17 เพียงรักเปลี๊ยนไป๋

“อุบัติเหตุน่ะ ปล่อยมันไปเหอะ แค่ย้ำอย่าให้มันมาเล่นยาในร้านอีกก็พอ ถ้าเจออีกครั้งก็บอกมันไม่ต้องมาเหยียบที่ร้านอีก” คุณตอบปัด ๆ เรื่องที่ถูกแทง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องไป

ที่จริงก็ไม่ได้เป็นความลับอะไรหรอก แต่จะให้เขาบอกน้องตัวเองว่าโดนแทงเพราะเอาตัวเข้าไปขวางทางมีดไว้เอง แทนที่จะปัดมีดออกไปให้พ้นตัวทั้งที่เขาทำได้สบาย ๆ ก็รู้สึกอาย

ตอนนั้นเขาตกใจที่ดินตกเป็นเป้าจนหลงลืมไปหมดแล้ววิชาป้องกันตัวที่เรียนมา เอาจริงจากระยะห่างณ.ตอนนั้น เขากระโดดถีบหรือเตะมือของไอ้เด็กนั่นมีดก็หลุดแล้ว ไม่มีใครต้องมาเจ็บตัวด้วยซ้ำ

ดีแค่ไหนที่ปลายมีดมันปักที่ต้นแขน อีกทั้งปลายมีดไม่ได้ยาวมากแผลจึงไม่ลึกเท่าไหร่ ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะฟื้นแล้วหรือยัง

“ข้าวต้มมาแล้วครับ คุณเณศทานด้วยกันนะครับ ดินแบ่งมาเป็นสามถ้วยเลย” กลิ่นดินบอกทั้งรอยยิ้ม ในมือถือถาดใส่ชามข้าวต้ม 3 ถ้วยมาด้วย

“อะไรกัน เรียกไอ้คุณว่าพี่คุณได้ แต่เรียกพี่ว่าคุณเณศเนี่ยนะ พี่เกิดห่างจากมันแค่ 15 นาทีเองนะ” คเณศตัดพ้อเล็กน้อย

“อ้าว แล้ววันนั้นไม่เห็นเป่าเค้กเลยละครับ” ดินถาม เขามัวแต่อึ้งที่รู้ว่าเขากับคุณเกิดวันเดือนปีเดียวกันจึงไม่เห็นจริง ๆ ตอนนั้นเห็นแค่คุณที่เป่าเค้กอยู่ตรงหน้า

“เป่าค่ะ แต่น้องดินคงไม่เห็นพี่ในสายตาสินะ เสียใจนะเนี่ย” คเณศบึนปากใส่เล็กน้อย

“ขอโทษครับ งั้นก็สุขสันต์วันเกิดนะครับ”

“ของขวัญวันเกิดพี่ล่ะ” คเณศแบมือไปตรงหน้าดิน

คุณสูดหายใจเข้าลึกยื่นมือไปตีมือน้องชายตัวเอง “กินข้าวเถอะ นะ กูจะได้กินยาแล้วนอน ส่วนมึงก็จะได้รีบกลับ”

“สัด กันซีนสุด” คเณศหยิบชามข้าวต้มขึ้นมาเป่า ก่อนจะตักเข้าปาก “มึงนี่น๊า มีปัญหากับกระเทียมอะไรขนาดนั้น ไม่อร่อยเลยเนี่ย”

“แดก ๆ ไปเหอะ พูดมาก” คุณตอบน้องชายก่อนจะอ้าปากงับข้าวต้มในช้อนที่ดินเป่าแล้วป้อน

“มึงก็ถนัดขวานะไอ้คุณ ถึงโดนแทงข้างซ้ายแต่ข้างขวาก็ตักแดกเองได้อยู่มั้ง” ทีตอนเขาขอให้ช่วยเรื่องต้นแบบทำเป็นไม่สนใจ งั้นวันนี้คเณศก็จะขัดมันทุกอย่างไปเลย

“มึงจะแดกต่อมั้ย” คุณมองน้องชายตาเขียวปั๊ด

คเณศไหวไหล่กวนตีนพี่ชายไปหนึ่ง “เอ้อ น้องดิน เพื่อนน้องดินที่ชื่อต้นแบบเขามีแฟนยัง”

“ตอนนี้เหรอครับ ก็เห็นมีคนคุยอยู่นะครับ เห็นบอกว่ารอบนี้จะจริงจังแล้ว เพราะว่าสาวเจ้าตรงสเป็กสุด ๆ” ดินตอบไปตามตรง

