8

            เพียงใจหันไปตามต้นเสียงทันที ก่อนทักทายกลับ “คุณเคน”

            เคนมีท่าทีประหม่าเล็กน้อย ถามด้วยแววตาแฝงความห่วงใย “มาทำอะไรแถวนี้ครับ”

            “เพียงย้ายมาเช่าห้องข้างนอกอยู่น่ะค่ะ คุณเคนไปไหนมาคะ”

            “พี่มาหาญาติน่ะ”

คนพูดน้อยแบบเคน สามารถคุยกับเพียงใจที่พูดน้อยพอกันอยู่นาน ยิ่งคุยโหนกแก้มของเคนก็ยิ่งออกสีระเรื่อมากยิ่งขึ้นด้วยความรู้สึกซ่อนเร้นในใจ

เพียงใจจึงร่ำลาแล้วเดินออกจากร้านสะดวกซื้อกลับไปยังทิศทางเดิม เคนเองก็เดินไปยังรถเช่นกัน พอเปิดประตูขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ เสียงจากเบาะด้านหลังก็ดังขึ้น “ทำไมเพียงใจถึงไปเดินถ่อมๆตรงนั้น”

            “เห็นว่ามาเช่าห้องอยู่ข้างนอกครับ”

            วิชญ์ไม่ถามอะไรอีก เขาสั่งให้เคนออกรถแล้วตรงเข้ากรุงเทพทันที แค่เห็นเพียงด้านหลังแวบเดียวเขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร บอกตนเองว่าไม่ได้ใส่ใจกับแม่นั่นนัก เพราะเห็นทีไรรำคาญตารำคาญใจทุกที แล้วก็นึกหงุดหงิดใจอีกเรื่อง เมื่อเขาเล่นงานอรสาไม่ได้ หญิงคราวแม่นั่นเอาเงินมาจากไหนไปคืนให้กับบ่อน ก่อนบดกรามจนขึ้นสันนูน คงไม่พ้นพ่อเขาอีกแน่ ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด ยิ่งแค้นใจ เขาจะจัดการอย่างไรกับผู้หญิงสองคนนี่ดี

            อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์วิชญ์และผู้ช่วยของเขาเข้าไปจัดการธุระในกรุงเทพ งานที่มีไม่หนักหนานักพอที่เพียงใจจะจัดการได้ และแอนนิตาก็ไม่ได้เข้ามาในสำนักงานอย่างที่เธอนึกหวั่น จนถึงวันหยุดจึงแต่งตัวออกไปยังโรงพยาบาลที่เคยไปเมื่อคราวก่อน

            “ท่านกลับบ้านไปแล้วค่ะ”

            ได้คำตอบจากพยาบาลประจำชั้นก็ไม่รีรอ เพราะรู้ดีว่าวิชญ์ยังไม่กลับจากกรุงเทพ จึงตรงไปเยี่ยมคุณสำลีที่บ้านของท่าน บ้านหลังใหญ่แวดล้อมด้วยต้นไม้ยืนต้นหลากหลายชนิด ร่มรื่นและเงียบสงบเป็นที่ตั้งของจุดหมาย เพียงใจยื่นมือออกไปกดกริ่งเรียกไม่นาน ก็มีคนวิ่งออกมาเกาะรั้วถาม มองเธอตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้า แววตาไม่ไว้ใจนัก

            “มาติดต่ออะไรคะคุณ”

            “คุณสำลีกลับมาหรือยังคะ”

            “ท่านกลับมาแล้วค่ะ มีอะไรหรือเปล่า”

            “ขอเข้าไปเยี่ยมท่านได้ไหมคะ”

            “เอ่อ คุณเป็นใคร คุณชะม้อยไม่ให้คนแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน” อีกฝ่ายว่าเสร็จก็ตั้งท่าจากจะจากไป แต่แล้วชะม้อยก็เดินออกมาเมียงมองดูเมื่อเห็นว่าเป็นเธอ ก็ว่า

            “หนูน่ะเองเข้ามาได้เลยค่ะ เปิดประตูสิหน่อย” ท้ายประโยคหันไปสั่งสาวใช้ที่อายุห่างกันรอบกว่าๆ

