EP.40 ทำโทษ

นาที...

เช้ามืดของวันต่อมาผมก็ต้องตื่นขึ้นมาเข้าครัวเหมือนเคย หลายวันแล้วที่ผมโดนพ่อกับแม่เปลี่ยนสถานะจากลูกชายให้กลายเป็นพ่อบ้านและคนสวน

การตื่นแต่เช้าเพื่อทำกับข้าวในตอนเช้าทำให้ผมเหนื่อย พอทำมื้อเช้าเสร็จก็ต้องเข้าสวนไปดูคนงานแต่เช้าแล้วรีบกลับเข้าบ้านเพื่อไปทำงานในออฟฟิตต่ออีก หลังจากนั้นตอนเย็นผมก็ต้องกลับเข้าบ้านมาทำงานบ้านและมื้อเย็นอีกตามเคย มันเป็นอะไรที่เหนื่อยและหนักเอามากๆสำหรับผม

บางทีผมก็คิดนะว่าผู้หญิงที่เขาต้องทำงานบ้านไปด้วยและทำงานนอกบ้านไปด้วยต้องเก่งและอดทนแค่ไหน งานบ้านไม่ใช่เรื่องง่ายและงานนอกบ้านก็ไม่ได้สบายอย่างที่คิด ยิ่งถ้ามีลูกเพิ่มขึ้นมางานของพวกเธอต้องหนักขึ้นแน่ๆ

" คอยดูนะ ถ้าแต่งงานกับหญ้าเมื่อไหร่ แม่บ้านต้องมาคนขับรถต้องมี ถ้าหญ้าอยากอยู่บ้านก็ไม่ต้องให้ทำงานนอกบ้าน ถ้าหญ้าอยากทำงานนอกบ้านก็ไม่ต้องทำงานบ้าน หรือว่าจะไม่ให้ทำอะไรเลยดีวะ แมร่งเหนื่อยฉิบหายเลย แม่ทำทุกอย่างคนเดียวได้ไงเนี่ย "

ผมบ่นกับตัวเองขณะที่เตรียมมื้อเข้าอยู่ กับข้าวผมก็พอทำได้บ้างเพราะตอนเป็นเด็กผมชอบเข้าครัวกับแม่บ่อยๆงานบ้านก็ใช่ว่าจะไม่เป็นแต่ที่เห็นก่อนหน้านี้ไม่ทำเพราะว่าขี้เกียจเฉยๆหรอก

" พี่นาทีคะ "

หืม?

" หญ้าออกมาทำไมคะเดี๋ยวแม่ก็เห็นเราหรอก "

ผมมองลิงน้อยที่มายืนเกาะขอบประตูอยู่กระซิบกระซาบคุยกัน

" แม่เพิ่งออกไปหาพี่ทุยคะ ส่วนพ่อยังไม่ตื่น "

ยัยลิงน้อยกระซิบตอบก่อนจะเดินเข้ามาข้างใน

" แล้วทำไมเราไม่นอนต่อล่ะหื้ม "

ผมถาม

" หญ้าอยากช่วยพี่นาทีค่ะ "

" ไม่เป็นไรค่ะตอนนี้พี่ทำได้แล้ว จะได้ฝึกไว้ช่วยหญ้าเข้าครัวไงคะ "

ผมตอบยิ้มๆ

" นี่ไงเด็กสองคนนี้ มันหน้าตีกันจริงๆเลย แอบมาหากันจนได้ "

" แม่!! "

เสียงของคนมาใหม่ทำให้เราสองคนต้องหันไปมองก่อนจะตะโกนลั่นครัว

" ใช่ ก็แม่น่ะสิ เดี๋ยวเถอะเจ้าเด็กพวกนี้ "

" โธ่แม่อะ เมื่อไหร่จะใจอ่อนสักที ให้แต่งงานช้าเดี๋ยวก็ได้อุ้มหลานช้าหรอก "

ผมว่าอ้อนๆ

" ได้อุ้มหลานช้าหรอ... แม่ว่าไม่ใช่มั้ง "

