EP.37 เมียหาย

กอหญ้า...

หลังจากเกิดเรื่องเมื่อวาน ฉันก็นอนค้างกับแม่แค่สองคนเพราะพ่อโดนแม่ไล่ให้ออกไปนอนที่อื่นข้อหาปิดบังเรื่องที่พี่นาทีแอบชอบฉันตั้งแต่สมัยมัธยม ซึ่งแม่บอกกับฉันว่าพี่นาทีปรึกษากับพ่อก่อนไปเรียนที่ต่างประเทศ แต่ตอนนั้นพ่อเองก็ยังไม่แน่ใจเลยไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่ แม่โกรธพ่อมากก็เลยไล่ให้ไปนอนกับพี่นาทีสองคน

เช้าวันนี้ฉันกับแม่เราตื่นกันแต่เช้าเพราะนัดไปช้อปปิ้งกับป้าน้ำแข็งเอาไว้ ส่วนพ่อกับพี่นาทีนั้นยังไม่ตื่น สาเหตุก็เพราะพี่นาทีตื่นสายเป็นปกติอยู่แล้วส่วนพ่อสงสัยดื่มกับลุงอัคคีไปเยอะเมื่อคืน

" แม่คะวันนี้พี่พบรักไปกับเรามั้ยคะ "

ฉันหันไปถามแม่ที่นั่งข้างๆระหว่างนั่งรถไปหาป้าน้ำแข็งที่บ้านสวน วันนี้คนขับรถที่สวนเป็นคนขับรถให้เราเลยได้นั่งสบายหน่อย

" ไม่นะ เห็นเมื่อคืนรีบจองตั๋วเครื่องบินจะบินไปฮ่องกง น่าจะบินตั้งแต่ตอนเช้ามืดแล้วแหละลูก "

แม่หันมาตอบ

" หรอคะ "

สงสัยพี่พบรักต้องบินไปหาเฮียรบแน่ๆเลย คงไปช่วยผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ ว่าแต่เฮียรบนี่ก็นะใจร้ายจริงๆเลย

" พวกลูกมีอะไรปิดบังแม่กับป้าอีกมั้ยลูก ทำไมหนูพบรีบบินไปฮ่องกง "

แม่ถามต่อ

" คงไปพบลูกค้าไม่ก็ช้อปปิ้งเหมือนเดิมแหละคะ แม่อย่าลืมสิคะพี่พบรักเป็นนักธุรกิจนะแถมยังเป็นนักช้อปตัวยงด้วย รีบไปแบบนี้ต้องมีงานด่วนไม่ก็ของเซลล์แน่เลยค่ะแม่ "

ฉันตอบพลางส่งยิ้มตายี๋ไปให้แม่เพราะกลัวแม่จับได้

" แล้วเซียนกลับด้วยมั้ยคะแม่ "

ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องแล้วถามถึงเซียนต่อ

" รายนั้นยังกลับไม่ได้หรอกลูกต้องดูสนามแข่งต่ออีก ยังไม่เริ่มสร้างเลย ปรับพื้นที่ก็ยังไม่เสร็จ "

ไม่นานรถของเราก็เลี้ยวไปจอดหน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งมีป้าน้ำแข็งยืนรออยู่แล้ว บ้านสวนของป้ายังน่าอยู่เหมือนเดิมแม่บอกว่าเมื่อก่อนแม่ก็เคยมาอยู่ที่นี่นะแต่แค่แป๊บเดียว พอฉันถามต่อแม่ก็ยิ้มให้แทนคำตอบ บางทีตระกูลนี้ก็มีเรื่องราวอะไรมากมายเหมือนที่เซียนพูดไว้นะ จากที่ฟังคุณปู่คุณย่าเล่าประวัติของแต่ละครอบครัวให้ฟังฉันคิดว่าเหมือนนิยายเรื่องหนึ่งเลยแหละ

นาที...

ผมตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว นี่ผมหลับหรือซ้อมตายกันเนี่ยทำไมถึงได้หลับนานขนาดนี้ พ่อก็ไม่อยู่หรือว่าไปท้ายสวนนะ แล้วแม่กับกอหญ้าไปไหน หรือว่า...

