8

EP8 - รักสุดร้าย ลูกชายมาเฟีย (ไคเดน)

หลังจากที่บอดี้การ์ดพาหญิงสาวออกจากบ้านปีกสายตรงไปยังที่พักของเธอเพื่อไปย้ายข้าวของเข้ามาอยู่เป็นพี่เลี้ยงให้กับลูกสาวที่เขาเองก็เพิ่งรู้ว่ามี

“ พี่สาวคนสวยเมื่อกี้จะมาอยู่กับเราเหรอคะ”

“ ใช่ครับ ต่อไปตอนพ่อไม่อยู่หรือคุณย่าไม่อยู่ก็จะมีคนอยู่เป็นเพื่อนหนูไงดีมั้ยครับ”

“ หนูอยากหาคุณแม่ค่ะ หนูคิดถึงคุณแม่..”

ประโยคนั้นทำเอาชายหนุ่มค่อนข้างสะเทือนใจไม่น้อย ต่อให้ทั้งชีวิตเขาใช้เวลากับผู้หญิงราวกับเพลย์บอยสุดคนนึงก็ตาม แต่เมื่อนึกได้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันเกิดผลกระทบจนผลลัพธ์ออกมาเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ด้วย และตอนนี้จากข่าวสารที่ได้รับมา สาวปริศนาที่เป็นแม่ของลูกเขาได้เสียชีวิตลงแล้ว แต่เมื่อไหร่และด้วยเหตุใดก็ตามเขายังไม่สามารถสืบได้ จนกว่าเขาจะเจอตัวกับคนที่พาเด็กหญิงตัวน้อยมาส่งที่นี่

“ นายครับนี่ภาพกล้องวงจรปิดที่หน้าบ้านตอนที่คุณผู้หญิงเจอกับคุณหนูครับ”

ลูกน้องถือแท็บเล็ตภาพจากกล้องวงจรปิดในวันที่มีคนนำเด็กหญิงตัวน้อยมาส่งที่บ้านปีกซ้าย ซึ่งวันนั้นเขายังคงนอนอยู่ในบ้านปีกซ้ายหลังรองของตนเอง และคนที่รับเด็กหญิงตัวน้อยเข้ามาก็คือแม่ของเขาอย่างหรรษา

ในภาพเห็นหน้าคนที่มาส่งเด็กหญิงตัวน้อยไม่ชัดนัก แต่ดูเธอจะเริ่มมีอายุไม่น้อย เธอสวมหน้ากากอนามัยปกปิดใบหน้า และเสียงที่ผ่านหน้ากากอนามัยออกมามันฟังค่อนข้างยาก แต่พอจับใจความได้

(เด็กคนนี้เป็นลูกลูกสาวของลูกชายบ้านนี้ ตอนนี้ฉันเลี้ยงไม่ไหวแล้ว คนเป็นพ่อคงต้องรับได้แล้ว)

(เดี๋ยวนะคะคุณป้า ลูกชายบ้านนี้ คฤหาสน์หลังนี้มีลูกชายหลายคนนะคะ ลูกชายที่คุณป้าพูดถึงคนไหนคะ) นั่นคือเสียงของหรรษาที่คุยกับหญิงชราคนนั้น เพราะอย่างที่เธอพูดคือเรื่องจริง คฤหาสน์หลังใหญ่ของดินแดนผู้เป็นพ่อของเธอมีหนุ่มไหลายคนตั้งแต่มาเฟีย หมอมาเวล และไคเดน ยังไม่รวมไคเลอร์สามีของมารีนอีกคน

(นี่ไงผู้ชายคนนี้ แม่ของเด็กตายไปแล้ว บอกให้ฉันเลี้ยงอย่าเอามาให้พ่อของเขา แต่ฉันจนขนาดนี้จะไปเลี้ยงไหวได้ยังไง)

(ไคเดน?)

