(ไตรฉัตร) ตอนที่ 4 เป็นบ้าอะไร

กว่าเหมือนแพรจะรู้สึกตัวก็ถูกเขาจับหมุนให้หันหลังไปพิงผนังห้องน้ำ เธอยกแขนทุบไปที่อกเขา จึงได้รู้ว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำนั้นแน่นไปด้วยมัดกล้าม เหมือนคนตัวใหญ่จะรำคาญเรียวแขนที่ทุบเขาอยู่ จึงจับข้อมือบางขึงไปที่ผนังห้องน้ำ ปากหยักได้รูปประกบตามลงมา เหมือนแพรตาโตด้วยความตกใจ เม้มปากแน่นแต่คนตัวโตก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาไล้ลิ้นวนเวียนริมฝีปากอิ่มของเธออยู่อย่างนั้น ก่อนจะปล่อยมือข้างหนึ่งของเธอให้เป็นอิสระ ฝ่ามือกร้านจากการออกกำลังกายลูบไล้ไปที่แผ่นหลังนวลเนียน ทำให้เธอตกใจคิดจะต่อว่าเขา เมื่อริมฝีปากเผยอ ไตรฉัตรก็กดริมฝีปากลงไปหนักๆ ดูดกลืนจนปากอิ่มแทบจะกลืนหาย มือเรียวที่หมายจะตีเขาเผลอไปจับเสื้อที่หน้าอกเขาไว้แน่นตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ดวงตาที่เบิกกว้างเมื่อครู่หรี่ลงจนปิดสนิท ไม่ว่าคนตัวใหญ่จะหมุนหน้าไปทางไหน คนตัวเล็กก็ถูกต้อนให้คล้อยตาม ฝ่ามือหนายังลูบไล้ผิวเนียนที่แผ่นหลัง เมื่อเห็นเหมือนแพรไม่ขัดขืนเขาก็ปล่อยมืออีกข้างของเธอ สอดฝ่ามือเข้าไปที่ท้ายทอยรั้งให้คนตัวเล็กแหงนคอขึ้นนิดเพื่อรับจูบอันดูดดื่ม เขาปล่อยปากออกในจังหวะที่เธอเหมือนจะขาดอากาศหายใจ ร่างอรชรยืนหอบหายใจถี่อยู่ในอ้อมกอดสองมือยังกำเสื้อที่หน้าอกไว้แน่น

ไตรฉัตรฝังปากลงไปอีกครั้ง คราวนี้เธอแข็งขืนกว่าครั้งแรก แต่แค่เพียงเขาจูบอย่างหนักหน่วงเธอก็เผลอไผลหลงตามเขาไปอีกครั้ง ไตรฉัตรขยับขาไปนิดแล้วก็อุ้มเหมือนแพรขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์หินอ่อนหน้ากระจกอ่างล้างหน้าโดยมีตัวเขาแทรกอยู่กลางระหว่างเรียวขา สองขาที่ถูกแยกออกห่างมีร่างหนาอยู่ตรงกลางจนเขาแอบเห็นแพนตี้ตัวน้อยของเธอออกมาอวดโฉม เพราะชุดกระโปรงสั้นของเธอมันร่นขึ้นจนเกือบถึงเอว

"อื้อ" เหมือนแพรเผลอเปล่งเสียงในลำคอ เพราะฝ่ามืออุ่นยังลูบไล้อยู่ที่ขอบเสื้อเว้าเกือบถึงเอว จนบางครั้งเธอก็เผลอแอ่นอกเข้าหาเขาอย่างลืมตัว

"อื้อ..เบบี๋" เสียงคำรามในลำคอหนักๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงแหบพร่าเรียกชื่อเธอ

"ปล่อยนะไตร ฉันเป็นแฟนกับเพื่อนนายนะ" ทันทีที่ปากเธอเป็นอิสระอีกครั้ง เหมือนแพรรีบเอ่ยเตือนสติเขา แล้วก็เหมือนจะได้ผล เพราะเธอสัมผัสได้ถึงสันกรามที่ขบแน่นยังคลอเคลียอยู่ชิดใบหน้าเธอ

