EP02:ไม่เอาผัว

@ปัจจุบัน

#บนโต๊ะอาหาร

“ไม่แต่ง!! ยังไงน้ำก็ไม่แต่งงานเด็ดขาด”เสียงแผดตวาดของน้ำดังลั่นไปทั่วห้องอาหาร

เวรเถอะวันนี้มันวันซวยอะไรของฉันกันวะเนี่ย ตื่นแหกตาขึ้นมาก็ถูกยัดเยียดให้มีผัวเฉย! เคยเจอกันไหมก็ไม่เคย หน้าตาเป็นยังไงก็ไม่รู้ไม่เคยเห็นด้วย นิสัยใจคอเป็นยังไงก็ไม่รู้อีกล่ะแล้วอยู่ๆ จะมาบังคับให้ฉันแต่งงานกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแบบนี้เนี่ยนะ จะไม่ให้ฉันโวยวายบ้านแตกได้ยังไง!

น้ำบ่นพึมพำในใจอย่างหงุดหงิด

“แต่แกต้องแต่ง"

"ป๊า!!!"

"อย่าลืมสิ แกเป็นคนบอกฉันเองว่าถ้าเรียนจบจากเมืองนอกแล้วจะยอมแต่งงานตามที่ฉันขอ ฉันอุตส่าห์ยอมให้แกไปเรียนต่อเมืองนอกตั้งสองปี ใช้ชีวิตอิสระตามที่แกต้องการแล้ว เพราะฉะนั้นตอนนี้แกต้องแต่งงานตามที่สัญญากับฉันไว้แล้วที่สำคัญ ฉันกับม๊าของแกได้ตกลงกับผู้ใหญ่ฝั่งนั้นไว้แล้ว แกอย่าทำให้ฉันต้องเสียหน้า”

“ถ้าป๊าอยากแต่ง ก็แต่งเองเลยสิ จะมาบังคับน้ำทำไมยังไงน้ำก็ไม่แต่ง จะให้นอนยันนั่งยันยืนยันยังไงน้ำก็ไม่แต่งเด็ดขาด”

เธอเถียงกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้... อุตส่าห์หนีไปเรียนต่อต่างประเทศตั้งสองปีนึกว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันจะแต่งงานกับคนอื่นไปแล้วซะอีก ที่ไหนได้ยังจะอยู่เป็นเจ้ากรรมนายเวรรอให้เธอใช้กรรมอยู่อีก

“งั้นแกก็เลือกเอา ระหว่างอยู่สบายๆมีเงินใช้ตลอดชาติโดยที่แกไม่ต้องเหนื่อยหาเองสักบาท ช้อปปี้กินเที่ยวตามใจอยากได้อะไรก็แค่กระดิกนิ้วเรียกก็ได้มา”

“...”

“แต่ถ้าแกไม่ยอมแต่งงาน ฉันจะตัดห่างแกปล่อยวัด เงินทุกบาททุกสตางค์ฉันก็จะไม่ให้ รวมถึงบัตรเครดิตทุกใบที่ฉันให้ ฉันจะตัดให้หมดรวมถึงรถกับคอนโดที่ฉันซื้อให้ ฉันก็จะยึดคืนทั้งหมด"

"ป๊า!!ฉันลูกป๊านะ"

"ก็เลือกเอา แกจะใช้ชีวิตแบบไหนจะเป็นคุณหนูใช้ชีวิตดีๆไปตลอดหรือจะเลือกเป็นขอทานที่แกต้องการมันก็ขึ้นอยู่ที่แกเลือก”

“...”ร่างบางยืนอ้าปากค้างด้วยความช็อก

อะไรกัน! แค่ฉันไม่ยอมแต่งงาน ทำอย่างกับฉันไปติดหนี้ไฟแนนซ์มาเป็นชาติ ยึดคืนไปทุกอย่างขนาดนี้ แล้วฉันจะเลือกอะไรได้อีกล่ะ!!โอ้ยนรกกำลังมาเยือนชัดๆ

