Share

บทที่ 7

last update Last Updated: 2025-09-15 15:04:17

ยังจำได้ดีเวลาที่อ‍วัชดุน้อง ๆ เป็นอย่างไร

น่ากลัว...คนอะไรยิ่งแก่ยิ่งน่ากลัว

ไธม์หรี่ตามองไม่มีเสียงดุ

เพราะเวลานี้คนดุกำลังพยายามนั่งนิ่งเพื่อข่มความตื่นเต้น คนที่เขาตามหามาหลายวันกำลังจะเดินมาในอาณาจักรของเขาโดยที่เขาไม่ต้องตามหา

“ไอ้ไธม์...” ไอ้ไธม์พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเสียงเรียกชื่อฟังดูน่าขนลุกฉิบหาย สาบานว่าจะมาฝากคนทำงานแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ทำไปทั้งหมดเพราะเขามันรักเมีย

“เห็นแก่ที่เป็นเพื่อนเมียแกนะ เฮียรับไว้ก็ได้” อ‍วัชรับซองประวัติที่คนตรงหน้ายื่นให้

ท้อง ไม่ท้อง ก็มาลุ้นกันก็คราวนี้แหละ

ไธม์กะพริบตาไล่ความงง

“ตกลงเฮียรับใช่ไหม”

“เออก็รับน่ะสิ” อ‍วัชตอบ ขมวดคิ้วเล็กน้อยกลัวมีพิรุธให้ไธม์จับได้ อ‍วัชบอกตัวเองว่าต้องทำหน้านิ่งไว้ อย่าให้มุมปากยกขึ้น

ไธม์ยิ้มอย่างดีใจไม่คิดว่าทุกอย่างจะง่ายขนาดนี้ นี่ถ้ามาฝากงานกับท่านรองไม่สำเร็จเขาต้องไปขอลุงต้นซึ่งเป็นพ่อของอ‍วัชแทนแล้ว

“มาเริ่มงานได้เลยนะ” เป็นอีกหนึ่งประโยคที่ทำให้ไธม์อึ้งเข้าไปอีก วันนี้เฮียวัชกินยาลืมเขย่าขวดหรือว่าแพ้โบท็อก แต่ก็ไม่น่านะยังไม่ถึงกำหนดฉีดโบท็อกนี่นา

อ‍วัชดึงประวัติของเธอออกมาอ่าน ไม่ได้สนใจคนตรงหน้าที่อ้าปากค้าง สลับกับบ่นพึมพำ ทำไมอ‍วัชจะไม่รู้ว่าอาการของไธม์เวลานี้คือตกใจที่เขายอมรับเด็กเส้นอย่างอิง‍ดาว

อีกอย่างที่ไธม์ไม่อยากเชื่อคือคำที่บอกว่าให้มาเริ่มงานทันที ไธม์รู้ว่าอ‍วัชทำอะไรจะมีขั้นมีตอนยิ่งกว่าขั้นตอนการผ่าตัด

เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะให้มาเริ่มงานทันที

ไธม์ยิ้มแหย ๆ ก่อนจะตอบคำถามที่อ‍วัชไม่อยากฟัง

“เอ่อ...น่าจะอีกสักพักครับ อิง‍ดาวอยู่ในช่วงพักผ่อนครับ” คำตอบของไธม์ทำคนฟังหงุดหงิดไม่น้อยแต่แสดงออกไม่ได้

ไอ้ญาติเขามันฉลาดกันหมด ถ้าเขาแสดงพิรุธเพียงนิดรับรองว่าคนฉลาดอย่างไอ้ไธม์ต้องจับได้แน่นอน

เพราะอย่างนั้นนิ่งเข้าไว้ นิ่งไว้อ‍วัช นิ่งไว้ อย่าเผลอ อย่าเผลอ 

‘หึ! ฟังดูเถอะแม่ตัวดีที่ไม่ยอมตอบข้อความเพราะมัวแต่เที่ยวใช่ไหม...น่าตีนัก’

อ‍วัชบ่นคนที่ติดต่อไม่ได้ เขายังคงนิ่งไม่แสดงพิรุธให้ไธม์จับได้

เมื่อเห็นว่าอ‍วัชไม่มีอะไรจะพูดต่อและธุระของไธม์หมดลงแล้ว เขารีบขอตัวกลับก่อนที่พี่ชายใหญ่จะเปลี่ยนใจ

