(ไตรฉัตร) ตอนที่ 7 ดูตัว 2

คนบอกจะทานข้าวเย็นด้วยกลับไปเมื่อตอนก่อนเที่ยง เหมือนแพรจึงได้เตรียมตัวที่จะไปทานข้าวเย็นที่บ้าน ตามที่แม่ส่งข้อความมาบอก และเพราะวันนี้เธอไม่มีงานหรือมีนัดที่ไหน พอบ่ายโมงกว่าๆ เธอก็ไปถึงที่บ้านเรียบร้อยแล้ว คุณนายราตรียังวุ่นวายอยู่ที่ครัว เหมือนจะกำลังเตรียมสั่งงานแม่ครัวเสียมากกว่าจะลงมือทำเอง

"มีอะไรทานบ้างคะ เย็นนี้" เหมือนแพรสวมกอดมารดาจากทางด้านหลัง ทำเอาคุณนายราตรีถึงกับสะดุ้งตกใจ

"มาเงียบๆ ตกใจหมด" คนตกใจไม่พูดเปล่ายังฟาดมือไปที่แขนเรียวเบาๆ ด้วยหนึ่งที

"เงียบที่ไหนกันคะ คุณนายมัวแต่โวยวาย เลยไม่ได้ยินหนูเข้ามา" คนถูกตีรีบแก้ต่างให้ตัวเอง

"แล้วนี่กินอะไรมาหรือยัง"

"เรียบร้อยแล้วค่ะ"

คุณนายของบ้านยังหันไปสั่งเด็กในครัวเรื่องกับข้าวเย็นอีกสองสามคำ แล้วจึงลากแขนเธอให้ออกมาจากในครัว

"ไหนว่ามีอะไรจะคุยด้วยค่ะ"

เสียงถามของเธอยังไม่ได้รับการตอบ คุณนายราตรีเพียงจูงแขนให้เธอเดินตามมาที่ห้องรับแขก

"เรื่องบริษัทของพ่อเรานั่นแหละ"

"แล้วนี่คุณพ่อหายไปไหนคะ" เหมือนแพรชะเง้อคอมองไปรอบๆ ในมุมที่ท่านชอบนั่งอ่านหนังสือในวันหยุด

"ออกไปตีกอล์ฟกับคุณภพน่ะ" เหมือนแพรไม่ได้สนใจเพื่อนก๊วนกอล์ฟของพ่อสักเท่าไหร่

"เห็นว่าคุณภพเขายินดีจะร่วมลงทุนกับพ่อเรา แต่เขาเกริ่นๆ เรื่องอยากให้แกกับลูกชายเขาหมั้นกัน"

"ทำไมต้องเป็นหนูด้วยล่ะ ให้ไอ้บอสซิไปแต่ง ทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้าง ไม่ใช่ขอแต่เงิน"

"บ้านนั้นเขามีแต่ลูกชาย"

"ไม่เอาได้ไหมแม่ หนูยังไม่อยากแต่งงาน"

"อายุสามสิบแล้วนะ คิดเรื่องมีครอบครัวได้แล้วลูก บ้านคุณภพเขาก็ไม่ได้ขี้เหล่ มีหน้ามีตา เขาไม่ได้เร่งรัดอะไร แค่อยากให้แกลองไปทำความรู้จักกับลูกชายเขาดูก่อน พรุ่งนี้เขาเชิญเราไปทานข้าวที่บ้าน งั้นคืนนี้ค้างกับแม่นะ"

"หนูไม่ได้เอาเสื้อผ้ามา ไม่มีชุดใส่ไปหรอกพรุ่งนี้"

"ไม่เป็นไร แม่เตรียมชุดไว้ให้บี๋แล้วลูก" คุณราตรียิ้มหวานให้ลูกสาว

เหมือนแพรได้แต่กลอกตาใส่มารดา เพราะเหมือนท่านจะรู้ว่าถ้าเธอกลับไปแล้วอาจจะยากที่จะตามกลับมาทันพรุ่งนี้