“ว่ายังไง ฉันมีทางให้แกเลือกแค่สองทาง” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามซ้ำด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แววตาดุจ้องมองใบหน้าลูกสาวอย่างบีบคั้น

น้ำตวัดสายตาหันไปหาม๊าหวังจะขอความช่วยเหลือ แต่ม๊ากลับเอาแต่นั่งเงียบกริบ ไม่ยอมช่วยพูดอะไรสักคำ แถมยังพยักหน้าส่งสัญญาณเหมือนอยากให้เธอยอมๆป๊าไปซะงั้น

หญิงสาวก้มหน้าถอนหายใจพรืดใหญ่ออกมาอย่างหนักอกพร้อมสองมือเกร็งกำหมัดแน่นเข้าหากันจนสั่น

“แม้แต่ม๊าเอง ก็ยังเห็นดีเห็นด้วยกับงานแต่งบ้าๆนี้ด้วย?.. หนูขอถามหน่อยเถอะ ยังเห็นหนูเป็นลูกของพวกคุณอยู่ไหมห๊ะ!”

ปัง!!

น้ำตะคอกเสียงดังลั่นพร้อมลุกผุดขึ้นยืน เอาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะอาหารเต็มแรงจนจานข้าวสะเทือนไปทั้งโต๊ะจนม๊าสะดุ้งตกใจพร้อมกับมือทาบที่อก เธอจ้องมองหน้าลูกสาวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าน้ำจะก้าวร้าวขนาดนี้

“น้ำ! ทำไมลูกถึงเป็นคนแบบนี้ ม๊าไม่เคยสอนเราให้ก้าวร้าวแบบนี้เลยนะ”

“แล้วม๊าไม่ได้ยินที่น้ำบอกเหรอ ว่าน้ำไม่แต่งไม่แต่งไม่แต่งไม่แต่ง! ไม่แต่งได้ยินไหมว่าน้ำไม่เอาผัว!!!!”

“...เอาผัวแฮปปี้ดีออก”เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้น้ำขมวดคิ้วชะงักคำพูดตัวเอง ก่อนจะเอี้ยวตัวหันกลับไปมองเจ้าของเสียงทันที

“วายุ” เธอเอ่ยพึมพำเรียกชื่อคนที่เดินผ่านหน้าเธอไปช้าๆ

“สวัสดีครับ คุณลุงคุณป้า”

“หวัดดีจ้ะ” ม๊าเอ่ยรับคำยิ้มจ่างๆขณะที่ป๊าพยักหน้ารับอย่างพอใจ

“ไง หลานวายุ ไม่เจอกันซะนานหล่อขึ้นเยอะเลยนะเรา”ป๊าเอ่ยชม

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ อาจจะเป็นที่เราไม่ได้เจอกันนาน ก็เลยดูผิดหูผิดตาไปบ้างนิดหน่อย”

“นายมาทำอะไรที่นี่” น้ำใช้นิ้วสะกิดแขนชายหนุ่มเบาๆพร้อมเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“เอ่อ..เราสองคนรู้จักกันด้วยเหรอ” ม๊ากรอกสายตามองลูกสาวสลับกับวายุไปมาอย่างสงสัย แต่ก็ยิ้มออกมาเหมือนดีใจที่เห็นว่าทั้งคู่รู้จักกัน

“น้ำรู้จักเขาผ่านชบาค่ะ แต่ไม่ได้สนิทอะไรกัน”

“ขนาดไม่สนิท ยังจูบ..หวานติดปากเธอว่าไหม”

เสียงทุ้มโน้มลงมากระซิบข้างหูเธอเบาๆ แต่กลับจงใจเน้นเสียงดังให้ป๊ากับม๊าได้ยินกันชัดเจน ทำเอาตาของเธอเบิกโพลงพร้อมหันไปจ้องหน้าเขาแทบจะทันที ไม่ต่างจากม๊าที่พอได้ยินคำนั้นก็ตาโตวาววับ รีบสะกิดป๊าที่นั่งยิ้มมุมปากอยู่อย่างเงียบๆ