อีกอย่างไธม์ต้องรีบเอาเรื่องนี้ไปรายงานเมียรักเพื่อรับความดีความชอบ เผื่อว่าความดีของเขาครั้งนี้จะส่งผลให้เมียรักดีใจ เพื่อที่ว่าคืนนี้เขาจะได้ขอรางวัลชุดใหญ่

ที่ทำมาทั้งหมดทั้งมวลเขาก็หวังผลแค่นี้แหละ

ไธม์เป็นคนทำดีไม่หวังผล(มาก)

บทที่ 4 ผิดอะไร 

         อิง‍ดาวตื่นเต้นกับการย้ายที่ทำงานครั้งนี้ที่สุดในชีวิต เธอตัดสินใจย้ายจากต่างจังหวัดเข้าเมืองกรุง ปกติเธอไม่ค่อยชอบเมืองกรุงนักหรอกคงเพราะความวุ่นวายและผู้คนที่เยอะแยะมากมาย

แต่ที่ต้องมาเพราะไม่อยากอยู่ที่เดิม

ทำงานที่เดิมเจอคนเดิม ๆ คนที่รู้จักเธอ รู้จักเขา

ไม่ง่ายนักหรอกที่จะปั้นหน้าว่าไม่เสียใจ คนโดนทิ้งไม่ว่าอย่างไรก็เจ็บกว่าคนที่ทิ้งเรา

นี่ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอ ปกติอิง‍ดาวเป็นคนไม่ชอบความเปลี่ยนแปลง เธอจะเลือกอยู่ที่เดิม ๆ กับคนเดิม ๆ สังคมเดิม ๆ

ไม่ชอบมีเพื่อนใหม่ ไม่เก่งเรื่องการสร้างความสัมพันธ์ใหม่ ๆ สมัยนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ

อ๋อ...อินโทรเวิร์ต (Introvert) ไหมนะ เธอเป็นแบบนั้นหรือเปล่านะ

การเลิกรากับที่คบหามานานร่วมสิบปี เป็นอะไรที่ไม่คุ้นชิน 

         ใครจะคิดว่าสุดท้ายเขาจะทิ้งเธอไปแต่งงานอย่างถูกต้องตามกฎหมายกับผู้ชายด้วยกันเอง ทิ้งในตอนที่เธอวัยใกล้สามสิบ แต่ก็อย่างว่าแหละเขาเลือกแล้ว

         คนไม่ใช่อย่างเธอก็ต้องสู้ต่อไป

         แต่มันอายไง ใครไม่อาย แต่อีอิงอาย!

 

สุดท้ายเพื่อหนีจากความอายเธอจึงต้องระเห็จตัวเอง ลาออกจากราชการโรงพยาบาลรัฐมาอยู่โรงพยาบาลเอกชนแห่งใหม่กลางกรุงเทพฯ

         ทำไมเข้าทำงานได้โดยไม่ต้องสัมภาษณ์สักนิดนะเหรอ ก็อิง‍ดาวมีเพื่อนเป็นสะใภ้หมื่นล้านทายาทเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เรื่องฝากเข้าทำงานไม่ใช่เรื่องยากเพราะเส้นใหญ่มาก

         อิง‍ดาวแหงนหน้ามองโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ หรูหรายิ่งกว่าโรงแรมห้าดาวในหลาย ๆ แห่ง

         “เหมือนโรงแรมมากกว่าโรงพยาบาล”

บ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินตรงไปทางพนักงานฝ่ายต้อนรับ

         “มาเริ่มงานค่ะ” เธอแจ้งกับพนักงานต้อนรับสาวสวยตรงหน้า พร้อมทั้งยื่นบัตรประชาชนให้ฝ่ายนั้น

         “คุณอิง‍ดาว” พนักงานต้อนรับเอ่ยชื่อเธอพร้อมทั้งยื่นบัตรพนักงานใบใหม่เอี่ยมที่อยู่ในซองเอกสารสีน้ำตาลให้คนที่มาติดต่อ

         ‘เส้นต้องใหญ่แค่ไหน ถึงมาทำงานในตำแหน่งที่ไม่เคยเปิดรับสมัครและมีบัตรพนักงานเตรียมพร้อมไว้ให้’

         พนักงานต้อนรับสาวสวยคิดในใจ ทั้งยังแสดงกิริยานอบน้อมกับอิง‍ดาวเป็นพิเศษ อิง‍ดาวยิ้มอย่างขัดเขินกับกิริยาที่พนักงานยื่นซองสีน้ำตาลให้เธอด้วยมือทั้งสองข้าง

