเวลา โลกที่มีทุ่งดอกเดซี่ บ้านหลังเล็ก และความรักที่ลึกซึ้งจนหัวใจยังเจ็บแม้กลับมาที่นี่แล้ว

// เฮ้อ...ทำยังไงดีนะ จะเล่าหรือไม่เล่าดี ถ้าเล่าออกไป มีหวังโดนหัวเราะเยาะ หาว่าเพ้อเจ้อ ไม่ก็โดนว่าบ้าแน่ ๆ //

ฉันสูดลมหายใจลึก พยายามกดความเจ็บในอกลงไปก่อนจะเงยหน้ามองทุกคน

“เอาไว้ถ้ากูพร้อมแล้วจะเล่าให้ฟังนะ เพราะตอนนี้กูก็ยังไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร และไม่รู้จะบอกยังไงจริง ๆ รอให้กูแน่ใจก่อนนะ แล้วกูจะบอกทุกคน”

หลังฉันพูดจบ ทั้งสามคนมองหน้ากัน แล้วก็ถอนหายใจยาวออกมาแทบพร้อมกัน

“เฮ้อ...โอเค ๆ” พี่เนย์พูดในที่สุด “ถ้าอยากเล่าเมื่อไหร่ก็บอกนะ พี่กับพวกนี้พร้อมจะรับฟัง รู้ไหม”

พี่เนย์ขยับมานั่งข้าง ๆ แล้วลูบหัวฉันเหมือนเด็กน้อย ความอบอุ่นจากมือนั้นทำให้ฉันเกือบร้องไห้ออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ฉันพยายามกลั้นไว้

“ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ไม่คาดคั้นอะไร ขอบใจพวกมึงด้วยนะ ไว้พร้อมเมื่อไหร่กูจะเล่าให้ฟัง”

มายพยักหน้า

“โอเค งั้นมึงนอนพักอีกหน่อยเถอะ ไว้ค่อยว่ากัน”

บิวจับมือฉันเบา ๆ

“มึงโอเคแล้วใช่ไหม ยังไงก็บอกนะ พวกกูอยู่ห้องข้าง ๆ นี้เอง”

พี่เนย์หันไปบอกทั้งสองคน

“ไม่ต้องห่วงมันหรอกบิว เดี๋ยวพี่ดูแลให้ กลับไปนอนพักกันเถอะ”

“ขอบคุณค่ะพี่เนย์” มายกับบิวพูดแทบพร้อมกัน ก่อนมายจะเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง “รบกวนด้วยนะคะ”

หลังจากมายกับบิวกลับไปที่ห้อง พี่เนย์ก็ให้ฉันนอนพักอีกครั้ง เธอปิดไฟหัวเตียง เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมเล็ก ๆ ข้างห้อง แล้วนั่งอยู่ไม่ไกลจากเตียงเหมือนจะเฝ้าจนกว่าฉันจะหลับ ฉันพลิกตัวหันไปมองแจกันดอกเดซี่บนโต๊ะข้างหัวนอน กลีบสีขาวที่เมื่อคืนยังสดอยู่เริ่มหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับมันใช้แรงทั้งหมดเพื่อคืนความทรงจำให้ฉันจนตัวเองค่อย ๆ หมดลมหายใจ

ตอนนี้ฉันจำได้ทุกอย่างแล้ว

จำแทโอได้

จำโลกของเราได้

จำได้ว่าเขารักฉันแค่ไหน และจำได้ว่าฉันยังไม่ทันได้บอกเขาเลยว่าฉันก็รักเขามากเหมือนกัน

แต่สิ่งที่ฉันยังไม่รู้คือ ตอนนี้แทโออยู่ที่ไหน เขาไปเกิดใหม่แล้วหรือเปล่า เขากลับเข้าร่างเหมือนฉันไหม หรือจริง ๆ แล้วทั้งหมดเป็นเพียงความฝันที่สมองฉันสร้างขึ้นระหว่างที่ป่วยหนัก

ฉันไม่อยากเชื่อว่ามันเป็นแค่ความฝัน

เพราะถ้ามันเป็นแค่ความฝัน ทำไมความรักถึงเจ็บได้จริงขนาดนี้

เช้าวันรุ่งขึ้น

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมจิตใจที่เหม่อลอย ความทรงจำเมื่อคืนไม่ได้จางลงเหมือนฝันทั่วไป ตรงกันข้าม มันชัดเจนขึ้นทุกครั้งที่ลืมตา ชัดจนฉันแทบได้ยินเสียงแทโอเรียกชื่ออยู่ข้างหู ชัดจนรู้สึกเหมือนแค่หันไปมอง เขาอาจจะยังยืนอยู่ตรงไหนสักแห่งในห้องนี้

