12

เพียงใจก้าวไปหาชนิตาแล้วชวนเสียงสั่นๆ “น้ำตาล กลับห้องกันเถอะ”

“อือ กลับกัน แล้วคุณวิชญ์ล่ะ” ชนิตาเสียงยานคางแบบคนที่พยายามครองสติให้อยู่

“อยู่นี่ครับ” แทนที่เขาจะอยู่เงียบๆ วิชญ์กลับส่งเสียงบอกชนิตาให้รู้ว่ายืนอยู่ที่ระเบียงอีกคน แต่เพราะว่าชนิตามึนเกินไป จึงไม่ได้เอะใจถึงเรื่องนั้น จะมีอะไรน่าสงสัยระหว่างเพียงใจกับวิชญ์ ทั้งสองคนเป็นเจ้านายกับลูกน้อง คงต้องมีเรื่องอะไรให้คุยกันบ้าง แล้วจึงพากันกลับห้องพักของตนเองในเวลาต่อมา วิชญ์ยิ้มแล้วเดินมารินไวน์ดื่มต่ออีกหน่อย เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับนายวิชญ์ คอยดูทีของเขาบ้างเถอะ

เพียงใจมองตาเพื่อนก็รู้ว่าชนิตาไม่ได้แค่ชอบวิชญ์ ตอนนี้เรียกว่าคลั่งไคล้เลยน่าจะเหมาะกว่า เช้าวันถัดมาวิชญ์อาสาที่จะพาพวกเธอไปเที่ยว แถมเขายังรู้ใจชนิตาอีกด้วยว่าต้องการไปเที่ยวที่ไหน ชนิตายิ้มหวานแต่เช้าที่วิชญ์โทรเข้ามาบอกโปรแกรมของวันนี้ ทันทีที่วิชญ์ออกปาก ชนิตาก็ตกลงที่จะไปเที่ยวตามนั้นในทันที

“น้ำตาลอยากจะบ้า”

มองตามสายตาของชนิตาแล้ว ถามเหมือนอ่อนแรง “อะไรอีก”

“คุณวิชญ์น่ารักจังเลย อบอุ่นมากๆ เวลาพูดก็น่าฟังทุกคำ โอย ... ทำไมน้ำตาลถึงเพิ่งได้พบเขาก็ไม่รู้นะ”

เพียงใจถอนหายใจเบื่อๆ จะมีใครเห็นอีกมุมของวิชญ์แบบเธอบ้าง เขาไม่ใช่แบบที่ชนิตาคิด ไม่ได้น่ารัก ไม่ได้อบอุ่น นั่นแค่ฉากบังตาสาวๆก็เท่านั้น แต่เธอจะพูดอย่างไรดี เพื่อนจึงจะเชื่อคำของเธอ เดี๋ยวจะหาว่าเธอใส่ร้ายเขาเพื่อกำจัดคู่แข่งอะไรนั่นแบบที่เขาเคยกล่าวหาอีก ในใจลึกๆก็กลัวว่าชนิตาจะมองเธอแบบนั้นเช่นกัน

“ทางนู้นมีน้ำตาลสดแบบที่เขาเพิ่งทำเสร็จ ลองชิมดูครับ” วิชญ์เดินหิ้วถุงพลาสติกบรรจุน้ำแข็งอัดเต็มส่งให้ชนิตาอย่างเอาใจ เจ้าตัวอมยิ้มแววตาเป็นประกายอย่างมีความสุขทีเดียวแล้วรับมาดื่มตามที่เขาเชิญชวน

“อื้อม์...หอม ชื่นใจจริงๆด้วยค่ะคุณวิชญ์”

“ผมสั่งไว้ให้ไปดื่มกันที่ห้อง คิดไว้แล้วว่าคุณน้ำตาลคงชอบ”

ได้ยินแบบนั้น ชนิตาก็บิดม้วนไปมา ก้มหน้าเพราะเขินอาย พอเงยหน้าขึ้นพบว่าวิชญ์มองมาอยู่ตลอดยิ่งทำให้อายหนักเข้าไปใหญ่ เพียงใจมองอากัปกิริยาของเพื่อนแล้วยกขวดน้ำเปล่าในมือขึ้นเปิดฝาดื่มบ้าง บ่นเบาๆ “เลี่ยน”

“อะไรนะเพียง” ชนิตาได้ยินเสียงเพื่อนพูดเลยหันมาคุยบ้าง เพราะไม่อยากให้เพียงใจรู้สึกว่ามาเป็นส่วนเกิน เพียงใจเลยยิ้มบางๆ บอกปัด

“เปล่าจ้ะ”

“ไปกันเถอะครับ ทางนู้นเรายังไม่ได้เดินไปกันเลย ไหวไหมครับ เหนื่อยไหม” ถามพร้อมกับช่วยชนิตาถือของ โดยมีสายตาคู่หนึ่งมองตามอย่างไม่สบายใจนัก วิชญ์กำลังมาเหนือเมฆ เธอจะหาทางช่วยเพื่อนอย่างไรดี หรือบางทีอาจไม่ต้องช่วยอะไรเลยก็ได้ วิชญ์และชนิตาคงชอบพอกันจริงๆ ถ้าเป็นแบบนั้นเธอคงจะสบายใจอย่างที่สุด แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ

เพียงใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูเมื่อใกล้ถึงที่หมายเพราะหลับมาเกือบตลอดทางจึงไม่ทันได้รับสายเรียกเข้าจากคุณลุงอานนท์ ท่านคงมีธุระด่วนจึงโทรหาเธอหลายสายขนาดนี้

พอโทรกลับอีกฝ่ายกลับไม่รับสายของเธอ เพียงใจเดินทางจากกรุงเทพคนเดียวด้วยรถตู้โดยสารประจำทางเพราะชนิตาจะอยู่ต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ วิชญ์เองบอกว่าเขามีธุระต้องจัดการที่กรุงเทพอีกเกือบๆหนึ่งสัปดาห์ บางทีทั้งคู่คงกลับมาพร้อมกัน คิดมาถึงตรงนี้ชักไม่สบาย วิชญ์มีความคิดไม่ดีอะไรกับเพื่อนของเธอหรือไม่

ลงรถแล้วเป็นจังหวะเดียวกับที่คุณลุงอานนท์โทรหาอีกรอบ จึงกดรับสายในทันที “ค่ะคุณลุง มีอะไรจะเรียกใช้เพียงหรือคะ”

“หนูเพียง มาดูอรสาที”

“ป้าสาเป็นอะไรหรือคะ”

“หมดสติไปตั้งแต่เมื่อคืนวานแน่ะหนู”

“แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ”

ปลายสายบอกชื่อโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในจังหวัด เพียงใจจึงต้องหอบหิ้วกระเป๋าใบโตตรงไปที่นั่นทันทีเช่นกัน ในใจนึกห่วงกังวลไปสารพัดว่าอรสาจะป่วยหนักหรือไร ปกติท่านออกแข็งแรงดี ถึงแล้วรีบตรงไปยังห้องหมายเลขที่อรสานอนพักรักษาตัวอยู่

            “ป้าสา”

หญิงสาวเรียกอีกฝ่ายอ่อนใจเมื่อเห็นสภาพไร้ซึ่งเครื่องสำอางและอาภรณ์สวยสดแบบที่เหมือนเป็นสัญลักษณ์ของอรสา เจ้าของชื่อยกมือขึ้นกวักเรียกพร้อมกับอ้อนเสียงอ่อนแหบโหยเล็กน้อย

“เพียง กลับบ้านเราเถอะลูก”

เพียงใจตรงไปจับมือคนเป็นป้า ถามด้วยสีหน้ากังวลกว่าเดิม “ป้าสาเป็นอะไรคะ ทำไมถึงต้องมานอนโรง’บาลด้วย”

            อรสาเงียบไม่ยอมตอบ เป็นคุณลุงอานนท์เองที่เล่าให้เพียงใจฟังว่าอรสามีโรคประจำตัวจำพวกเบาหวานและความดันโลหิตสูง แถมยังดื้อไม่ไปรับยา ไม่ไปหาหมอ บอกอีกว่าอรสาเครียดจัดตั้งแต่เธอออกไปพักอยู่ข้างนอก เพียงใจเลยได้แต่รับฟังเท่านั้น รอดูอรสาอยู่ครู่ใหญ่ ตั้งใจจะนอนเฝ้าแต่คุณลุงอานนท์บอกให้เธอกลับไปพักผ่อนเพราะท่านจ้างพยาบาลพิเศษเอาไว้เฝ้าอรสาแล้ว

            เพียงใจจึงต้องกลับเข้าหอพักของตนเองในเวลาต่อมา

            ฉุกคิดได้ว่าที่คุณลุงอานนท์มาคอยดูแลป้าสาเช่นนี้ คุณสำลีทราบหรือไม่ ภรรยาตนเองไม่สบายเคยดูแลแบบนี้ไหม

            ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างไม่สบายใจนักและหลับไปด้วยความอ่อนเพลียจากการเดินทาง เช้าวันรุ่งขึ้นเพียงใจตื่นสายเล็กน้อย สำหรับตนเองนั้นคิดว่าเวลาหกโมงเช้าเช่นนี้สายแล้ว แต่สำหรับบางคนยังถือว่าเช้าอยู่มาก จัดแจงภารกิจส่วนตัวเสร็จคว้ากระเป๋าออกจากห้องในเวลาต่อมา

            เมื่อวานนี้หลังจากได้พบกับอรสา เธอรู้สึกว่าท่านอาการไม่ได้หนักหนาเท่าไรนัก แพทย์เพียงแต่ให้น้ำเกลือเท่านั้น เช้านี้จึงตัดสินใจเข้าไปเยี่ยมคุณสำลีก่อนเพราะคงจะอยู่กับอรสายาวทั้งวัน

            ถึงหน้าบ้านหลังใหญ่แล้ว ชะม้อยทักเธอด้วยสีหน้าดีใจตรงรี่มาเปิดประตูให้อย่างรวดเร็ว

            “หายไปไหนหลายวันเชียวหนู คุณท่านถามถึงแน่ะ”

            “ติดธุระนิดหน่อยน่ะค่ะ”

            “นี่คุณวิชญ์ก็ไม่อยู่ ท่านเลยยิ่งเหงา” ชะม้อยคล้ายบ่นมากกว่าจะเล่าให้ฟัง ขณะเดินนำเข้ามาในบ้านแล้วพาตรงไปจนถึงห้องพักของคุณสำลี เคาะสองสามครั้งค่อยเปิดออกพร้อมบอกกล่าวให้ผู้เป็นนายรับรู้