6

“ไม่เป็นไรค่ะไม่ต้อง ไว้โอกาสหน้าหนูจะแวะมาอีกนะคะ”

เพียงใจออกจากโรงพยาบาลก็ควานหาโทรศัพท์หยิบขึ้นมารับสายเมื่อเห็นว่ามันแผดเสียงดังอยู่ในกระเป๋า พอเห็นว่าเป็นเบอร์ใครก็ยิ้มร่าทันที

“หวัดดีจ้ะน้ำตาล”

ปลายสายคือเพื่อนที่สนิทที่สุดของเธอ ชื่อ ‘ชนิตา’ ชนิตาเป็นน้องสาวของอิทธิ ไม่ใช่แค่ความเป็นเพื่อนที่ทำให้ทั้งคู่คบกันมาได้ยืนยาวขนาดนี้ เมื่อตอนที่มารดาของเพียงใจป่วย เป็นชนิตาที่ให้ทางบ้านช่วยดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายและอำนวยความสะดวกทุกเรื่อง จนสุดท้ายมารดาของเธอก็หมดสิ้นเคราะห์กรรมจากไปก่อน ชนิตาและทางบ้านยังเป็นธุระเรื่องงานศพช่วยเหลือจนเสร็จสิ้นเรียบร้อยอีกด้วย

ไม่เพียงเท่านั้นชนิตายังยื่นมือเข้ามาช่วยเรื่องค่าเล่าเรียนของเธออีก หากอรสาจะไม่ปดไปก่อนว่ามีเงินประกันของมารดา แต่ที่แท้ไปหยิบยืมมาจากคุณลุงอานนท์อีกที

ชนิตาคอยช่วยเหลือเพียงใจในเรื่องกำลังทรัพย์ เพียงใจที่มีแต่สติปัญญาก็ลงแรงช่วยชนิตาเช่นกัน เธออดตาหลับขับตานอนทำแบบสรุปบทเรียนให้ชนิตาเพราะถือว่าเพื่อนกัน พอช่วยเหลืออะไรได้ก็ช่วย ชนิตาไม่ได้ออกปากให้ทำ เป็นเธอเองที่ตอบแทนน้ำใจของอีกฝ่ายเท่าที่จะทำได้

ชนิตาเติบโตมาแบบไข่ในหิน หัวอ่อน สดใส ร่าเริง และมองโลกว่าสวยงามไปหมด แทบไม่รู้จักความลำบากหรือความดำมืดใดๆของชีวิตเลย เพราะมองโลกในแง่ดีเสมอมา ต่างจากเพียงใจ ที่พบความลำบาก ความดำมืดของโลกและไม่ได้มองว่ามันสวยสดไปเสียทุกอย่าง เพียงใจไม่นิยมการพูดมาก แต่การเป็นคนนิ่งเงียบก็มักถูกมองว่าไม่รู้เท่าทัน เธอไม่จำเป็นต้องไปร้องค้านว่าตนเองไม่ใช่ ขอแค่รู้ทันตัวเอง รู้ทันคนอื่นและเอาตัวให้รอดก็พอ

มิตรภาพระหว่างเธอกับชนิตาจึงแน่นแฟ้นจนถึงทุกวันนี้

“เพียงจ๋า คิดถึงน้ำตาลไหม” ปลายสายอ้อนมาแบบทุกที จนคนฟังอดยิ้มในความเป็นเด็กอยู่เสมอไม่ได้

“คิดถึงมากๆเลย เมื่อไรจะกลับมาเสียทีล่ะน้ำตาล”

“ยังไม่มีแพลนกลับเลย แต่น้ำตาลฝากของคุณอากลับเมืองไทยไปแน่ะ มีของเพียงด้วยนะ”

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องซื้อมาฝาก”

“เอาเถอะ น้ำตาลแค่อยากโทรบอกว่าให้ไปรับของที่พี่อิทธินะจ๊ะ ถึงแล้วละมังป่านนี้ วันนี้ไปเอาไดเลยไหม”

“ทำไมต้องรีบขนาดนั้น”

“พี่อิทธิน่ะสิจะไปธุระที่ภูเก็ตอาทิตย์นึง แล้วเพียงก็รู้ว่าแกชอบบ่นเวลาต้องรับฝากของให้ใคร เพียงรีบไปเอาของฝากทีนะคืนนี้เห็นว่าพี่แกจะไปเลยน่ะ” ปลายสายคงหมายถึงว่าอิทธิจะลงไปภูเก็ตคืนนี้

“จ้า ขอบใจมาก”

คุยสายกันอยู่นาน เพื่อนที่รักและสนิทที่สุดของเธอก็วางสายลง เพียงใจโทรหาอิทธิพบว่าของฝากเขานำติดมาที่ร้านด้วย เธอจึงเดินทางไปที่ร้านอาหารของเขาเพื่อรับของฝากที่ชนิตาฝากมาให้ เด็กในร้านนำเพียงใจมานั่งรอตรงแถวโต๊ะแขกวีไอพีตามคำสั่งของอิทธิ โต๊ะวีไอพีแต่ละชุดในร้านมีเพียงพุ่มไม้ตัดแต่งกิ่งแต่สูงพ้นศรีษะขณะนั่งเก้าอี้บดบังแต่ละโต๊ะไว้เพียงเท่านั้น

