7

หญิงสาวหน้าเสียเล็กน้อยกับภาพที่เห็น

อรสากำลังหว่านล้อมขอหยิบยืมเงินจากอานนท์ ที่เคยได้มาก็มากโขอยู่ และที่กำลังออกปากขอนี่ก็เป็นจำนวนที่ถือว่ามากเอาการเหมือนกัน เหตุผลร้อยแปดพันประการทำให้อานนท์ใจอ่อน ให้อรสาตามจำนวนที่เอ่ยปาก อรสาจึงอารมณ์ดี หัวเราะเสียงดังขึ้นมาทันที

“ขอโทษค่ะ” เพียงใจกล่าวขัดขึ้น

อานนท์ไม่มีท่าทางประหม่าใดๆแล้วยิ้มทักทาย “กลับมาแล้วหรือหนู”

เพียงใจเสียอีกที่เป็นฝ่ายประหม่า พอรู้มาบ้างเรื่องของอานนท์กับอรสา แต่ไม่เคยเห็นกับตาว่าท่านทั้งสองจะทำอะไรประเจิดประเจ้อเท่าครั้งนี้ แล้วยกมือไหว้ท่าน “สวัสดีค่ะคุณลุง”

ชายสูงวัยยิ้มรับแล้วทักเรื่องงานที่เธอไปเป็นผู้ช่วยให้บุตรชายของท่าน “เป็นยังไง ทำงานกับตาวิชญ์”

นึกหาคำที่ดูไม่สร้างภาพเกินไปนัก สุดท้ายก็ตอบได้แค่ว่า “ดีค่ะ”

“มีอะไรไม่สบายใจ บอกลุงเลยนะ”

ยิ้มอย่างเจียวเนื้อเจียมตัวบอกไป “ค่ะ”

อานนท์อยู่อีกนานครู่ใหญ่ทีเดียวถึงกลับ เพียงใจลงมานั่งมองหน้าอรสาแล้วกล่าวเสียงแข็งใส่ “ทำไมป้าสาทำแบบนี้คะ”

“อะไรของแก”

“ที่ป้าสากับคุณลุงอานนท์สนิทกัน แล้ว แล้วยังนั่งซบกันนั่น ป้าสากับลุงคบกันแบบไหนคะ”

“แล้วแกคิดว่าไงล่ะ”

“หนูไม่อยากคิด”

“ดีแล้ว”

“แต่หนูอยากขอร้อง ป้าสาเลิกยุ่งเกี่ยวแบบชู้สาวกับคุณลุงอานนท์ได้ไหม”

“ทำไมฉันต้องทำแบบนั้น หรือกลัวเจ้านายแกเขาจะถลกหนังหัวแกออกมาปูนอนเล่น”

“อย่าไปลากเอาคนอื่นมาเกี่ยวเลยค่ะ นี่เราคุยกันแค่เรื่องของป้าสากับคุณลุงอานนท์เท่านั้นนะคะ”

“แล้วถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ล่ะ”

“ป้าสาควรมีสำนึกบ้าง คุณลุงมีครอบครัว มีลูกมีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ป้าสาจะทำลายครอบครัวคนอื่นทำไม”

ได้ยินเสียงต่อว่ามาเป็นชุด อรสาก็หน้าแดงกล่ำ ตวาดแวดใส่บ้าง“มันเรื่องอะไรของแก นังเพียง”

“ป้าสารับปากหนูแล้ว”

“ฉันไม่เคยรับปากอะไร ไม่ได้พูดสักคำเดียว”

“ถ้าอย่างนั้น เราคงอยู่ร่วมบ้านกันอีกไม่ได้แล้วล่ะค่ะ”

“เก่งนี่ ทำงานแล้ว มีทางไปแล้วถึงได้ปากกล้ากับฉันได้”

“หนูอยากไปตั้งนานแล้วค่ะ” บอกอย่างมีโมโหแล้วหลบเข้ามาในห้องทันที แว่วเสียงอรสาดังโม้งเม้งตามมา

“อยากไปนักก็ออกไปเลย ไปเลย!”

เพียงใจเก็บตัวอยู่ในห้องจนเช้าจึงออกมาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าที่มีไม่กี่ชุดติดมาทำงานด้วย วิชญ์เข้างานช้าเพราะไปเฝ้ามารดาของเขาที่โรงพยาบาลทุกวัน เขาจะรอจนกว่าท่านกินอาหารเช้า กินยาและนอนพักจึงจะเข้ามาที่สำนักงาน วันนี้ก็เช่นกัน จวบจนสิบโมงเช้าวิชญ์ก็ยังไม่เข้ามา แต่แล้วกลับปรากฏร่างสาวงามที่เธอพบในงานเลี้ยงเปิดตัวรีสอร์ทของชีวินและที่ร้านอาหารของอิทธิวันก่อนและจำได้มั่นว่านั่นคือ แอนนิตา หรือ นิต้า นั่นเอง

เพียงใจละมือจากงานตรงหน้าเมื่อนึกถึงที่อีกฝ่ายคุยกับเพื่อนของตน

นิต้า?

ค้นห้อง?

ซองประมูล?