" พ่อ!! พ่อ!! "

ผมรีบวิ่งร้อยคูณร้อยชนิดที่นักกีฬาเหรียญทองยังอายเพื่อไปหาพ่อที่ท้ายสวน ชายวัยกลางคนกำลังเอาหญ้าให้พี่ทุยควายแก่กินอยู่หันมามองผมที่หอบแฮกๆพลางขมวดคิ้วหากัน

" อะไรของเราเนี่ย เรียกเอาซะพ่อตกใจเป็นอะไรไอ้ลูกชาย ถูกแม่ตีมาหรือไงทำไมวิ่งออกมาแบบนี้ "

พ่อถามผมแต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ควายแก่ที่กำลังกินหญ้าอยู่

" หญ้าไม่อยู่อะพ่อ หญ้าหายไปไหนก็ไม่รู้ นาทีหายังไงก็ไม่เจอ "

ผมตอบรัวๆ

" ก็นี่ไงพี่คุยกำลังกินอยู่ "

พ่อตอบหน้าตาเฉย

" ไม่ใช่หญ้าอันนี้พ่อ กอหญ้าอะพ่อ กอหญ้าที่เป็นคนอะ "

" อ๋อ แม่เราพาไปช้อปปิ้งในเมืองน่ะป้าน้ำแข็งก็ไปด้วยพ่อเห็นเขาชวนกันตั้งแต่เมื่อคืน "

" แม่จะกลับมาใช่มั้ยพ่อ "

ผมหรี่ตามองแบบไม่ไว้ใจ แม่ผมร้ายจะตายถ้าเอาหญ้าไปซ่อนไว้จะทำยังไง นาทีน้อยของผมต้องเหงาแน่ๆแถมผมเองคงต้องคิดถึงจนตรอมใจตาย ฮือๆ

" เรื่องเรากับน้องน่ะพ่อว่ายังไงก็รีบทำอะไรให้มันเรียบร้อยเป็นทางการดีกว่านะลูก น้องเป็นผู้หญิงจะเสียหายได้ อีกอย่างเราสองคนพ่อกับแม่ก็เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กๆ นิสัยใจคอก็รู้กันหมดแล้ว "

พ่อหันมาหาผมก่อนจะเทน้ำลงอ่างให้พี่ทุยต่อ

" พ่อหมายถึงให้ผมขอน้องแต่งงานหรอครับ "

" หรือเราคิดว่ายังไงล่ะ ไม่อยากแต่งหรือไง "

" ก็ต้องอยากแต่งสิพ่อ อยากเปิดตัวใจจะขาดแล้วเนี่ยเดี๋ยวแม่กลับมาผมจะคุยเรื่องนี้กับแม่ดู แต่พ่อช่วยเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายผมให้ทีนะ เพราะผมคิดว่าแม่ต้องเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาวแน่ๆเลย "

ผมยิ้มแฉ่งพลางเกาะแขนพ่อไว้แล้วส่งตาปริบๆไปให้ ซึ่งพ่อเองก็ส่งยิ้มตาหยีมาให้ผมเช่นกัน

โป๊ก!!

" โอ๊ยพ่อ นาทีเจ็บนะตีลูกชายทำไมเนี่ย "

ผมยู่หน้าใส่พลางลูบหัวตัวเองไปด้วย เพราะเพิ่งโดนมะกอกลูกโตจากพ่อตกใส่หัว

" ฟังพ่อนะไอ้ลูกชาย "

ผมยิ้มและตั้งใจฟังอย่างดี

" ไม่!! "

" อ้าวพ่อทำไมทำงี้อะ นาทีเป็นลูกพ่อนะ พ่อก็ต้องเข้าข้างนาทีสิ "

ผมโวยวายพลางเดินตามพ่อกลับไปกลับมาเพราะพ่อกำลังหิ้วถังน้ำมาเติมในอ่างให้พี่ทุยอยู่

" งั้นไอ้ลูกชายจำได้มั้ยว่าตอนที่พ่อขอแม่แต่งงานน่ะลูกชายเคยทำอะไรไว้ "

พ่อส่งสายตาคาดโทษมาให้ทำเอาผมงงไปหมด ผมจะจำได้มั้ยล่ะ

" พ่อพูดอะไรนาทีไม่เห็นจะเข้าใจเลย "

" ตอนเป็นเด็กทำอะไรไว้ระวังมันจะคืนสนอง "

พ่อพูดยิ้มๆก่อนจะเดินออกไป ผมได้แต่ยืนเกาหัวงงๆกับเรื่องในวัยเด็กที่พ่อคาดโทษเอาไว้ ว่าแต่ผมไปสร้างวีรกรรมอะไรไว้อีกเนี่ย ทำไมตอนเด็กเรื่องเยอะจังวะ