พนักงานใหม่แกะซอง ในซองมีเอกสารคู่มือพนักงานและป้ายประจำตัวพนักงาน เธอคล้องป้ายกับคอของตัวเอง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักเราแค่เรื่องบังเอิญ ( NC 18+ )   บทที่ื 96 (จบ)

    “ใช่ จองทุกอย่างที่มีการเปิดจอง แต่ส่วนมากก็บัตรคอนเสิร์ตแหละที่คนจองเยอะ” โอบอธิบายอย่างฉะฉาน“คุยกันบ่อยเหรอ” ผู้เป็นพี่อดแปลกใจไม่ได้เพราะน้องชายของเธออย่างโอบไม่ค่อยพูด ไม่คิดว่าจะสนิทกับพี่เหนือ“ก็คุยกันบ้าง” โอบกับอายถึงจะเป็นฝาแฝดแต่เพราะต่างเพศกันทำให้บางอย่างไม่สามารถปรึกษากับพี่สาวได้“โอยไม่ต้องเอาอย่างพี่เหนือนะ สาวเยอะ” อายที่มีโอกาสได้เจอญาติผู้พี่ที่เวลานี้กำลังศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย อายแอบได้ยินผู้เป็นแม่คุยกับน้าสายน้ำว่าสาวพี่เหนือเยอะมาก ก.ไก่ล้านตัว “หึ เตรียมตัวได้แล้ว ใกล้เวลา”โอบรีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องที่ญาติผู้พี่มีสาวเยอะ ถามว่าเขารู้เรื่องนี้ไหมหลังจากแอบส่องไอจีของพี่เหนือก็พอเห็นแหละว่ามีสาวเยอะอย่างที่น้าสายน้ำว่าแต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่โอบสนใจ แต่สิ่งที่โอบสนใจคือเงินค่าจองบัตรคอนเสิร์ตต่างหาก เขาอยากได้เงินไปซื้อไอเทมลับในเกมดังเขาไม่อยากได้ไอเทมลับอะไรนั่นหรอก แต่เพื่อนสนิทเขาน่ะสิอยากได้ โอบก็เลยต้องหาไปให้เธอ เขาชอบมอง ‘นานา’ ยิ้ม เพื่อนของโอบยิ้มสวย โอบชอบรอยยิ้มนั้น“เย้!” เสียงของอายทำให้โอบตกใจตื่นจากภวังค์ความนึกคิด โอบรีบ

  • รักเราแค่เรื่องบังเอิญ ( NC 18+ )   บทที่ 95

    “จำไม่ได้จริงเหรอ วันนั้นบี๋ขอกินไอติมตั้งหลายครั้ง”“มั่วแล้ว! วันนั้นไม่ได้อม” อิงดาวพูดแล้วก็ต้องหน้าเห‍วอ โดนเขาหลอกเสียแล้ว“คนเมาไม่น่าจะจำได้” อ‍วัชเอ่ยแซวทั้งหัวเราะอย่างอารมณ์ดี“หนาวจัง” ค่ำคืนที่มีเพียงแสงสว่างเพียงแสงจันทร์ ลมทะเลที่พัดผ่านทำให้ร่างบางที่ใส่เพียงบิกินีกับเสื้อคลุมตัวบางหนาวจนต้องขดตัว“อุ่นขึ้นไหม” อ‍วัชดึงผ้าห่มผืนใหญ่คลุมร่างเธอกับเขาทั้งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น“อุ่นขึ้นแล้วค่ะ” อิงดาวว่าทั้งยังซบหน้ากับอกกว้าง“แต่พี่หนาวจัง” เสียงอ‍วัชสั่นเล็กน้อย“หนาวเหรอคะ”“ครับ ขอพี่คลายหนาวหน่อยนะคะบี๋”เมื่อมือหนายกขาข้างหนึ่งของเธอให้พาดบนเอวเขาข้างหนึ่ง โดยที่ทั้งสองหันหน้าเข้าหากัน สายผูกบิกินีสีแดงสดถูกดึงรั้งให้พ้นทางเธอก็รับรู้แล้วว่าส่วนไหนของร่างกายเขาที่กำลังหนาวเวลานี้ส่วนที่หนาวของเขากำลังลุกชันและเสียดสีกับปลายยอดกระจิริด“ขอไออุ่นหน่อยนะคะบี๋”“อ๋า” เขาเสียบเสยเข้ามาจนสุดลำ ไออุ่นที่เขาต้องการคือไออุ่นจากร่องรักที่ฉ่ำเยิ้มด้วยความต้องการ ไม่ต่างจากเขาที่ต้องการเธอเช่นกัน“อุ่นจัง” เขากระซิบบอกแน่นอนว่าสิ่งที่ ‘อุ่นจัง’ หาใช่กายเขาที่อุ่นหากแต่เป็น