            “ขอบคุณค่ะ” เพียงใจโล่งอกทีเดียว เธอเดินตามชะม้อยเข้าไปในห้องพักของคุณสำลี ที่ห้องนั่นเปิดโล่งให้อากาศระบาย เหมาะสำหรับคนป่วยพักฟื้นอย่างคุณสำลี เพียงใจวางของฝากในมือลงแล้วเข้าไปยืนมองใกล้ๆทักทายอย่างสุภาพ

“สวัสดีค่ะคุณท่าน”

            สายตาของคุณสำลีเลื่อนลอยคล้ายไม่อยากรับรู้ว่าใครจะไปจะมา เพียงใจมองแล้วเข้าไปใกล้อีกนิดแนะนำตัวเอง “หนูชื่อเพียงใจนะคะ ทราบว่าคุณท่านกลับมาบ้านแล้วเลยขอเข้ามาเยี่ยมค่ะ”

อีกฝ่ายยังคงนอนนิ่งแล้วปิดเปลือกตาลง เพียงใจลอบถอนใจหน่อยหนึ่งแล้วจึงร่ำลาจากมา ก่อนกลับเข้าหอพักเลยแวะซื้อส้มตำไก่ย่างแถวนั้นเข้าไปกิน ให้บังเอิญได้เจอกับงามพิศแล้วจึงลองสอบถามถึงอาการของคุณสำลี จึงได้คำตอบจากปากของคนเป็นพยาบาลว่า

            “แกไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกจ้ะ คนตรอมใจน่ะ ใจไม่สบาย กายก็จะป่วยตามไปแบบนั้นนั่นแหละ แต่ถ้าไม่ยอมลุกขึ้นมา ก็จะเป็นคนป่วยนอนยาวเลยละทีนี้”

“แล้วจะทำยังไง ให้อาการของท่านดีขึ้นได้คะ”

“ใครจะช่วยท่านได้เล่าหนู ถ้าตัวของท่านไม่ช่วยตัวเอง”

“หนูสงสารท่านค่ะ อยากให้ท่านหาย”

งามพิศไม่ได้ถามหาเหตุผลว่าทำไมเพียงใจจึงมุ่งมั่นอยากให้คุณสำลีอาการดีขึ้น ถ้าเพราะว่าเป็นมารดาของเจ้านายก็ไม่น่าจะทุ่มเทถึงปานนี้ แล้วแนะนำการดูแลอาการของคุณสำลีไปอย่างละเอียด เพียงใจรับฟังพร้อมกับจดจำเอาไว้อย่างตั้งอกตั้งใจ วันรุ่งขึ้นก็แวะไปอีก

“อีกสองช้อนค่ะคุณท่าน” เสียงที่ไม่เคยออดอ้อนใคร บอกกับคุณสำลี ขณะยกช้อนรอป้อนเข้าปาก คุณสำลีเหลือบตามองที่ชามแทนเพราะท่านได้ยินคำนี้มาหลายครั้งแล้วก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุด “นี่หลอกคนแก่ให้กินข้าวหรือแม่หนู”

เพียงใจยิ้มรับแต่ก็ยังไม่หยุดคะยั้นคะยอท่านให้รับอาหารจนเกือบหมดชามค่อยยิ้มออก ชะม้อยเองก็ยืนกุมมือมองมาด้วยสายตาราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยประกายตาของความสุขใจเล็กน้อยที่เห็นเจ้านายกินอาหารได้เกือบหมดชาม พักให้ข้าวเรียงเม็ดดีถึงได้พาท่านย้ายออกไปนั่งรับลมที่ระเบียงด้านนอก แล้วเริ่มพูดคุยกระตุ้นคนป่วย

“คุณท่านยังแข็งแรงอยู่มากเลยนะคะ อาการที่เป็นก็ไม่ร้ายแรง ถ้าลุกขึ้นมาดูแลตัวเอง ทำใจให้สบายๆ ปล่อยวางเสียบ้าง หนูว่าคุณท่านน่าจะมีความสุขมากกว่านี้ค่ะ”

ครู่ต่อมาเสียงแหบๆเพราะไม่ค่อยได้ออกปากคุยกับใคร ด้วยว่าหัวใจแห้งเหี่ยวตรอมตรมค่อยถามขึ้นบ้าง

“ทำแบบนี้ทำไม”

เพียงใจย้ายมานั่งข้างๆท่าน แล้วถามท่านกลับ “ทำอะไรคะ”