"ไอ้มอสมันสอนให้เธอจูบได้ห่วยขนาดนี้เลยหรือ" เสียงเข้มเอ่ยอยู่ชิดใบหู เขายังไม่เงยหน้าขึ้นมามองเธอชัดๆ สองแขนเท้าไปที่เคาน์เตอร์ก้มหน้าอยู่แบบนั้น แล้วเหมือนเขาเริ่มรู้สึกได้ว่าเธอจะร้องไห้ มือใหญ่รั้งศีรษะคนตัวเล็กให้ซบลงที่ไหล่ จนเขาสัมผัสได้ถึงรอยเปียกที่เสื้อ ไหล่ของเธอไหวเบาๆ อย่างคนพยายามกลั้นสะอื้น

"ขอโทษที เราเมาไปหน่อย เธอดันมาขัดจังหวะ มันหยุดไม่ได้" คนตัวเล็กยังสะอื้นซบหน้ากับไหล่ มืออีกข้างของเขาจึงช่วยจับชายกระโปรงของเธอดึงลงมา ขาจากที่คร่อมเขาไว้ เขาก็จับออกให้ แต่ยังกอดเธอไว้อย่างนั้น เขาลูบผมเธอเบาๆ คล้ายจะให้มันช่วยปลอบประโลม

"เลิกร้องได้แล้ว เดี๋ยวมาสคาร่าเลอะ" ไตรฉัตรจับไหล่เธอดันออกให้เธอเงยหน้าขึ้น เหมือนแพรยังสะอื้นเบาๆ ค่อยๆ ปรับอารมณ์ให้สงบ

"เราขอโทษ" นิ้วเรียวยาวเกลี่ยน้ำตาที่ข้างแก้มให้อย่างอ่อนโยน แต่เธอก็ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเอง

"กลับยังไงขับรถไหวไหม เดี๋ยวเราไปส่ง"

"อย่ามายุ่ง" เหมือนแพรเอ่ยเสียงขึ้นจมูก

"ไม่ยุ่งได้ไง ดูสภาพซิ เดินไหวหรือเปล่า" เมื่อคนตัวเล็กทำท่าจะกระโดดลงจากเคาน์เตอร์ เขาก็ช่วยจับเอวเธอไว้ อุ้มลงมา

"กินข้าวมั่งหรือเปล่า เอวจะขาดแล้ว" เธอรีบดันมือเขาที่ยังจับเอวเธอไว้ให้หลุดออก

"ไปเดี๋ยวจะไปส่ง"

"ไม่ต้อง"

"อย่าดื้อ อยากโดนอีกหรือไง"

"ก็ลองดูซิ" สิ้นคำเธอ ไตรฉัตรก็คว้าเอวเธอขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์อีกครั้ง

"ครั้งนี้จะไม่หยุดแล้วนะ แล้วมีสติกว่าเมื่อกี้ด้วย" คงเพราะชื่อไอ้มอสทำเขาเกือบสร่างเมา และเมื่อเห็นเธอไม่เถียงเขาอีก เขาจึงอุ้มเธอลงมา จับมือให้เธอเดินตามเขาออกมาจากห้องน้ำ แล้วก็พาเธอเดินออกมาทางประตูหลังสำหรับพนักงาน

"จอดรถตรงไหน"

"เดี๋ยวกลับเอง"

"จะขับไหวหรือไง มือก็ยังสั่น ขาก็สั่น" มือที่ถูกเขาจับไว้ เขายกขึ้นมาให้เธอมองมือตัวเอง

เมื่อปฏิเสธเขาไม่ได้ สุดท้ายเหมือนแพรก็ต้องยอมให้เขาขับรถไปส่งที่คอนโด หลังจากจอดรถเรียบร้อย เขาก็ออกมายืนอยู่ข้างเธอที่เพิ่งออกมาจากรถ เขาส่งกุญแจให้

"ขอกินกาแฟ แล้วก็เอาเสื้อคืนด้วย" เหมือนแพรได้แต่อ้าปากค้าง เธอกำลังจะเอ่ยปากไล่ ยังไม่ทันได้พูดเขาก็ชิงพูดดักขึ้นมาเสียก่อน จนเธอต้องถอนหายใจหนักๆ