  • รักเราแค่เรื่องบังเอิญ ( NC 18+ )   บทที่ 94

    อาหารที่จัดเตรียมไว้เป็นเพียงอาหารง่าย ๆ กินแกล้มกับไวน์ขาว เป้าหมายของคืนนี้คือหลังจากพระอาทิตย์ตกและพระจันทร์เต็มดวงต่างหาก“พระจันทร์เต็มดวงเหรอคะ” อิงดาวมองพระจันทร์ตรงหน้าพร้อมตั้งคำถามที่ไม่อยากได้คำตอบ“ใช่ครับ เป็นไงดวงโตไหม” อ‍วัชเอ่ยถาม คนโดนถามพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง เพราะจันทร์เวลานี้ไม่มีแสงไฟฟ้ารบกวนทำให้ดวงจันทร์คืนนี้กลมโต“พี่จะปิดไฟเรือนะ ไม่ต้องกลัว” อ‍วัชบอกกับคนที่นอนหนุนแขนเขาในเวลานี้ ทั้งสองนอนอยู่ดาดฟ้าเรือซึ่งอยู่อีกฟากของที่ดินเนอร์ก่อนหน้านี้ พนักงานทั้งห้าคนพักผ่อนในพื้นที่ของตนเองแล้วหลังจากเหนื่อยมาทั้งวันคืนนี้พวกเขาจะทอดสมอนอนบริเวณที่สามารถทอดสมอได้“ปิดเลยค่ะ” อิงดาวบอกกับผู้เป็นสามีอย่างตื่นเต้น คิดถึงครั้งที่เธอไปเที่ยวเขื่อนทางใต้เมื่อครั้งยังโสดตอนพิเศษ 6 พระจันทร์ของพี่ เมื่อเรือทั้งลำมืดสนิท สิ่งที่อิงดาวมองเห็นคือพระจันทร์อีกดวงที่กำลังระยิบระยับอยู่บนผิวน้ำ “ไม่ต้องรอน้ำเน่าก็เห็นเงาจันทร์นะครับ” อ‍วัชพูดติดตลก อิงดาวหัวเราะกับมุกกะโหลกกะลา ห้าบาทสิบบาทของสามี ที่เธอหัวเราะกับมุกเขาใช่เพราะว่าตลก แต่เป็นเพราะสงสารในความพ

  • รักเราแค่เรื่องบังเอิญ ( NC 18+ )   บทที่ 93

    อ‍วัชขอให้พ่อต้นกับแม่มาสซึ่งเป็นคุณปู่คุณย่ากับพี่เลี้ยงช่วยดูแลลูกตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ทำให้อิงดาววางใจและยอมตามใจตัวเองมาท่องเที่ยวครั้งนี้ “โหเรือลำใหญ่เลยนะคะ” อิงดาวมองเรือยอช์ตลำใหญ่ที่อ‍วัชตระเตรียมไว้ “เพื่อเมียสุดที่รัก” คำพูดของสามีสุดที่รักทำคนฟังหน้าร้อน เขาก็เป็นอย่างนี้ตลอด “เราจะนอนบนเรือเหรอคะ” อิงดาวถามเมื่อเรือเริ่มเคลื่อนตัวออกจากฝั่ง “ใช่ ๆ ไม่ต้องกลัวนะ มีเรืออีกหลายลำอยู่ไม่ห่างกัน” การค้างบนเรือใช่ว่าจะมีเรือเพียงลำเดียว รอบ ๆ มีเรือยอช์ตหลายลำที่ค้างกันกลางทะเล ซึ่งแต่ละลำจะเว้นระยะห่างกันพอประมาณ “นึกว่าพี่จะขับเรือเอง” อิงดาวเอ่ยแซวเธอนอนหนุนตักคนที่เปลือยอกและใส่เพียงกางเกงขาสั้น เวลานี้เป็นเวลาเย็นที่ท้องฟ้าเบื้องหลังเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า “ให้เป็นหน้าที่ของคนที่เขาชำนาญดีกว่า” อ‍วัชว่าพลางมือหนาลูบตามเส้นส่วนเว้าส่วนโค้งของผู้เป็นเมีย วันนี้อิงดาวอยู่ในชุดบิกินีสีแดงเพลิง แม้จะลูกสามแล้วรูปร่างของเธอยังดีเช่นเดิม พื้นที่นั่งเล่นโซนชั้นสองของเรือเป็นที่พักผ่อนของแขก