“นายพูดบ้าอะไรของนายห๊ะ!” เธอขบฟันกระซิบสวนกลับไป

“ฉันพูดเรื่องจริง..แต่เธอใจร้ายมากเลยรู้ไหมเธอทำให้ฉันอารมณ์ค้างนานตั้งสองปี”

“ห๊ะ!...อุ๊บ” หญิงสาวรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้แน่นทันทีที่เผลอส่งเสียงดังออกไป จนป๊ากับม๊าพลอยตกใจไปด้วย “ข ขอโทษค่ะ”

น้ำกระพริบตาพลางชำเลืองมองวายุที่กำลังยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แต่เธอนี่สิแทบจะสิ้นใจตาย

วายุยกมือขึ้นเท้าคางมองหน้าเธอ... ไม่สิ! นายนั่นกำลังจ้องมาที่ริมฝีปากของเธอต่างหาก!

"__"อารมณ์ค้างงั้นเหรอ ผู้ชายอย่างเขาเนี่ยนะจะปล่อยให้อารมณ์แบบนั้นค้างเป็นปี คิดจะเก็บน้ำเชื้อไว้ชิงรางวัลออสการ์หรือไง ไม่โรคจิตก็ประสาท!

น้ำพูดใจถึงแม้อยากจะตะโกนใส่หน้าไอ้บ้านั่นก็ตาม

“หึ!” อยู่ๆ วายุก็แค่นหัวเราะในลำคอ ยิ้มมุมปาก แต่สายตาคมกริบยังคงจ้องมองหน้าเธอไม่ละไปไหน

“เอาล่ะ ไหนๆ ก็ถือว่าทั้งคู่ก็ได้รู้จักกันมาก่อน งั้นคงไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วงยังไงลุงก็ฝากยัยน้ำมันด้วยนะวายุ เจ้าเด็กดีค่อนข้างดื้อรั้นค่อยๆสั่งสอนกันไปนะ”

“เดี๋ยวๆนะป๊า นี่ป๊าพูดเรื่องอะไรกัน น้ำงงไปหมดแล้วนะ อีกอย่างป๊ากับม๊าไปรู้จักอิตานี่ได้ไง ทำไมน้ำไม่เห็นรู้เรื่องเลย”น้ำถามออกไปยาวเหยียดด้วยความสงสัย เพราะเธอไม่เคยได้ยินพวกเขาพูดถึงวายุเลย

“แกจำคุณชินาริหุ้นส่วนรายใหญ่ของเราได้ไหม คนที่สนิทกับป๊าที่เคยแนะนำให้แกรู้จักเมื่อหลายปีก่อน”ป๊าหันมาถาม ซึ่งน้ำก็พยักหน้าตอบแทนคำพูด

“นี่แหละ ลูกชายของเขาแล้วเป็นว่าที่ผัวของแกในอนาคต”

“ห๊ะ!! ผะ ผัวหนู!!”น้ำเบิกตากว้างจนแทบถลน

ในขณะที่วายุยืนมองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

“หนีฉันไปหลายปี สงสัยงานนี้ต้องคุยกันยาวนะสาวน้อย”

"คุยกับผีน่ะสิ!!"

"__"

"ยัยน้ำ พูดจาให้มันดีๆหน่อยสิ"ม๊าหันมาดุ

"ไม่เป็นไรครับคุณป้า พอแต่งงานกันแล้วผมจะสอนน้องให้รู้จักมารยาทที่ดีเองครับ"

"นาย!!นาย!!ฉันจะฆ่านายให้ตายตรงนี้เลย"น้ำโมโหแทบจะคลั่งกับคำพูดบ้าๆของเขา

"ผมจะคอยดูว่าคุณจะฆ่าผมตายไหม"ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้หญิงสาวอีกนิดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"__"