แต่ไม่มี

มีเพียงห้องพักเดิม ๆ แสงเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่าน และแจกันดอกเดซี่ที่เริ่มเหี่ยวลงกว่าเดิม

ฉันลุกจากเตียงอย่างเงียบ ๆ แล้วเดินไปที่ระเบียงห้อง ลมเช้าพัดผ่านใบหน้า แต่กลับไม่ได้ทำให้หัวใจที่หนักอึ้งเบาลงเลย ฉันมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย เห็นตึก เห็นถนน เห็นผู้คนเริ่มออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง ทุกอย่างในโลกความจริงยังคงเคลื่อนไปตามปกติ ทั้งที่โลกของฉันเหมือนเพิ่งหยุดลงอีกครั้งเมื่อคืนนี้

น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว

ทุกครั้งที่คิดถึงเขา หัวใจฉันก็เจ็บเหมือนถูกบีบแน่น

// เขามีตัวตนจริง ๆ ไหมนะ นี่ฉันกำลังคิดถึงใครกันแน่ //

ฉันทั้งเศร้า ทั้งสับสน และกลัวไปหมด กลัวว่าถ้าพยายามตามหาแล้วพบว่าแทโอ ไม่มีตัวตนจริง ๆ ฉันจะต้องยอมรับว่าทุกอย่างที่จำได้เป็นเพียงภาพลวงตา แต่ถ้าเขามีตัวตนจริง ๆ ฉันก็ไม่รู้เลยว่าจะเริ่มตามหาเขาจากที่ไหน

“เดซี่...เดซี่!”

เสียงพี่เนย์ดังขึ้นด้านหลัง พร้อมกับมือที่แตะลงบนไหล่ฉันเบา ๆ ฉันสะดุ้งแล้วรีบหันกลับไป

“อ๊ะ! พี่เนย์ มาเงียบ ๆ ตกใจหมดเลยค่ะ”

“มาเงียบ ๆ ตรงไหน พี่เรียกเราหลายรอบแล้วนะ เราไม่ได้ยินเลย” พี่เนย์มองหน้าฉันอย่างเป็นห่วง “เป็นอะไร เหม่อลอยแต่เช้าเลย เพราะเรื่องเมื่อคืนเหรอ”

ฉันได้แต่พยักหน้า พี่เนย์ถอนหายใจเบา ๆ ไม่ใช่ด้วยความรำคาญ แต่เหมือนคนที่อยากช่วยมากแต่ไม่รู้จะช่วยอย่างไร

“เราไม่เล่า พี่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่เนย์ เดี๋ยวหนูก็ดีขึ้น” ฉันพยายามยิ้ม แม้จะรู้ว่ารอยยิ้มนั้นคงดูฝืนเต็มที “ว่าแต่วันนี้พี่เนย์ไม่เรียนเหรอคะ นี่สายแล้วนะคะ”

“วันนี้ไม่มี เราล่ะ ไม่มีเหมือนกันใช่ไหม ถึงได้ยังยืนอยู่ตรงนี้”

“มีบ่ายค่ะ เมื่อเช้าโทรไปหาพวกนั้นแล้วให้ลาอาจารย์ให้หน่อย เพราะว่าไปสภาพนี้เดซี่ว่า คงเรียนไม่รู้เรื่อง สู้ไม่ไป พักผ่อนที่ห้องดีกว่า”

พี่เนย์มองฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

“ดีเลย งั้นวันนี้แทนที่จะอุดอู้อยู่ที่ห้อง ออกไปร้านหนังสือกับพี่ดีกว่า พี่ว่าจะไปหาซื้อหนังสือเริ่มต้นเรียนภาษาเกาหลีมาอ่านเตรียมตัวไว้ก่อน ส่วนเราก็ไปเดินเล่นรอพี่ เผื่อจะได้รู้สึกดีขึ้นบ้าง”

ภาษาเกาหลี

คำคำนั้นทำให้หัวใจฉันกระตุกเบา ๆ อย่างไม่มีเหตุผล ภาพแทโอ ในทุ่งดอกเดซี่แวบผ่านเข้ามาในหัวอีกครั้ง เขาเคยบอกว่าตัวเองเป็นคนเกาหลี และฉันเคยหัวเราะเขิน ๆ เพราะพูดได้แค่คำง่าย ๆ จากซีรีส์