ช่วงที่นั่งรออิทธิ เพียงใจจึงหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดแอปพลิเคชั่นอ่านหนังสือรอท่า เธอชอบอ่านนิยายทุกประเภทแต่จะหนักไปทางนิยายรักเสียเยอะ แรกๆอ่านในเว็ปไซต์ชื่อดังแต่นักเขียนใจร้ายที่ตามอ่านงานอยู่ไม่ยอมลงจนจบเรื่อง เลยหันไปซื้ออ่านแบบที่วางขายเอาเสียเลยตัดความรำคาญใจไป

ครู่ใหญ่ๆทีเดียวที่ได้ยินเสียงสนทนาผ่านพุ่มไม้ออกมา

“นี่หน้าตาไม่ดีฉันไม่มีทางยอมช่วยเด็ดขาดเลยนะอิม”

“น่าสนุกออกนิต้า ยังกับพวกสายลับในหนังแหนะ นี่ต้องใส่ชุดรัดรูปสีดำตอนแอบไปค้นห้องคุณวิชญ์ไหมยะ”

“ก็...ไม่แน่นะ ถ้าต้องใส่ชุดแบบนั้นฉันไม่ได้ใส่ไปหารื้อซองประมูลหรอกแต่จะใส่ไปยั่วเขา”

“ต๊าย แซ่บนะยะ”

เสียงหัวเราะแหลมปรี้ดของสองสาวดังขึ้นแทบจะพร้อมๆกันทำเอาคนที่นั่งก้มหน้าอยู่งันไป ทวนคำที่พอจับใจความเมื่อครู่นี้อีกครั้ง

นิต้า?

ค้นห้อง?

ซองประมูล?

“มารับของใช่ไหม เพียง” เสียงดังจากอีกด้านเรียกสติของเพียงใจ หญิงสาวลุกขึ้นยืนทันทีแล้วรับถุงของฝากจากอิทธิ พร้อมพนมมือไหว้อีกฝ่ายตามมารยาท

“ค่ะพี่อิทธิ”

อิทธิยื่นของส่งให้แล้วชวน “จะไปไหนต่อไหมน่ะเรา

“ว่าจะกลับบ้านเลยค่ะ ไม่ไปไหนแล้ว”

“ไปสิ พี่จะไปส่ง ว่าจะแวะไปเอาของที่บ้านก่อนพอดี แล้วจะเข้ากรุงเทพแล้ว”

ขึ้นรถมาได้หน่อยหนึ่งแล้ว เพียงใจจึงเอ่ยปากถาม “พี่อิทธิรู้จักคุณนิต้าไหมคะ”

“นิต้าเหรอ... อ้อ ยัยสองคนที่นั่งอยู่ข้างหลังเราใช่ไหม น้องไอ้ชีวินไง รู้จักสิ มีอะไร”

“เปล่าค่ะ เมื่อครู่เพียงเห็นที่ร้าน เธอสวยดีนะคะ เคยเจอในงานเปิดตัวรีสอร์ทแล้วที แต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร”

“สวยแต่รูป” ได้ยินอิทธิค่อนเข้าให้

“ทำพูดไป เห็นสาวๆของพี่อิทธิก็สวยแต่รูปทั้งนั้นนี่คะ”

“พูดเหมือนกันเลยนะเรากับยัยน้ำตาลนี่คงเป็นเพื่อนสนิทกันมาทุกชาติเลยละมัง เกิดวันเดียว เดือนเดียว ปีเดียวกัน ชอบอะไรก็เหมือนๆกัน ระวังเหอะจะชอบผู้ชายคนเดียวกัน”

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เพียงจะถอยออกมาให้น้ำตาลค่ะ”

“ทำพูดไป เรื่องผู้ชายนี่ทำเพื่อนแตกหักกันมาหลายคนแล้วนะ”

“ไม่ใช่เพียงกับน้ำตาลแน่ค่ะพี่อิทธิ” คุยกันต่ออีกหลายเรื่องอิทธิก็ขับรถวนมาจอดที่หน้าบ้านของอรสาพอดี เพียงใจหยิบของแล้วกล่าวลา

“ขอบคุณมากค่ะพี่อิทธิที่มาส่ง”

“ไปเถอะ พี่จะออกเดินทางเหมือนกัน”

ยืนส่งอีกฝ่ายแล้วจึงเดินเข้าบ้านมา เสียงคุยเสียงหัวเราะของอรสาดังแว่วออกมาถึงหน้าประตู เพียงใจนึกสงสัยอยู่ว่าใครที่ทำให้อรสาหัวเราะเสียงดังได้ขนาดนี้ เธอเคาะประตูแล้วถึงเปิดเข้าไป แต่กลับเห็นภาพของคนเป็นป้ากำลังซบอยู่ที่ไหล่ของคุณลุงอานนท์บนโซฟาที่มีอยู่ตัวเดียวตรงกลางบ้าน หญิงสาวหน้าเสียเล็กน้อยกับภาพที่เห็น