หลังจากอาหารมื้อเย็นอันแสนจะฝืดคอเสร็จสิ้น เหมือนแพรก็กลับขึ้นมาที่ห้องส่วนตัวของตัวเอง ห้องที่เธอเคยอยู่ตั้งแต่เด็ก จนกระทั่งที่เธอเริ่มออกไปใช้ชีวิตเอง นานๆ ครั้งเธอถึงจะได้กลับมาที่ห้องนี้สักครั้ง ชั้นหนังสือใหญ่ยังมีหนังสือเรียนหลงเหลืออยู่ด้วยซ้ำ เธอหยิบมาเปิดดูแล้วก็อมยิ้มน้อยๆ แต่รอยยิ้มเพียงครู่ก็ต้องจางหาย ตามด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่เธอจะเก็บหนังสือเล่มนั้นใส่ชั้นอย่างเดิม แต่พลันรูปถ่ายที่เสียบอยู่ในนั้นก็หล่นลงพื้น เหมือนแพรหยิบมันขึ้นมาดู แค่เพียงเห็นเธอก็วูบไหวในอกอย่างบอกไม่ถูก ภาพถ่ายวันรับน้อง ที่มีเธอยืนอยู่ข้างๆ ไตรฉัตรรอยยิ้มหวานหัวเราะจนตาหยี อีกคนหัวเราะน้อยๆ หันมองเธออยู่ในรูป เหมือนแพรกำลังจะเก็บรูปนั้นใส่หนังสือไปที่เก่า แต่เธอก็ทำไม่ได้ สุดท้ายเธอก็จับมันใส่กระเป๋าสะพายของตัวเองไว้แทน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูพร้อมเรียกเธอของมารดา ก่อนจะเปิดเข้ามา มือของท่านถือชุดสีหวานจนเหมือนแพรขมวดคิ้วมอง

"แม่จะให้หนูใส่ชุดนี้อ่ะนะ ไม่เอาหรอก หวานเป็นน้ำตาลเชื่อมเชียว"

"สวยดีออก เข้ากับบี๋จะตาย" คุณราตรีหันชุดมาให้ลูกสาวดูชัดๆ ชุดเดรสสีครีมอมชมพูไม่มีแขน คล้ายคอเต่ามีโบผูกที่คอไว้อย่างสวยงาม คุณราตรีส่งชุดให้ลูกสาว สองแม่ลูกคุยกันอยู่อีกพักใหญ่ก่อนท่านจะกลับออกไป เหมือนแพรมองชุดนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

บ้านคุณไตรภพ

"พ่อให้พี่คุณหมั้นเองเถอะ หรือไม่งั้นก็พี่วิทย์ สองคนนั้นก็ยังไม่แต่งงาน ทำไมต้องเป็นผมด้วย" ลูกชายคนเล็กของบ้านโวยวาย จนพี่ชายทั้งสองที่นั่งอยู่ตรงนั้นสะดุ้งไปตามๆ กัน อีกคนขยับแว่นมอง อีกคนได้แต่เหล่ตาด้วยสายตาอาฆาตน้องชายที่กำลังจะโยนภาระมาให้

"ก็แกเหมาะสมที่สุด พี่แกเขาก็ต้องไปช่วยงานที่บริษัทฉัน"

"พี่วิทย์ล่ะ ไม่เห็นช่วยงานอะไรได้ นั่นแหละสมควรสุด"

"พี่แกเขาเป็นอาจารย์นะ เขาจะเอาเวลาที่ไหนมาช่วยงาน แล้วบ้านนั้นเขาก็ทำธุรกิจก่อสร้าง"

"ยังไงก็ช่าง ผมไม่แต่งหรอก"

"ฉันยังไม่ได้บอกให้แกแต่งสักคำ" คนเป็นพ่อยังไม่ยอมแพ้

"ก็นั่นแหละ หมั้นเมิ่นอะไรก็ไม่เอา"

"แค่ทำความรู้จักกันไว้เฉยๆ ลองคบหาดูใจกันก่อน ถ้าโอเคค่อยว่ากัน" คุณไตรภพพยายามพูดอย่างใจเย็นกับลูกชายหัวร้อน

"อีกเดี๋ยวบ้านคุณวัฒน์เขาจะมากันแล้ว พวกแกสามตัวทำตัวให้มันดีๆ ล่ะ" คุณไตรภพหันมาคาดโทษกับลูกชายอีกสองคน

"ถ้าพ่อพูดเรื่องหมั้นกับผม ผมลุกออกจากโต๊ะกินข้าวแน่"

"ไอ้นี่มันดื้อเหมือนใคร เมื่อก่อนมันเรียบร้อยจะตาย เดี๋ยวนี้ทำไมมันร้ายกาจนักหะ พวกแกรู้ไหม" ผู้เป็นพ่อหันไปถามสองพี่น้องที่ยังนั่งดูโทรศัพท์กันอยู่ ส่วนลูกชายคนเล็กได้แต่เดินตึงตังขึ้นไปบนบ้าน