EP.30 ทะเลเดือด

กอหญ้า...

" พี่นาทีหญ้าหิวข้าวจริงๆนะคะ "

ฉันยู่หน้าใส่คนที่เพิ่งจะวางฉันลงบนเตียงพลางขยับตัวไปนั่งใกล้ๆ

" กินกล้วยแทนได้มั้ยคะ พี่มีให้กินทั้งคืนเลย "

ใบหน้าหล่อๆยื่นมาใกล้พลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ฉันก่อนจะรั้งตัวฉันให้นั่งบนตักเอาไว้แล้วกดจมูกโด่งๆลงบนแก้มฉันหนักๆ

" หญ้าหิวจริงๆนะคะ "

ฉันพูดเสียงอ่อนก่อนจะสวมกอดคนตรงหน้าเอาไว้ ตอนนี้ไม่มีความอายอะไรอีกแล้วเพราะฉันหิวข้าวมากกว่า ตอนที่อยู่บ้านพักฉันก็ยังไม่ค่อยได้กินอะไรเลย เพราะมัวแต่หมั่นไส้พี่นาทีกับเฟิร์นอยู่

" งั้นพี่พาหญ้าไปกินข้าวก็ได้ค่ะ แต่หญ้าต้องมองหน้าพี่ก่อน "

" จริงหรอคะ "

ฉันที่สวมกอดพี่นาทีอยู่เงยหน้าฉีกยิ้มไปให้ แต่ไม่ทันไรริมฝีปากของพี่นาทีก็โน้มลงมากระชากวิญญาณฉันอย่างรวดเร็ว

" อื้อ "

ท้านทอยของฉันถูกพี่นาทีรั้งเอาไว้ไม่ให้หันหนีไปไหน ริมฝีปากของพี่นาทีขบเม้มหยอกล้อกับริมฝีปากฉันไปมาจนรู้สึกเคลิ้มตาม รสจูบแสนหวานที่พี่นาทีค่อยๆป้อนเข้ามาในโพรงปากทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยไปในอากาศ สองแขนสองฉันโอบรอบคอของพี่นาทีเอาไว้ก่อนที่ร่างฉันจะถูกดันในนอนราบกันเตียงช้าๆ

" อืม ไงคะลิงน้อยยังหิวข้าวอยู่มั้ยหื้ม "

ริมฝีปากของเราผละออกจากกันก่อนที่รอยยิ้มละมุนกับเสียงทุ้มของคนหน้าหล่อที่ใบหน้าห่างจากฉันเพียงคืบถามขึ้น หิวสิถามแปลก

" หิวค่ะ นะคะพาหญ้าไปกินข้าวก่อน นะคะ นะคะ "

ฉันอ้อนคนตรงหน้าแต่กลับได้รอยยิ้มหวานๆมาแทน หึ้ย

" ก็ได้ค่ะ แต่คืนนี้หญ้าต้องนอนที่นี่เข้าใจมั้ยคะ "

เสียงทุ้มบอกฉันก่อนจะดึงตัวฉันให้ลุกขึ้นนั่ง

" โถ่พี่นาทีอะ หญ้ามาเที่ยวกับเพื่อนก็ต้องค้างกับเพื่อนสิคะ "

ฉันว่างอนๆ

" ไม่ได้ค่ะ อย่าลืมนะว่าหญ้าทำอะไรไว้ เราต้องมาสะสางกันนะคะ "

สายตาคาดโทษจากพี่นาทีทำให้ฉันรู้สึกว่ายังไงคงไม่มีวันได้กลับไปนอนบ้านพักกับเพื่อนๆแน่ เฮ้อ ทำไมตอนเป็นพี่ชายไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยนะ

ครืด ครืด

" งั้นเดี๋ยวพี่รับสายก่อนแล้วเราค่อยมาสะสางกันต่อ "

พี่นาทีพูดยิ้มๆก่อนจะล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาแต่ไม่วายยังรั้งฉันให้ไปนั่งบนตักเหมือนเดิม กลัวฉันหนีหรือไงนะ

นาที...

หึ้ย จะให้ผมกับหญ้าอยู่ด้วยกันสองคนแบบที่ไม่มีอะไรมาขัดขวางหน่อยไม่ได้หรือไงนะ ชอบมีคนมาวุ่นวายตลอดเลยไม่เฟิร์นก็เนี่ย ไอ้นักรบ!!

" ว่าไงครับคุณนักรบ คิดว่าเป็นผีเฝ้าฮ่องกงไปแล้วไม่ติดต่อมาเลยนะ กลับไทยทั้งทีก็ไม่แวะมา "

ผมบ่นให้คนในสายที่มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องผม เราสองคนรุ่นราวคราวเดียวกันและโตมาด้วยกันสมัยเด็กๆ แต่ตอนนี้นักรบไปเรียนต่อแล้วก็ดูแลธุรกิจที่ฮ่องกง นานๆทีถึงได้เจอกันแต่ครั้งล่าสุดที่มันกลับมาไทยมันไม่แวะมาหาผมเลย ไม่รู้ว่าจะรีบกลับไปทำซากอะไร

[ ว่างมั้ย ]

เหมือนมันไม่ได้ใส่ใจประโยคของผมก่อนหน้านี้ แต่ช่างเถอะรีบๆคุยก็ดีผมจะได้จู๋จี๋กับลิงน้อยต่อ

