16 ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก

ดินค่อย ๆ จับตัวคุณให้นอนลง โซฟาตัวนี้ใหญ่พอที่จะให้ดินนั่งอยู่ข้างตัวคุณได้ เขาบิดผ้าแล้วเช็ดหน้าให้คุณก่อน เช็ดเรื่อยลงมาที่คอ แขนสองข้างโดยเว้นช่วงแผลเอาไว้

ลูบผ่านหน้าอกกว้างจนมาถึงกล้ามท้องลอนสวย ความเร็วในการเช็ดเริ่มช้าลงเรื่อย ๆ ตามพื้นที่ที่ผ่าน กระทั่งตอนนี้ผ้าเปียก ๆ ผืนน้อยจดจ่ออยู่กับขอบกางเกงผ้าตัวน้อย

“ตัวนี้พี่ต้องถอดด้วยมั้ย” คุณยกยิ้มเจ้าเล่ห์มองน้องไม่วางตา

กลิ่นดินได้สติ จึงรีบปฏิเสธ ไม่อย่างนั้นกลัวว่าฝันจะเป็นจริงเข้าจนได้ “ครับ? หา! อ๋อ ไม่ต้องครับ”

“อะไรกัน ใจลอยไปถึงไหนเนี่ย” คุณถามทั้งรอยยิ้มขำ

“ป่ะ เปล่าครับ ดิน เช็ดต่อนะครับ” เขาชุบน้ำแล้วบิดผ้าอีกครั้ง ลูบถูที่ช่วงต้นขาลงไป เขาเอาผ้าลูบแค่เฉพาะส่วนที่โผล่พ้นชายกางเกงลงมาเท่านั้น

“พี่คุณหิวมั้ยครับ เดี๋ยวดินทำอะไรให้กิน” เขาเช็ดตัวเสร็จแล้ว มองดูเวลาตอนนี้ดึกมากแล้ว ถ้าสั่งอาหารก็ไม่แน่ว่าจะมีร้านไหนส่ง

“หิวครับ แต่ห้องพี่ตอนนี้ไม่น่าจะมีของสด” ที่ผ่านมาคุณอยู่คนเดียวมาตลอด จึงไม่คิดทำอาหารกินเอง

“อืมมมม ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากที่ร้าน ถ้าผมสั่งอาหารจากที่ร้านให้คนมาส่งให้ได้มั้ยครับ” ถึงยังไงตอนนี้ที่ร้านก็ยังไม่ปิด แต่หากไม่มีใครว่างมาส่งกลิ่นดินก็คิดว่าจะไปเอาเอง

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ดินโทรหากล้าแล้วสั่งได้ตามใจเลยนะ” คุณบอก ก่อนจะหลับตาลงพักสายตาสักหน่อย ถึงแม้จะไม่ได้บาดเจ็บมาก แต่แผลแบบนี้อดไม่ได้ที่จะมีไข้ตามมาด้วย

ดินเดินไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้คุณก่อนจะเดินออกไประเบียง ต่อสายหากล้า

“พี่กล้าครับ ผมดินเองนะครับ คือตอนนี้พี่คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยครับ ผมรบกวนสั่งอาหารที่ร้านให้มาส่งได้มั้ยครับ”

[ได้ครับ คุณดินจะรับเป็นอะไรดีครับ]

“เอาเป็นข้าวต้มหมูสับครับ แต่ย้ำไม่ให้เขาใส่กระเทียมเจียวนะครับ พี่คุณเขาไม่ชอบกินกระทียม”

[ได้ครับ แล้วคุณดินทานอะไรดีครับ]

“อืมมม เอาเหมือนพี่เขาก็ได้ครับ จะได้ไม่ยุ่งยากพ่อครัว”

[ได้ครับ ผมรบกวนบอกเจ้านายด้วยนะครับ ว่าจัดการเรียบร้อยแล้วทั้งคนซื้อและคนขาย]

“รับทราบครับ เดี๋ยวผมบอกให้ ขอบคุณมากนะครับพี่กล้า”

คุณ เหวินเพียงแค่หลับตาแต่เขาไม่ได้หลับไปจริง ๆ น้องออกไปคุยนอกระเบียงแต่ก็ไม่ได้ปิดกระจกทำให้คุณได้ยินทุกอย่าง อดแปลกใจไม่ได้ว่าเรื่องที่เขาไม่กินกระเทียมน้องก็ยังรู้