คราวนี้คุณสำลีเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงที่เปล่งออกมาฟังดูกร้าวเล็กน้อย “เธอเป็นหลานของอรสานี่”

เพียงใจอึ้งไปชั่วครู่ “ใช่ค่ะ หนูเป็นหลานของป้าสา”

“อย่าบอกนะว่าสมเพชฉัน แล้วทำทุกอย่างนี่เพื่อไถ่โทษให้ป้าของเธอ” เสียงคุณสำลีฟังดูเยาะหยันเต็มทีก่อนค่อน “เรื่องแบบนี้ขอโทษแทนกันได้ด้วยหรือไง”

“หนูไม่รู้ว่าจะไถ่แทนกันได้ไหม แต่หนูอยากมากราบขอโทษแทนป้าของหนูค่ะ” ว่าจบทรุดตัวนั่งที่พื้น แล้วกราบลงที่เท้าของคุณสำลีอย่างรับผิด คนบนรถเข็นเมินไม่มอง แล้วว่าเสียงอ่อนลง

“เอาเถอะ พาฉันกลับห้อง ฉันอยากพัก”

เพียงใจเงยหน้าขึ้นมองท่านแล้วยิ้มหน่อยหนึ่ง ตอบรับ “ค่ะ” หลังส่งคุณสำลีกลับขึ้นเตียงเรียบร้อยแล้ว จึงร่ำลาเพื่อกลับมาที่พัก ออกจากบ้านหลังใหญ่ได้ไม่ถึงสามก้าวดีก็ต้องรับสายเรียกเข้า พอยกขึ้นดูก็เห็นว่าเป็นอิทธิ

ทันทีที่กดเชื่อมต่อสัญญาณ อีกฝ่ายรีบถามขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงร้อนรน “อยู่ไหนเพียง”

“มีอะไรหรือคะพี่อิทธิ”

ปลายสายไม่บอกอะไรมากนัก ได้แต่สั่งเสียงเครียดกลับมา “มาหาพี่ที่ร้านหน่อย” วางสายลงแล้วอดสงสัยไม่ได้ว่ามีเรื่องอะไรหรือไม่ จึงรุดไปที่ร้านของอิทธิอย่างเร่งด่วน เพียงแค่เหยียบย่างเข้าไปในร้าน เธอถูกสวมกอดจากทางด้านหลังเสียแน่น กลิ่นน้ำหอมที่แสนคุ้นเคยโชยเข้าจมูกของเธอ กระตุ้นความทรงจำที่มีต่อเจ้าของกลิ่น

“น้ำตาล...” เพียงใจครางชื่อเพื่อนรักออกมาทันที พร้อมกับหันมาประจันหน้ากัน จับมือถามด้วยสีหน้าดีใจอย่างที่สุด “กลับมาเมื่อไร ทำไมไม่โทรบอกกันบ้าง คิดถึงมากๆเลยรู้ไหม ดูสินี่...สวยขึ้นตั้งเยอะแน่ะ”

ชนิตายิ้มหวานตามแบบฉบับของเจ้าตัวแล้วแกล้งโอด “โอ้ย เบาๆหน่อย นี่จ้าของฝาก”

            “ไม่เอาแล้วของฝาก คิดถึงน้ำตาลจะแย่ พี่อิทธินี่ก็เก่งนะ หลอกจนเราหลงทางไปตั้งไกลนึกว่ามีเรื่องอะไรเสียอีก”

            “จะมีอะไรเล่า ถึงมีอย่างเราจะมาช่วยอะไรพี่ได้” อิทธิแกล้งว่า

            เพียงใจยิ้มน้อยๆ แต่ภายในใจเบิกบานอย่างที่สุดแล้วจึงเดินตามแรงของชนิตาเข้าไปนั่งคุยกันที่โต๊ะด้านใน

            “แล้วนี่เพียงทำงานที่ไหน ยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่าที่ว่าเพื่อนป้าสาฝากให้ทำน่ะ”

            “อือ” เพียงใจรับคำสั้นๆไม่อยากเอ่ยถึงนัก

            “อยู่ตรงไหนเหรอ น้ำตาลอยากไปดูว่าเพียงทำงานอะไร ที่ไหน กับใคร ไว้ใจได้หรือเปล่า”