(คุณยายขา อย่าทิ้งหนู...) นั่นคือเสียงที่น่าสงสารของเด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยเรียกหญิงชราคนนั้นว่ายาย นั่นหมายความว่าหญิงชราคนนั้นต้องมีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับแม่ของเด็กหญิงตัวน้อยแน่นอน

(จะมาอยู่อะไรกับยาย ยายเลี้ยงไม่ไหวหรอก คุณรับไปเลยนะในกระเป๋าของเด็กมีเอกสารใบเกิด และเอกสารที่เกี่ยวข้องทั้งหมด แม่ของเด็กเล่าให้ฉันฟังหมดแล้วว่าผู้ชายคนนี้เป็นพ่อของเด็กคนนี้แน่นอน คุณลองเอาไปตรวจดีเอ็นเอเอาแล้วกัน)

พูดจบหญิงชราก็รีบเดินออกจากบ้านหลังใหญ่ไปโดยที่ทิ้งเด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนร้องไห้เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังโดนทิ้งอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคยและคนที่ตัวเองไม่รู้จัก

(ฮึก)

เมื่อเห็นแบบนั้น หรรษาที่ใจอ่อนทันทีที่เห็นน้ำตาของเด็กหญิงตัวเล็กเล็กเธอก็รีบเข้าไปปลอบ ก่อนจะก้มลงนั่งคุกเข่ามองหน้าของเด็กหญิงดังกล่าวดีๆ และหันกลับมาพูดกับไคล์ผู้เป็นสามี

(ฉันว่าลูกไคเดนแน่ๆไม่ผิดหรอก นายดูหน้ายัยหนูนี่สิ เหมือนลูกชายเราอย่างกับแฝด)

(ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่คิด ฉันมองแว๊บแรกฉันยังรู้เลยว่าเหมือนใครในบ้านนี้ เธอตามลูกชายเธอมาเถอะจะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ป้าคนเมื่อกี้เอามาทิ้งแล้วหนีไปหน้าตาเฉยเลย)

เมื่อเปิดดูในกระเป๋าของเด็กหญิงปรากฏว่ามีเอกสารอยู่จริง ตอนนี้เธอเป็นเด็กที่อายุเพียงไม่กี่ขวบเพิ่งเสียแม่และยังต้องมาถูกทอดทิ้งให้อยู่กับคนที่ตัวเองไม่คุ้นเคย เธอจึงมีสีหน้าที่ค่อนข้างกลัว แต่ในขณะที่ผู้เป็นแม่ยังมีชีวิต เธอเลี้ยงดูเด็กหญิงให้เติบโตขึ้นมาอย่างดีมาตลอด

“ นี่เอามาทิ้งแบบนี้เลยหรือไงวะ คิดว่าเอาลูกแมวไปปล่อยวัดหรือไง” ชายหนุ่มเอ่ยพรางตบโต๊ะลงจนเด็กหญิงตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็สะดุ้งตามไปด้วย

“ พ่อ... ตบยุงครับ”

“ คุณพ่อเจ็บมั้ยคะ ถ้ายุงกัดเราต้องทายานะคะ คุณแม่ทาให้หนูบ่อย”

“ โอเคครับ เดี๋ยวหนูอิ่มข้าวแล้วไปเล่นกับลุงกาดรอพี่เลี้ยงก่อนนะ วันนี้พ่อมีงานต้องทำ”

ทางด้านซัมเมอร์ที่เก็บเข้าของก่อนที่จะเดินลากกระเป๋าขึ้นรถตามบริการของชายหนุ่มกลับมาที่บ้านปีกซ้ายหลังรอง

“ ห้องคุณซัมเมอร์เดินขึ้นไปชั้นสองแล้วเลี้ยวขวานะครับ อยู่ข้างห้องนาย ส่วนห้องของคุณหนูอยู่ฝั่งตรงข้ามนายครับ”

“ ขอบคุณค่ะ แล้วนี่นายพี่เขาไม่อยู่หรอคะ”

“ ออกไปทำงานแล้วครับ ก่อนไปสั่งให้ผมดูคุณไว้ด้วย ห้ามเดินไปในจุดที่นายห้ามเด็ดขาดนะครับ”

“ โอเค แล้วลูกสาวอีตานั่นละ”

“ คุณหนูรออยู่ที่ห้องด้านล่างครับ”

