EP.38 โดนเท

นาที...

วันนี้ทั้งวันผมแทบไม่เป็นอันทำอะไร หญ้าก็ไม่อยู่ แม่ก็ไม่อยู่แถมยังโดนพ่อเทอีกจะมีเมียทั้งทีก็ไม่มีคนไปขอให้ ผมกดโทรหาลุงอัคคีแกก็ไม่เอาเพราะกลัวป้าน้ำแข็งจะดุ พอผมโทรไปหาป้าน้ำแข็งป้าก็บอกว่าช้อปปิ้งอยู่เลยไม่สะดวกคุย โทรหาแม่ก็โดนตัดสาย โทรหาหญ้าแม่ก็รับสายแทนและปิดเครื่องใส่ โทรหาลุงเหลียงกับป้าที่รักก็ยุ่งกับงานของไอ้เซียนและไม่สะดวกที่จะเป็นญาติเจ้าบ่าวให้ผม พอโทรหาลุงเอิร์ธกับลุงเอลฟ์สองคนนั้นก็ยังเที่ยวรอบโลกยังไม่กลับ

" เฮ้อ ตอนเป็นเด็กทำอะไรไว้ว้าไม่เห็นจะจำได้เลย แล้วจะให้ใครมาเป็นญาติเจ้าบ่าวล่ะเนี่ย "

ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยากก่อนที่หน้าของใครบางคนจะลอยเข้ามา หึหึ

[ ครับคุณนาที ]

เสียงชายวัยกลางคนเอ่ยเมื่อรับสายผม

" ลุงเซริคครับ นาทีจะแต่งงาน "

[ หืม วันไหนครับคุณนาทีผมจะได้รีบจองตั๋วและเคลียร์ตารางงาน ]

" อย่าว่าแต่วันแต่งเลยครับลุงแม้แต่เจ้าสาวนาทีก็ยังไม่ได้ไปขอเลย "

[ อ้าว ]

" ลุงเซริคช่วยเป็นญาติเจ้าบ่าวให้นาทีได้มั้ยครับ นาทีโดนพ่อกับแม่เทไปเป็นญาติฝ่ายเจ้าสาวกันหมดแล้วเนี่ย "

[ แล้วเจ้าสาวเป็นใครล่ะครับ ]

" กอหญ้าไงลุง "

[ ว่าแล้ว ]

" ลุงรู้ด้วยหรอครับ "

[ ไม่มีอะไรเกี่ยวกับคุณนาทีที่ผมไม่รู้หรอกครับ เอาเป็นว่าผมจะไปเป็นญาติฝ่ายเจ้าบ่าวให้นะครับคุณนาที ]

" Yes!! ขอบคุณมากครับลุง นาทีรักลุงที่สุดในโลกเลย "

และแล้วผมก็ได้ลุงเซริคอดีตเลขาคนสนิทของพ่อที่ช่วยพ่อเลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กๆเป็นญาติเจ้าบ่าวให้ ทีนี้ก็เหลือแค่สินสอดที่ผมต้องเตรียมหึหึ จะได้เปิดตัวแล้วโว้ยยยย

" เงินเก็บก็มี ที่ดินก็มี ที่เหลือก็แค่วันแต่งแล้วก็ขอหญ้าแต่งงานแบบจริงจัง "

ผมยิ้มให้กับตัวเองที่กำลังจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนในเร็วๆนี้แล้วก็คิดไปถึงอนาคตข้างหน้าที่จะมีลูกตัวน้อยๆด้วยกัน

" หึ้ย อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆจัง "

.

.

.

" แม่ครับ นาทีจะขอหญ้าแต่งงาน "

ผมเดินยิ้มแฉ่งไปนั่งลงข้างๆแม่หลังจากที่เราทานมื้อเย็นกันเสร็จแล้ว

" พ่อไม่อนุญาต "

" อ้าวทำไมพ่อพูดงี้อะ "

ผมหันไปหาพ่อที่นั่งโซฟาข้างๆกอหญ้าด้วยความสงสัย ตาแก่ขี้หวงนี่ทำไมอยู่ดีๆเป็นแบบนี้นะ

" ถ้าพ่ออนุญาตแม่ก็จะอนุมัติ "

แม่ตอบแค่นั้นก่อนจะเมินผมไปสนใจทีวีต่อ อะไรอีกวะเนี่ยอีกนิดเดียวก็มีเมียเป็นตัวเป็นตนแล้วนะ

" ทำไมอะพ่อนาทีขอเหตุผลหน่อย พ่อก็รู้เรื่องของนาทีกับน้องแล้วนิ "

ผมคลานเข่าไปเขย่าขาตาแก่ขี้หวงที่นั่งข้างๆเจ้าสาวในอนาคตของผม

" นาทีไม่เหมาะสมกับน้อง "

" อะไรของพ่อเนี่ย "

" นาทีดูแลน้องไม่ได้หรอก "

ตาแก่ขี้หวงมองผมด้วยสายตากวนๆพลางเลิกคิ้วใส่ จะเล่นอะไรกันคร้าบนี่เรื่องใหญ่นะเนี่ยไม่เล่นสิ

" นาทีรักน้องนาทีต้องดูแลน้องได้อยู่แล้ว "

ผมเถียง

" ไหนเล่าความดีแล้วก็สิ่งที่คิดว่าจะทำให้น้องไม่ลำบากหลังจากที่แต่งงานกับนาทีแล้วให้พ่อฟังหน่อย "

" นาทีรักน้องไงพ่อรักมากๆด้วย แล้วนาทีก็เป็นทายาทเจ้าของรีสอร์ตและอสังหาริมทรัพย์ที่ต่างประเทศ "

ผมตอบอย่างภูมิใจ

" ไม่เห็นมีอะไรที่สร้างที่ทำด้วยตัวเองเลย "

โธ่อะไรของพ่ออีกเนี่ย ถ้าจะให้ผมสร้างผมทำด้วยตัวเองก็คงเป็นลูกของผมเท่านั้นแหละ ผมจะขยันสร้างลูกจะขยันทำลูกทุกวันเลย

" ว่าไงไอ้ลูกชาย มีอะไรที่พอจะทำให้น้องตกลงแต่งงานกับเราได้บ้างนอกจากรักกัน "

" อ๊ะก็ได้ๆ นาทีจะซักผ้า หุงข้าว รีดผ้า ทำงานบ้านเองทุกอย่างเลย ส่วนเงินเดือนและเงินปันผลที่ได้แต่ละเดือนนาทีจะให้น้องหมดเลยคร้าบบบ "

ผมตอบหน้ายู่เพราะตาแก่ขี้หวงกำลังแกล้งผม แต่ทำไมคำตอบของผมมันคุ้นๆนะเหมือนเคยได้ยินที่ไหน

" งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปกว่าจะถึงวันแต่งงาน นาทีก็เริ่มลงมือทำทุกอย่างที่พูดมาได้เลย ถ้าพ่อพอใจพ่อจะหาฤกษ์แต่งให้เอง "

ตาแก่ขี้หวงพูดยิ้มๆพลางตบไหล่ผมเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอน ส่วนแม่ที่ปกติจะเข้าข้างผมวันนี้กลับไม่สนใจผมซะงั้น ผมนั่งมองกอหญ้าว่าที่เจ้าสาวของตัวเองเดินเข้าห้องไปพร้อมกับแม่ด้วยสายตาล่องลอย ปัดโธ่ตอนเป็นเด็กผมทำอะไรให้พ่อเก็บฝังใจแล้วมาแก้แค้นวันนี้ว้าาา