“งั้นเหรอ” คเณศตอบกลับน้ำเสียงหงอยลง

“ทำไมครับ เพื่อนพี่เณศมีคนสนใจมันเหรอ” ดินถาม เขาเองก็รู้ว่าเพื่อนหล่อแต่ก็ไม่คิดว่าสาวจะชอบเยอะขนาดนี้

“จะว่ามีก็มีนะ แต่เพื่อนน้องดินชอบผู้หญิงนี่เนอะ” ใครจะไปคิดว่าคนอย่างคเณศพอจะสนใจจริง ๆ ขึ้นมาก็ดันไปชอบคนที่เขาไม่ได้มีรสนิยมแบบเดียวกัน

“ก็คงงั้นมั้งครับ แฟนเก่ามันก็ผู้หญิงทั้งนั้น” ดินว่า

“เฮ้ออออ พี่อิ่มแล้วครับ ขอบคุณน้องดินที่แบ่งให้นะ” คเณศหันหน้าเศร้า ๆ ไปหาพี่ชาย “กูกลับก่อนนะ อยู่ต่อก็มีแต่จะอิจฉา”

พอน้องชายเดินออกจากห้องไปแล้ว คุณก็หยิบมือถือขึ้นมากดเข้าโปรแกรม f สีฟ้ายอดฮิต เขากดเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ของดิน เลื่อนดูโพสต์ที่น้องแทกเพื่อนทั้งสอง กดจิ้มไปที่หน้าโปรไฟล์ของต้นแบบ แล้วแคปหน้าจอส่งให้น้องชาย

                                                                                                                                  คุณกำลังส่งรูป : Khun

                                                                                                                  แค่คนคุย มึงอย่าไปหยอง : Khun

                                                                                (อ่านแล้ว)

กลิ่นดินหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาตอนนี้ สิบเอ็ดโมงห้าสิบสี่แล้ว พวกเขานัดกันตอนเที่ยงเพื่อจะกินข้าวด้วยกันก่อนขึ้นเรียนในช่วงบ่าย พอเดินมาถึงโต๊ะประจำใต้ตึกคณะกลับว่างเปล่า ทั้งที่ปกติเพียงรักมักจะมาถึงเป็นคนแรกแท้ ๆ

“ไม่เดินไปนั่งวะ ยืนเหม่อไร” ต้นแบบเดินมาตบบ่าเพื่อนเบา ๆ

“ไม่มีไอ้เพียง” ดินตอบก่อนจะเดินตามต้นแบบเข้าไปนั่ง “กูหมายถึง ไอ้เพียงยังไม่มา”

“พูดเป็นเล่น ไอ้เพียงเนี่ยนะ” ต้นแบบหันไปมองรอบ ๆ แถวนี้ก็ไม่เห็นจริง ๆ

ดินกดโทรออกหาเบอร์เพื่อนทันที เขาจำได้ว่าครั้งเดียวที่เพื่อนของเขามาสาย ไม่สิ ไม่มาเลยต่างหากเพราะป่วยหนัก นอนซมอยู่ห้องไม่บอกใคร ทว่ารอสายอยู่นานก็ไม่มีใครรับ

*กูไม่รู้ว่ามึงยุ่งหรือรอโทรเลขจากใครอยู่ แต่มึงต้องรับสายกูเดี๋ยวนี้ ไอ้เหี้ย!*

*กูไม่รู้ว่ามึงยุ่งหรือรอโทรเลขจากใครอยู่ แต่มึงต้องรับสายกูเดี๋ยวนี้ ไอ้เหี้ย!*

*กูไม่รู้ว่ามึงยุ่งหรือรอโทรเลขจากใครอยู่ แต่มึงต้องรับสายกูเดี๋ยวนี้ ไอ้เหี้ย!*

เพียงรักถือมือถือเอาไว้อย่างนั้น ไม่กดรับสายเพราะเขาเดินมาจะถึงโต๊ะอยู่แล้ว

ทันทีที่เพื่อนรักได้ยินเสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคยเพราะมันเป็นเสียงของพวกเขาเองที่อัดไว้ เพื่อนทั้งสองของเขาพากันหันมาหา ก่อนเพียงรักจะกดวางสาย

“เป็นเหี้ยไรไม่รับวะ” กลิ่นดินขึ้นเสียงใส่ทันที

“มึงอ่ะเป็นเหี้ยไรต้องโทรมา กูไม่ได้สายนะ” เพียงรักเถียงกลับ

“สาย มึงสายจากที่เคย ปกติมึงต้องมารอสิ ทำไม? มีแฟนเป็นนักร้องดังเข้าหน่อยนึกจะสายยังไงก็ได้เหรอ” ต้นแบบอดหยอกเพื่อนไม่ได้