ซัมเมอร์สลากกระเป๋าเข้ทไปเก็บในห้องจนเสร็จ ก่อนที่เธอจะเดินออกมาปรากฏว่าบอดี้การ์ดรอเธออยู่ที่ห้องรับแขกก่อนยื่นเอกสารที่เจ้านายหนุ่มได้เตรียมไว้ให้เธอ

“ อันนี้เป็นสัญญาที่นายฝากให้คุณซัมเมอร์สเซ็นครับ และหน้าต่อไปทั้งหมดเป็นสิ่งที่ต้องทำครับ”

เธออ่านสัญญาปรากฏว่าสัญญาผูกมัดเธอและเขาในระยะระยะเวลาหนึ่งปี เป็นการต่อสัญญาทุกปี ส่วนเนื้อหาก็ไม่ได้มีอะไรมากเหมือนกับทั่วไป แต่หน้าที่รับผิดชอบนี่สิ ทำไมมันยาวเป็นหางว่าวแบบนี้

“ โห เขทให้มาใช้หนี้หรือให้มาเป็นทาสโรงงานนรกเนี่ย“

” นายบอกว่าถ้าคุณซัมเมอร์ไม่มีไปเรียนวันนี้ให้อยู่กับคุณหนูจนกว่านานจะกลับมาค่ะ“

” โอเค“

หลังจากเดินเข้าไปยังห้องที่เด็กหญิงตัวน้อยนั่งอยู่ ซัมเมอร์สค่อยค่อยเดินไปนั่งลงข้างข้างก่อนเอ่ย

” เป็นอะไรหรือเปล่าคะอยากทานขนมไหมเดี๋ยวอาทำให้“

” หนูอยากอยากกินขนมค่ะ“

” เดี๋ยวอาพาไปซื้อค่ะ“

” ไปค่ะไปค่ะ“

ตลอดทั้งวันซัมเมอร์อยู่กับเด็กหญิงตัวน้อยไม่ห่าง ด้วยความที่เธอเติบโตมาด้วยการดูแลตัวเองจึงทำให้การดูแลเด็กไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ

” ทำไมคุณพ่อกับคุณแม่ถึงแยกกันอยู่ค่ะ“ ซัมเมอร์เอ่ยถามในสิ่งที่ไม่กล้าถามชายหนุ่ม”

“ หนูไม่รู้ค่ะ คุณแม่ไปสวรรค์แล้ว คุณยายเลยเอาหนูมาทิ้งไว้ที่นี่ค่ะ”

“ว่าไงนะ!!!”

เมื่อได้ยินเรื่องราวแบบนั้น ซัมเมอร์รู้สึกว่าเด็กหญิงตัวน้อยน่าสงสารมาก ชีวิตไม่ได้ต่างกับเธอมากนะ ตอนนี้จึงพยายามหาสิ่งต่างๆและของอร่อยที่เธอชอบมาให้หวังว่ามันจะเยียวยาจิตใจของเธอบ้าง

ในช่วงเย็นชายหนุ่มกลับมาจากทำงาน ก่อนเดินเข้าไปที่บ้านปีกซ้ายหลังรองของตัวเอง แต่เมื่อเดินมาถึงทางเข้าบ้าน กลับต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างออกมาจากในตัวบ้าน

“ เกิดอะไรขึ้นกับบ้านกูวะเนี่ย”

“อ่อ เสียงคุณซัมเมอร์กับคุณหนูครับนาย กำลังทำอะไรไม่ทราบครับ”

เมื่อชายหนุ่มเดินเข้าไปดูปรากฏว่าหญิงสาวกำลังจะพาเด็กหญิงตัวน้อยนั่งกินบะหมี่กิ่งสำเร็จรูปที่กลิ่นมันรุนแรงจนเขาตกใจเพราะมันลอยคละคลุ้งไปทั่วครัวในบ้านปีกซ้ายหลังรองของเขาซึ่งปกติแทบไม่เคยเปิดใช้งานเลย

“โห กลิ่นอะไร เธอทำอะไรกับบ้านฉันเนี้ย!”

“ นายอ่านไม่ออกหรอ บะ-หมี่-กึ่ง-สำ-เร็จ-รูป”

“ฉันไม่ได้โง่”

“อ้าว สงสัยฉันเข้าใจผิด”

”เธอว่าไงนะ!“