แม่หรี่ตามองเหมือนรู้ทัน แต่ก็จริงอย่างที่แม่ว่านั้นแหละ จะแต่งเร็วแต่งช้าแม่ก็ต้องได้อุ้มหลานอยู่ดีเพราะเราสองคนหึหึกันแล้ว

" หญ้าไปเก็บกระเป๋าเลยลูก เดี๋ยวแม่ให้คนไปส่งที่บ้านอาหมอ "

แม่ส่งสายตาดุๆมาให้เราสองคน

" ค่ะ "

คนข้างๆผมพยักหน้าน้อยๆก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ส่วนผมที่ยืนทำกับข้าวอยู่ก็ได้แต่มองตามแผ่นหลังยัยลิงน้อยด้วยสายตาละห้อย

" ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลยนะ เราสองคนไม่รักษาสัญญาเอง ทำผิดก็ต้องถูกลงโทษแบบนี้แหละ "

แม่ว่า

" แม่อะใจร้ายกับนาทีตลอดเลย "

ผมว่าหน้ายู่ก่อนจะเดินเข้าไปกอดร่างบางๆของแม่เอาไว้

" ไม่ต้องมาอ้อนเลยนะไอ้ผีน้อย ไปทำงานของตัวเองให้เสร็จเดี๋ยวสายๆหน่อยพ่อกับลุงจะพาเราไปดูชุด "

แม่พูดพลางลูบหัวผมไปด้วย

" ดูชุด? "

ผมขมวดคิ้วสงสัย

" จะนุ่งผ้าเช็ดตัวแต่งงานหรือไงห๊ะ ก็ไปดูชุดเจ้าบ่าวน่ะสิ "

แม่ว่าเสียงดุ

" แม่ยอมให้นาทีแต่งงานกับน้องแล้วหรอครับ "

ผมถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น

" ถึงขนาดนี้แล้วถ้าบอกว่าแม่ไม่ยอมแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ ไอ้เด็กพวกนี้ "

แม่ว่าเสียงดุก่อนจะเข้ามายืนหั่นผักข้างๆผม

" ขอบคุณคร้าบ นาทีรักแม่เวลาที่สุดในโลกเลย "

ผมบอกพลางกอดแม่อาไว้ด้วยท่าทางอ้อนๆก่อนจะกดจมูกลงบนแก้มแม่หนักๆ

" ไม่ต้องมาอ้อนเลยนะไอ้ผีแก่มาช่วยแม่ทำกับข้าวเลย "

" ได้ฮะ "

" เรานี่นะโตแล้วยังชวนน้องออกนอกลู่นอกทางอีกมันหน้าตีจริงๆเลย "

แม่บ่นไปด้วยแต่ก็ไม่วายบิดพุงผมไปหลายที

" ขอโทษครับแต่นาทีรักน้องจริงๆนะครับ "

" หึ้ย ไม่คุยเรื่องนี้แล้วรีบๆทำกับข้าวเลยเนี่ยวันนี้ทั้งอาหมอทั้งลุงคีจะมาช่วยลูกเลือกชุดด้วยนะ "

" แม่ฮะ "

ผมอ้อนเลียนแบบตอนเด็กอีกครั้ง

" อะไรอีกล่ะ "

" ไม่ต้องเลือกชุดเจ้าบ่าวก็ได้ฮะ นุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวก็ได้ฮะ นาทีพร้อมถอด "

ผมแกล้งแม่

" ไอ้ลูกคนนี้ มานี่เลยนะ "

" แม่ เจ็บๆ อ๊าก แม่อ่า นาทีพูดเล่นนนน!! "

พูดจบทั้งตะหลิวทั้งทัพพีก็ลอยมาหาผมที่กำลังวิ่งรอบครัวอยู่ ดีหน่อยที่แม่ไม่เอามีดโยนมาด้วยไม่งั้นหญ้าคงได้หม้ายขันหมากพอดี