" ว่างแป๊บนึง มีไรว่ามา "

ผมตอบพลางกระชับแขนข้างที่กอดลิงน้อยไว้แน่น นี่ก็จะแกะออกให้ได้เลยใช่มั้ยเนี่ยผมส่งสายตาดุๆให้คนบนตักที่พยายามแกะแขนผมออกจากตัว

[ ได้ข่าวจากแม่ว่าทำให้น้องสาวหายกลัวแล้วหรอ ]

อ่อ นึกว่าอะไรโทรมาถามเรื่องนี้นี่เอง ใช่ครับตอนนี้นอกจากหญ้าจะหายกลัวผมแล้วเรายังรักกันมากอีกต่างหากและผมก็อยากตะโกนบอกมันดังๆไปเลยว่าตอนนี้ผมกับหญ้าไม่ใช่พี่น้องกันแล้วโว้ยแต่เป็นผัวกับเมียแล้ว หึ้ย

" ใช่ เก่งใช่มั้ยล่ะ "

ผมตอบ

[ ทำไงวะ ]

แล้วมันจะอยากรู้ไปเพื่อ?

" มึงโทรมาถามกูแค่นี้หรอ "

ผมถามมันกลับพลางขมวดคิ้วไปด้วย เสียเวลาจู๋จี๋ชะมัด

[ เออน่าตอบๆมาเหอะ ต้องทำไง ]

มันยังจะถามต่ออีก

" ก็ทำดีกับเขาให้มากๆไง อะไรที่เขากลัวก็ไม่ต้องทำ "

คราวนี้ผมตอบมันจากใจจริง พลางคิดถึงสิ่งผิดพลาดที่เคยทำไว้ในอดีตกับคนที่นั่งเล่นนิ้วมือผมอยู่บนตักตอนนี้ ถ้ารู้ว่าโตมาแล้วจะรักมากขนาดนี้ รู้งี้จีบตั้งแต่ตอนเด็กๆซะก็ดีไม่น่าแกล้งเลย

[ แค่นั้นจริงดิ ]

เหมือนมันจะไม่เชื่อ ก็แค่นี้ไงจะอะไรอีก แล้วมันจะอยากรู้อะไรนักหนาปกติไอ้รบมันไม่ค่อยสนใจเรื่องของใครนี่หว่าหรือมันไปทำให้ใครเขากลัวเข้า

" อืม แค่นี้แหละ "

[ พอจะมีแนวทางให้ป่ะ แบบตัวอย่างไรงี้ ]

อะไรของมันวะ จะเอาแนวทางกับตัวอย่างไปเพื่อ? ไม่ใช่ทำแบบฝึกหัดนะจะได้มีตัวอย่างให้มัน

" ก็ทำตัวให้เป็นปกติแหละ แค่อะไรที่เขากลัวก็ไม่ต้องทำ ว่าแต่ถามทำไม "

เออมันจะถามอะไรนักหนา ถามทำไม

[ เปล่าไม่มีอะไร แต่จะไม่บอกแนวทางจริงๆดิ ]

ทำไมวันนี้เซ้าซี้จังหวะ ปวดหัวจะแย่อยู่แล้วเนี่ย คนบนตักนี่ก็ดุ๊กดิ๊กๆอยู่ได้ หัวแข็งไปหมดแล้วนะเงาวับแล้วมั้งตอนนี้ ปวดตุบๆเลยหัวผม

" บอกไปหมดแล้ว แนวทงแนวทางตัวยงตัวอย่างมีที่ไหนกัน แค่ทำตัวเหมือนเดิมแหละ "

ผมตอบปัดๆไป พอเห็นมันเงียบไปผมก็เอาโทรศัพท์โยนทิ้งไปก่อนจะหันมาสนใจตัวปัญหาที่ทำให้ผมปวดหัวตุบตุบอยู่ตอนนี้

" พี่นาทีคะกอหญ้าไปนอนกับเพื่อนไม่ได้หรอคะ "

เสียงใสๆของคนบนตักที่ผมคิดว่าจะพาเธอไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยมาป้อนกล้วยดังขึ้นอ้อนๆ ตอนนี้ไม่ต้องกินคงกินข้าวแล้วกินกล้วยกินหญ้าก่อนละกัน

" ไม่ได้ค่ะกอหญ้าต้องนอนที่นี่คืนนี้ "

ผมตอบพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ไปให้ ใครบอกให้นั่งตักแล้วดิ้นไปดิ้นมาล่ะ ตั้งสิครับแข็งโป๊กเลยงานนี้

" แต่กอหญ้าไม่อยากนอนกับพี่นาทีนี่คะ "

เสียงงอแงของลิงน้อยกับใบหน้าเง้างอตอนนี้ยิ่งปลุกอารมณ์ผมให้เพิ่มขึ้นไปอีก สงสัยคืนนี้ต้องพาไปกินหม้อไฟทะเลเดือดแล้วมั้ง

" พี่ยังไม่ได้ทำโทษลิงน้อยเรื่องวันนี้เลยนะคะ "

ผมพูดยิ้มๆก่อนจะดันเจ้าลิงน้อยให้นอนราบลงกับเตียงและขบเม้มซอกคอขาวๆไปมา

" กอหญ้านอนนี่ก็ได้ค่ะ ว๊าย!! พี่นาที!! ปล่อยหญ้าน้าาา "