“ดินรู้ว่าพี่ไม่กินกระเทียมเหรอ ได้ไง” คุณออกปากถามทันทีที่น้องวางสาย

“เอ่อ คือ ผมได้ยินพี่ ๆ ในครัวเขาพูดน่ะครับ” ดินตอบส่ง ๆ ไปก่อน เขาเองก็ลืมตัวตลอด คอยแต่จะคิดว่าคุณคนนี้คือคนเดียวกับคุณในฝัน

คุณได้แต่ครุ่นคิดกับตัวเองจนหัวคิ้วผูกเป็นปม ก็จริงที่พนักงานในครัวทุกคนจะรู้ แต่ถ้าน้องรู้เรื่องนี้มาจากพวกพนักงานแล้วทำไมถึงต้องฝากกล้าย้ำกับพ่อครัวด้วย

“คิดอะไรอยู่ครับ คิ้วย่นหมดแล้ว” ดินเอานิ้วชี้สองข้างคลึงที่กลางหน้าผาก คลายปมที่หัวคิ้วให้ ทุกการกระทำเป็นไปเองตามธรรมชาติด้วยความเคยชินจากในฝันอีกแล้ว

นวดคลึงไปยิ้มหวานไปจนคุณเผลอหลับตา ‘อย่าเครียดไปเลยนะขอรับ กระผมไม่เป็นอะไร เราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกันนะขอรับ’

ทั้งเสียงและภาพของคุณที่นอนให้ดินนวดหัวคิ้วอยู่บนตักฉายแวบเข้ามาในหัว คุณ เหวินลืมตาตื่นขึ้นทันที มองดูใบหน้าสวยที่ยังคงยิ้มให้เขา

“ดินอาจจะคิดว่ามันเร็วไป แต่... เรามาลองคบกันดูไหม” คุณออกปากขอทันที เขาไม่รู้หรอกว่าฝันพวกนี้นี่มันเรื่องอะไรกัน แต่ความรู้สึกกับดินชัดมากจนเขายากจะควบคุมแล้ว

ดินยกหลังมือขึ้นอังหน้าผากคนหล่อตรงหน้า ก่อนจะเอาสองมือจับแก้มทั้งสองข้างเขาไว้ “ตัวก็ไม่ร้อนนี่”

คุณจับมือน้องที่จับแก้มเขาไว้ “พี่พูดจริงนะครับ พี่รู้สึกว่าเราสองคนน่าจะมีอะไรที่เกี่ยวข้องกัน แล้วพี่ก็รู้สึกสนิทใจกับดินมาก ๆ เลย พี่อยากรู้เรื่องดินมากกว่านี้”

กลิ่นดินพ่นลมหายใจออก ค่อย ๆ พูดกับเขาอย่างใจเย็น “แต่คนคบกันมันก็ต้องชอบกันก่อนสิครับ แล้วเราเพิ่งรู้จักกันได้แค่ไม่กี่วันเอง พี่แน่ใจได้ไงว่าชอบดิน”

“เอ่อ เรื่องนั้น คือ...” ใจหนึ่งก็อยากบอก แต่อีกใจก็กลัวโดนน้องต่อยเอาที่ฝันอะไรแบบนั้น

“เห็นมั้ย เอาจริงพี่ก็ยังไม่แน่ใจเลย ผมเองก็ไม่รู้ใจตัวเองเหมือนกัน” ดินอธิบายต่อ

“แล้วเราต้องรู้จักกันกี่วันล่ะถึงจะเป็นคบกันได้”

“ไม่รู้ครับ ดินก็ยังไม่เคยคบใครมาก่อน แต่สองสามวันนี่ไม่ได้แน่ ๆ” ดินตอบทั้งยิ้มขำ

ถึงอย่างนั้นคุณก็ไม่ยอมง่าย ๆ “งั้น ระหว่างนี้เราเป็นคนคุยกันได้มั้ย แต่ดินเป็นคนคุยได้แค่กับพี่คนเดียวนะ”

“แล้วคนคุยนี่เขาต้องทำยังไงบ้างครับ” ดินถาม เขาเองก็อยากรู้ว่าฝันบ้า ๆ พวกนั้นมันจะเกี่ยวกับคนคนนี้จริงมั้ย ถ้าได้ใกล้ชิดกันกว่านี้บางทีอาจจะมีอะไรก็ได้

“ดินก็เป็นแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้แหละ พี่ก็จะเป็นตัวของตัวเอง แล้วเราก็มาลองดูกันว่าอะไรที่เข้ากันได้ ไม่ได้บ้าง แล้วค่อย ๆ ปรับเข้าหากัน ดีไหมครับ” เขาเสนอ