อันยองฮาเซโย

ซารางเฮ

โอปป้า

ความทรงจำเล็ก ๆ นั้นทำให้ขอบตาฉันร้อนผ่าว แต่คราวนี้ฉันไม่ได้ร้องไห้ออกมา ฉันเพียงก้มหน้าลง สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วพยักหน้าเบา ๆ

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ”

บางทีการออกไปข้างนอกอาจช่วยให้ฉันไม่จมอยู่กับความคิดมากเกินไป

หรือบางที...ภาษาเกาหลีอาจเป็นทางเดียวที่พาฉันเข้าใกล้เขาได้มากขึ้นอีกนิด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์   ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [5]

    พี่เนย์ถอนหายใจยาว ก่อนน้ำเสียงจะอ่อนลงเล็กน้อย“ถ้าเธอฟื้นขึ้นมา คุณก็ทำดีกับเธอซะ รักเธอให้มาก ๆ เหมือนที่เธอรักและรอแค่คุณ”ผมพยักหน้าอย่างสิ้นแรง“ผมจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ ผมจะใช้เวลาทั้งหมดของผมที่เหลือเพื่อเธอ”พี่เนย์เดินเข้ามาแตะไหล่ผมเบา ๆ แม้แววตาของเธอยังเจ็บ แต่ในนั้นมีความเข้าใจปะปนอยู่ด้วย“ตอนนี้มาภาวนาให้เธอปลอดภัยกันดีกว่าค่ะ เรื่องอื่นค่อยคิด”ผมหลับตาลงและภาวนาอีกครั้งภาวนาให้ผู้หญิงคนเดียวที่ผมรักกลับมาหาผมเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในความเงียบผมไม่คิดจะรับ จนพี่เนย์หันมามอง“เสียงโทรศัพท์คุณดัง ไม่รับหน่อยเหรอคะ มันรบกวนคนอื่น”ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นชื่อจีฮุนปรากฏบนหน้าจอ จึงกดรับ“ว่าไง”เสียงจีฮุนดังขึ้นอย่างร้อนรน“ฮยอง อยู่ไหนครับ ตอนนี้ในโซเชียลลงข่าวฮยองเต็มไปหมด ฮยองไปทำอะไรที่โรงพยาบาลกับอีจุน รีบกลับมาเลยนะครับ นักข่าวกำลังไปที่นั่น”“ฉันยังกลับไม่ได้”“ฮยอง ต้องกลับโซลด่วนเลยนะครับ ตอนนี้นัมกุกฮยองกำลังไปที่นั่น!”ผมกดวางสายก่อนที่ตัวเองจะระเบิดอารมณ์ออกมาในตอนที่คนที่ผมรักกำลังเป็นตายเท่ากัน ผมกลับถูกโลกทั้งใบบีบให้ต้องคิดเรื่องข่าว เรื่องชื่อเสียง เรื

  • รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์   ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [4]

    เสียงรถพยาบาลดังขึ้นในที่สุด เจ้าหน้าที่รีบเข้ามารับตัวเดซี่ออกจากอ้อมแขนผม ผมไม่อยากปล่อย ไม่อยากให้ใครพรากเธอไปจากผมอีก แต่มือของพยาบาลและเสียงของเพื่อน ๆ เธอทำให้ผมต้องยอมถอยออกมาอย่างสิ้นแรงรถพยาบาลรีบนำร่างของเธอขึ้นไป พี่เนย์ มาย และบิวตามขึ้นไปด้วย พวกเธอไม่ยอมให้ผมขึ้นรถพยาบาลไปด้วย สายตาของพวกเธอยังเต็มไปด้วยความโกรธ ความเจ็บ และความกลัวผมเข้าใจถ้าเป็นผม ผมก็คงไม่ให้อภัยตัวเองเหมือนกันรถพยาบาลเคลื่อนออกไป ทิ้งผมไว้กลางสายฝนกับหัวใจที่แตกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี“ขอโทษนะครับ...” เสียงของคนขับรถดังขึ้นอย่างสั่น ๆ “ใช่แทโอฮยองหรือเปล่าครับ”ผมหันไปมองตามเสียงนั้น ดวงตายังพร่าเลือนด้วยน้ำตา แต่เมื่อมองหน้าเขาชัด ๆ ผมก็ชะงัก“อีจุน?”เขาหน้าซีดมาก สภาพเปียกโชกไม่ต่างจากผม ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและรู้สึกผิด“หมายความว่ายังไง” ผมถามเสียงสั่น “นายคือคนที่ขับรถชนเธอ?”“ผะ...ผมขอโทษครับฮยอง ผมไม่ทันได้มอง ฝนตกหนักมาก ผม...ผมขอโทษจริง ๆ”ความโกรธแล่นขึ้นมาในอก ผมคว้าคอเสื้อเขาไว้แน่นโดยไม่ทันคิด“นายรู้ไหมว่านายทำอะไรลงไป” เสียงของผมแตกพร่า “เธอ...เธอเป็นคนรักของฉัน ฉันเพิ่งจะเจอเธอ

  • รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์   ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [3]

    อีกนิดเดียวผมก็จะคว้าตัวเธอไว้ได้เธอกำลังจะวิ่งข้ามถนนใหญ่โดยไม่มองทางทันใดนั้น แสงไฟหน้ารถคันหนึ่งก็พุ่งฝ่าสายฝนเข้ามาหัวใจของผมหยุดเต้น“เดซี่!!!”เสียงแตรรถดังลั่นถนนปรี๊นนนน!เอี๊ยดดดด!เสียงเบรกกรีดผ่านสายฝนจนเหมือนโลกทั้งใบฉีกขาดเธอหันกลับมามองผมในเสี้ยววินาทีนั้นและเธอยิ้มรอยยิ้มทั้งน้ำตาที่ทำให้ผมเจ็บปวดที่สุดในชีวิตโครมมมม!ร่างของเธอกระเด็นออกไปต่อหน้าต่อตาผมทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่งเสียงฝนหายไปเสียงฟ้าร้องหายไปเสียงหัวใจของผมก็เหมือนหายไปด้วยผมยืนตะลึงอยู่กลางถนน มองร่างของเธอที่ล้มฟุบลงบนพื้น เลือดสีแดงค่อย ๆ ไหลออกมาปะปนกับน้ำฝน กลีบดอกเดซี่บนปกสมุดที่เธอกอดไว้แนบอกเปียกชุ่มและเปื้อนคราบสีแดงจาง ๆไม่จริงไม่ใช่เรื่องนี้ต้องไม่เกิดขึ้น“เดซี่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”เสียงของผมแตกพร่าเหมือนหัวใจถูกฉีกออกจากอก หลังจากได้สติ ผมรีบวิ่งเข้าไปหาเธอ ทรุดตัวลงข้างร่างบางที่นอนอยู่บนถนน แล้วประคองเธอขึ้นมาอย่างระมัดระวังที่สุด มือของผมสั่นจนแทบจับเธอไม่อยู่เธอเบามากเบาจนน่ากลัว“ไม่นะ ไม่...เดซี่! ที่รัก คุณต้องไม่เป็นอะไร ตื่นมาคุยกับผมสิ ได้โปรด!”พี่เนย์ มาย

  • รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์   ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [2]

    ถึงที่ผ่านมาผมจะเคยคิดว่าเธอไม่มีตัวตน แต่ผมไม่เคยลืมเธอเลยสักวัน เธอยังคงอยู่ในใจของผม อยู่ในทุกเพลง อยู่ในทุกภาพวาด อยู่ในทุกครั้งที่ผมมองดอกเดซี่ อยู่ในทุกความเงียบหลังประตูห้องปิดลงและผมยังรักเธอรักเหมือนวันนั้นรักเหมือนตอนที่เธอจับมือผมในโลกที่ไม่มีใครอื่น รักเหมือนตอนที่เราคิดว่าความตายอาจพรากทุกอย่างไปจากเรา แต่สุดท้ายหัวใจก็ยังไม่ยอมลืม ถ้าผมรู้สักนิดถ้าผมเอะใจสักนิดว่าเธอมีตัวตนอยู่จริง ผมคงทำทุกอย่างเพื่อตามหาเธอ ผมคงไม่ปล่อยให้เธอต้องพยายามอยู่คนเดียว ไม่ปล่อยให้เธอเขียนสมุดเล่มนั้นด้วยน้ำตา ไม่ปล่อยให้เธอนั่งฉลองวันเกิดให้ผมเพียงลำพัง ไม่ปล่อยให้เธอเจ็บกับข่าวของผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่มีใครกอดปลอบหลังจากนี้ ผมจะใช้ทุกเวลาในชีวิตเพื่อเธอผมจะทำทุกอย่างให้เธอมีความสุข ในวันนี้ที่ผมมีพร้อมทุกอย่าง ผมจะไม่ยอมให้เธอไปไหนจากผมอีก และผมจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธออีกเป็นครั้งที่สองผมตั้งใจไว้แบบนั้นตั้งแต่ได้อ่านสมุดบันทึกของเธอตั้งแต่รู้ว่าเธอมีตัวตนเพราะสุดท้ายแล้ว หัวใจของผมมันโหยหาแค่เธอเท่านั้น ยอดดวงใจของผม ในที่สุดเราก็ได้พบกันผมสวมกอดเธอไว้แน่น เราสองคนร้องไห้ด้วยความคิ

  • รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์   ตอนที่ 23 : อย่าทิ้งผมไป [1]

    แทโอผมเฝ้ารอเธออยู่ในคาเฟ่อีกไม่กี่นาทีเท่านั้น ผมก็จะได้เจอเธอ'เดซี่'ผู้หญิงที่ผมเคยคิดว่าตัวเองอาจสร้างขึ้นมาในความฝัน ผู้หญิงที่อยู่ในภาพวาด อยู่ในเพลง อยู่ในความทรงจำ และอยู่ในทุกความเงียบของผมมาตลอดหลายปี ตอนนี้เธอกำลังจะกลับมาที่นี่ กลับมาหาผมจริง ๆครืนนนครืนนนเสียงฟ้าร้องคำรามอยู่ไกล ๆ เหมือนท้องฟ้ากำลังเก็บงำบางอย่างไว้ ก่อนจะปล่อยมันตกลงมาเป็นสายฝนในอีกไม่ช้า ผมหันไปมองนอกกระจก เมฆสีเทาเข้มกดต่ำลงเหนือท้องทะเล ลมพัดแรงจนต้นไม้หน้าคาเฟ่ไหวเอน แต่สิ่งที่ทำให้ผมกระวนกระวายไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง ไม่ใช่ฝนที่กำลังจะตกเป็นหัวใจของผมเองต่างหากหัวใจที่เต้นแรงจนเจ็บผมกำสมุดบันทึกลายดอกเดซี่ไว้ในมือแน่น จนขอบปกกดลงบนฝ่ามือ สมุดเล่มนี้ยังมีรอยน้ำตาของเธออยู่บนหลายหน้า ทุกตัวอักษรในนั้นเหมือนบอกผมซ้ำ ๆ ว่า เธออยู่บนโลกใบนี้จริง ๆ เธอรักผมจริง ๆ และเธอเจ็บปวดเพราะผมมาตลอดจริง ๆยิ่งคิด หัวใจผมก็ยิ่งบีบรัดแน่นผมอยากเจอเธอ อยากขอโทษ อยากกอดเธออยากบอกว่าเธอไม่ได้รออยู่ฝ่ายเดียว ผมเองก็เฝ้าคิดถึงเธอเหมือนกัน ถึงแม้จะโง่เกินกว่าจะรู้ว่าเธอมีตัวตนอยู่บนโลกนี้มาตลอดก็ตามผ่านไปไม่ถึงสิบนา

  • รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์   ตอนที่ 22 : อ้อมกอด...น้ำตา [3]

    ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเจ็บกับข่าวของเขามามากพอแล้ว แต่ครั้งนี้ฉันเห็นมันด้วยตาของตัวเองน้ำตาของฉันไหลออกมาอีกครั้ง ทั้งที่เมื่อครู่เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นน้ำตาของความเจ็บปวดที่ลึกจนหายใจไม่ออกมินอาตะโกนขึ้นอีก“ปล่อยเธอนะ นี่คุณทำอะไร ไม่ไว้หน้าฉันเลยเหรอ” เธอหันมาจ้องฉัน “เธอเองก็เหมือนกัน มายืนกอดกับแฟนชาวบ้าน หน้าไม่อายจริง ๆ”คำพูดนั้นเหมือนฟาดลงกลางใจฉันแฟนชาวบ้านมือของฉันเย็นเฉียบลงทันทีมินอาพยายามดึงมือแทโอออกจากมือฉัน แล้วเข้ามาผลักไหล่ฉันอย่างแรง แทโอโมโหมาก เขารีบจับตัวมินอาออกห่างจากฉัน ก่อนจะหันไปสั่งพนักงานในร้านให้ช่วยกันเธอไว้ พี่เนย์ มาย และบิวเองก็รีบเข้ามาช่วยกันมินอาออกไปอีกแรง“อะไรเนี่ย! ปล่อยฉันนะ แทโอนายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ นังนั่นมันเป็นใคร ทำไมนายถึงทำกับฉันแบบนี้ ปล่อยนะ! ปล่อย!”เสียงมินอาดังลั่นอยู่ด้านข้าง แต่แทโอไม่ได้สนใจเธอเลย เขารีบเดินกลับมาหาฉันและดึงฉันเข้าไปกอดอีกครั้งแต่ครั้งนี้ ฉันไม่สามารถกอดตอบเขาได้ร่างกายของฉันแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนของ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status