“แฟนบ้าแฟนบอไรล่ะ กูกับเขาไม่เกี่ยวของกัน” เพียงรักตอบ น้ำเสียงเขาหนักแน่นชัดเจนมาก

“หยั่มมา กูเห็นน๊าาาคืนนั้นน่ะไอดอลมึงไปส่งเชียวนะ เป็นไงมั่งวะฟินปะ” ต้นแบบยิ้มล้อ ชี้นิ้วไปที่เพื่อน

“ฟินเหี้ยไรล่ะเมาขนาดนั้น” เพียงรักหันมาแหวใส่เพื่อน

“เขาอุ้มมึงไปส่งถึงห้องเลยเหรอ” กลิ่นดินถาม

“กูเมามากแล้วเขาก็ไม่รู้จักห้องกูเลยให้กูไปนอนห้องเขามั้ง ตื่นมาก็ไม่เห็นเขาละกูก็เลยกลับห้องกูเลย” เพียงรักตอบแบบขอไปทีทั้งน้ำเสียงเรียบนิ่ง ราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร

“อะไรว๊า อุตส่าห์ได้อยู่กับไอดอลตัวเองทั้งทีเสือกเมาเละไม่เป็นท่า” ดินอดเสียดายแทนเพื่อนไม่ได้ เขารู้ดีว่าเพื่อนชอบรุ่นพี่คนนี้มากแค่ไหน “มึงเป็นแฟนคลับเขามาตั้งนานนี่เนอะ”

คำพูดของเพื่อนทำให้เพียงรักได้กลับมาคิดทบทวน ตั้งแต่วันที่เจอกับเขตแดนวันงานโอเพ่นเฮาส์ตลอดจนลากเพื่อนตามมาเรียนด้วยกันที่นี่

ตอนนั้นเขาหวังเพียงแค่จะได้เจอเขตแดนบ้างหรือถ้าบังเอิญได้พูดคุยกันสักครั้งนั่นก็เพียงพอแล้ว แต่ตอนนี้มันเกินเลยมากเกินไปแล้ว

เราควรหยุดได้แล้ว

เพียงรักพ่นลมหายใจออกเบา ๆ ก่อนเอ่ยบอกเพื่อน “นั่นสิ น่าจะนานเกินไปละ กูเลยคิดว่ากูจะเลิกเป็นติ่งพี่เขาแล้ว ตอนนี้กูชักเสียดายเวลาเสียดายความโสดที่เสียไปเปล่า ๆ แล้วว่ะ”

“มึงเนี่ยนะ ทำไม? อยากจะมีแฟนจริง ๆ จัง ๆ ขึ้นมาแล้วเหรอ” ต้นแบบถาม

“มั้ง” เพียงรักตอบพร้อมกับไหวไหล่นิด ๆ

“มิน่าล่ะ เมื่อคืนมึงถึงไม่มาฟังพี่เขตมึงร้องเพลง” ทั้งที่กลิ่นดินคอยมองหาเพื่อนตัวเองว่าอยู่ตรงไหน กลับไม่เจอเลยจนเขาเกิดเรื่อง

“กูง่วงอ่ะ เลิกคุยเรื่องกูเหอะไปกินข้าวกัน” เพียงรักตัดจบบทสนทนาไปเท่านั้น

“ไปตึกบริหารมั้ย แอร์เย็นดี” ต้นแบบถาม

ถ้าเป็นทุกทีเพียงรักคงหูตั้งหางกระดิกไปแล้ว แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว “ไม่! กูขี้เกียจเดิน กินที่คณะตัวเองบ้างเหอะ”

“ง่อวววว มันเอาจริงแหะ” กลิ่นดินว่า น้ำเสียงกับท่าทางหยอกล้อเพื่อนแบบนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้เหมือนเคย

ทั้งสามคนเดินมาถึงโรงอาหารประจำคณะตัวเองก็แยกกันไปซื้ออาหาร โต๊ะไหนว่างก็นั่งมันโต๊ะนั้น ทว่าไม่นานก็มีเสียงกรี๊ดดังแทรกความเงียบงันขึ้นมาจากทางด้านหลังของดิน

“วันนี้พวกดารามาเรียนหรือไงวะ กรี๊ดไรขนาดนั้น” กลิ่นดินบ่น

“ไม่ใช่ดาราหรอกแต่ความฮ็อตไม่ต่าง เนอะไอ้เพียง” ตอนท้ายต้นแบบหันพยักหน้าไปขอความเห็นจากเพียงรักที่นั่งฝั่งเดียวกัน