“คุณวิชญ์เข้ามาหรือยังเธอ” อีกฝ่ายเดินฉับๆเข้ามา ถามเสียงแบบไว้ตัวทีเดียว

“ยังค่ะ”

“ฉันจะเข้าไปรอในห้องวิชญ์”

“รอที่ห้องรับรองนะคะ ห้องคุณวิชญ์ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไปรอค่ะ”

แอนนิตาอ้าปากค้างก่อนหุบฉับลง เบ้ปากบอกอย่างเหย่อหยิ่ง “เธอไม่รู้สินะ ว่าฉันกับวิชญ์น่ะ สนิทกันแค่ไหน”

เพียงใจตอบกลับไปทันที “ไม่ทราบค่ะ”

หญิงสาวที่แสดงตัวว่าสนิทสนมกับนายของเธอถอดแว่นออกทั้งยังส่งสายตาไม่สบอารมณ์ให้เพียงใจ แต่หญิงสาวไม่นึกหวั่น เธอยึดเอาผลประโยชน์ของเจ้านายเป็นที่ตั้ง และหากเป็นอย่างที่เธอคาด เธอจะต้องเตือนวิชญ์ว่าผู้หญิงคนนี้มีบางสิ่งแอบแฝง ไม่ประสงค์ดีกับเขา

ผู้มาเยือนใส่แว่นเข้าไปดังเดิมแล้วตั้งท่าจะเดินเข้าไปในห้องของวิชญ์ เพียงใจรีบออกมาจากโต๊ะของตนแล้วเข้ามาขวางเอาไว้

“เอ๊ะ มายืนขวางฉันทำไม”

“เข้าไม่ได้นะคะคุณ”

“ทำไมฉันจะเข้าไปไม่ได้ ออกไปเดี๋ยวนี้นะ”

“มีอะไรครับนิต้า” เสียงทักดังขัดขึ้นเสียก่อนที่ความวุ่นวายจะเกิดขึ้น ณ ที่ตรงนั้น

“ลูกจ้างคุณน่ะสิคะ ไม่ให้นิต้าเข้าไปรอในห้อง”

วิชญ์ส่งสายตาเป็นคำถามมาให้เธอ ทำนองว่า ‘มีอะไร’ เพียงใจจึงได้แต่ถอยฉากออกมา ไม่ได้ตอบ แล้วจึงคิดว่าจะหาโอกาสบอกวิชญ์ถึงเรื่องนี้ แต่ชายหนุ่มกับออกตัวปกป้องแขกสาวแสนสวยอย่างแอนนิตาเสียอย่างนั้น ทำเอาเพียงใจฉุนขึ้นมานิดๆ แต่พยายามรักษาอารมณ์เอาไว้

“คราวหลังถ้าคุณนิต้ามา ให้เข้าไปรอที่ห้องได้เลย”

ตอบรับอย่างสุภาพกลับไป “ค่ะ”

วิชญ์จึงหันไปคุยกับแอนนิตาจากนั้นแทน “เชิญข้างในเถอะครับนิต้า”

แอนนิตายิ้มหวาน เข้ามาควงแขนชายหนุ่มแล้วเดินเข้าห้องทำงานไปพร้อมๆกัน โดยมีสายตาของเพียงใจมองตามไปด้วยความไม่สบายใจนัก เธอกำลังคิดว่าจะบอกวิชญ์อย่างไร เขาจะเชื่อเธอหรือไม่

ครู่ใหญ่ทีเดียว มีสายสำคัญต้องการพูดกับวิชญ์ เพียงใจกดอินเตอร์คอมถึงเขา แต่เงียบจึงเดินไปเคาะประตูเรียก เคาะอยู่อึดใจแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับ จึงเปิดเข้าไปในทันทีถึงได้เจอเขากับสาวหัวนอก ใบหน้าแนบชิดกันอยู่ คงไม่ต้องเดาว่าทำอะไรกัน

“มีอะไร ทำไมเข้ามาไม่เคาะประตูก่อน” เป็นวิชญ์ที่เอ็ดเสียงเฉียบ ใบหน้าคมเข้มมองตำหนิมาที่เธอ

“ขอโทษค่ะ” เปล่าประโยชน์จะแก้ตัวด้วยว่าเคาะเรียกอยู่นานแล้ว แต่ไม่มีการตอบรับใดๆจากเขา เลยตัดสินใจเปิดเข้ามาจึงรีบรายงาน “มีสายสำคัญถึงคุณวิชญ์ค่ะ”

เจ้าของชื่อพยักหน้ารับ แล้วผละห่างออกมาจากสาวงามที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยแม้เพียงเล็กน้อยแต่ก็ดูไม่งาม แอนนิตาทำเพียงขยับชุดให้เข้าที่เพียงเท่านั้น ใบหน้าสวยไม่มีแม้ความกระดากอายสักนิดเดียว

      

เพียงใจได้ห้องพักราคาน่ารักน่าชังพอที่จะเจียดเงินเดือนที่มีไม่มากจ่ายไปได้และอยู่แบบไม่ลำบากเท่าไรนัก เนื่องจากเป็นหอพักที่สร้างเอาไว้นานแล้วแต่ยังคงรักษาความสะอาดเอาไว้ได้ดี ที่ตั้งห่างจากตลาดไปค่อนข้างไกลและอยู่คนละฝั่งกับบ้านของอรสา ในห้องมีเฟอร์นิเจอร์ครบครัน เธอจึงไม่ต้องจัดหาสิ่งใดเข้ามาเพิ่มอีก จัดของจนเสร็จก็กะจะเดินออกไปหาซื้อของใช้ส่วนตัวที่ร้านสะดวกซื้อ ขณะหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลงตะกร้า ก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อของตนเอง

            “เพียง”

            เพียงใจหันไปตามต้นเสียงทันที ก่อนทักทายกลับ “คุณเคน”