“ก็ฟังดูไม่ได้แย่ แต่แล้วมันต่างจากแฟนตรงไหน”

คำถามของดินทำเอาคุณคิดหนักอีกแล้ว ก่อนที่จะเลิกคิดแล้วตัดจบไปง่ายกว่า “เอาน่า ตามนี้แหละ เนอะ”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“พี่กล้ามาแล้ว รอแป๊บหนึ่งนะครับ” ดินรีบวิ่งไปอย่างอารมณ์ดี “มาแล้วครับพี่กล้า... เอ่อ คุณคเณศ”

“โอ๊ะ โอ หนุ่มหน้าสวยมาอยู่นี่ได้ไงคะ” คเณศถามทั้งรอยยิ้มกวน

“เอ่อ พี่คุณไม่สบายนิดหน่อยครับ แล้วพี่เขาอยู่คนเดียวเลย...” ดินคิดไม่ตกว่าจะบอกยังไงดี

“เลย...” คเณศถามย้ำไปอีก ก้มหน้ามามองใบหน้าสวยของหนุ่มน้อยที่ดูจะขึ้นริ้วสีเสียแล้ว

“กูขอให้น้องมาเฝ้าไข้กูเองแหละ ว่าแต่มึงเหอะมาทำไม” คุณ เหวินชิงตอบแทน นึกหงุดหงิดใจน้องชายที่ชอบมาไม่รู้เวล่ำเวลาอีกแล้ว

“มึงพูดกับคนที่มีน้ำใจเอาข้าวมาส่งให้แบบนี้ได้ไงวะ” คเณศส่งถุงข้าวต้มให้ดินไปจัดการ ส่วนตัวเองเดินเข้าไปดูไอ้คนป่วยนั่งวางท่าอยู่ตรงโซฟา

“แล้วนี้ป่วยเป็นอะไรถึงได้แก้ผ้าเป็นชีเปลือยแบบนี้ อย่าบอกนะว่ามึง... มึง” เขาชี้นิ้วหาพี่ชายตัวเองสลับกับชี้ไปหาดินทางในครัว “โอ๊ยยย!”

คุณหยิบผ้าขนหนูที่ดินบิดไว้หมาดแล้วฟาดใส่น้องชายตัวดี “หัวมึงมีแต่เรื่องอกุศล กูไม่ใช่มึงนะจ้องจะแดกเขาท่าเดียว”

“ทำเป็นพูดดี ตัวมึงเองเอาเขาไปฝันจนเสร็จครบทุกท่าแล้วมั้ง”

“ไอ้เณศ!” คุณรีบยกมือปิดปากน้องชายตัวดี

คเณศเอามือพี่ชายออก “เออ ๆ กูไม่พูดแล้วก็ได้” เขาขยับตัวเอนหลังพิงพนักพิง “เฮียณินรู้เรื่องที่มึงโดนแทงแล้วนะ เขาเลยบอกให้กูมาดู”

“ป๊าม๊าล่ะ”

“ป๊าม๊ายังไม่รู้ แต่คงปิดไม่ได้นาน”

“อืม”

“อ้อ จับตัวคนเอายามาปล่อยได้แล้วนะ มันไม่ยอมบอกว่าใครส่งมาแต่กูจำคนหนึ่งในนั้นได้” คเณศบอก ถึงเขาจะเป็นคนขี้เล่นแต่เวลาที่ต้องจริงจังเขาเองก็เนี๊ยบไม่ต่างจากพี่ชายนักหรอก

คุณหันไปมองหน้าน้องชาย คิ้วหนาขมวดมุ่น สายตาของเขายิ่งเข้มดุกว่าที่เคย “ใครวะ?” เขาออกปากถามด้วยน้ำเสียงเข้ม

“ลูกน้องไอ้ยศ”

“มึงบอกเฮียณินไปยัง”

“ยัง” แต่เรื่องนั้นคเณศไม่ได้สนใจไปกว่าเรื่องไอ้คนที่แทงพี่ชายเขา “ไอ้คุณ คนที่แทงมึงนี่ดูยังไงแม่งก็ไม่มีแรงจูงใจเลยนะ แถมมันยังรู้จักมึงแล้วก็กลัวมึงมากด้วย กูถามใครก็ไม่มีใครรู้ว่าทำไมมันต้องแทงมึง”