  • รักเราแค่เรื่องบังเอิญ ( NC 18+ )   บทที่ 92

    “อยากโดนแบบจุก แตกคาXXX” คำลามกที่อ‍วัชแทบไม่เคยได้ยินอิงดาวพูดมาก่อน แต่วันนี้เธอกลับพูดออกมาหน้าตาเฉยไม่หน้าตาเฉยสิ หน้าตาสุดเซ็กซี่แบบนี้เขาเองก็อยากให้เธอแตกคาXXX โอยแค่คำพูดเธอ แค่นั้นจริง ๆ หากแต่คำพูดแค่นั้นกลับทำเขาแข็งทั้งลำ“แข็งแล้วเหรอคะ” อาการแข็งไม่อาจปฏิเสธได้เลย เพราะมือบางกอบกุมและสาวรูดจงใจให้เจ้ากร่างของเขาแข็งไม่หยุดอยู่แล้ว“แข็งมาก บี๋ท่านี้ไหม Ballet Dancer[1]”“ท่าแบบไหนคะ” อิงดาวเอ่ยถาม พร้อมทั้งยื่นหน้าดูคำอธิบายพร้อมภาพประกอบ เธอรับโทรศัพท์ของสามีพร้อมทั้งอ่านออกเสียง“ท่านี้ต่อให้คุณเต้นบัลเล่ต์ไม่เป็นก็เล่นได้ หลักการง่าย ๆ ก็คือให้คุณและคู่รักหันหน้าเข้าหากัน จากนั้นก็ให้ฝ่ายชายยกขาข้างหนึ่งของฝ่ายหญิงขึ้น (ควรเป็นขาข้างที่สาวเจ้าสามารถทรงตัวต่อไปได้ถนัด) แล้วก็ให้สอดใส่ความเป็นชายเข้าไปขณะที่ยังยืนอยู่ในท่าดังกล่าว กล่าวกันว่าท่านี้สามารถทำให้อาวุธของฝ่ายชายสามารถเข้าไปถึงจุด G spot ของฝ่ายหญิงได้อย่างแม่นยำ สร้างความเสียวซ่านและพาคุณทั้งคู่ขึ้นสวรรค์ไปพร้อมกันได้แบบสบายตัวกันไปตาม ๆ กัน นอกจากนั้น สำหรับคู่ที่ฝ่ายหญิงเป็นนักบัลเล่ต์เก่าหรือเล่นโยคะเป็

  • รักเราแค่เรื่องบังเอิญ ( NC 18+ )   บทที่ 91

    “ตาจ๋า ยายจ๋า” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็ก ๆ ทำให้เจ้าของบ้านยิ้มแฉ่ง“ว่าไงคนเก่ง” ตาอำนาจย่อตัวกอดเด็กแฝดทั้งสอง ส่วนยายรัตนาตรงไปยังหลานสาวคนเล็กที่นั่งซ้อนท้ายผู้เป็นพ่อภาพที่ทั้งสี่ปั่นจักรยานจากบ้านตนเองมายังบ้านตายาย ถือเป็นภาพชินตาเพราะเห็นอยู่ทุกวัน วันละหลาย ๆ ครั้ง เป็นภาพที่ผู้เป็นตาและยายต้องยิ้มทุกครั้ง“พี่อายทำเค้กกล้วยหอมมาให้ชิมค่ะ พี่เจนนี่สอนพี่อายทำค่ะ” พี่อายรีบนำเสนอเค้กกล้วยหอมอย่างอารมณ์ดี“อร่อยมากครับ” น้องโอบก็สนับสนุนความอร่อยของเค้ก คนทำยิ้มแฉ่งน้องชายของเธอน่ารักตลอด“ย่อย ๆ” น้องสาวคนเล็กก็น่ารักไม่แพ้กันตากับยายหัวเราะชอบใจกับความสามัคคีของทั้งสามที่ช่วยกันขายขนม“งั้นตาจ๋าต้องรีบชิมแล้ว” ตาจ๋าของเด็กรับเค้กกล้วยหอมจากมือป้อม ๆ ของพี่อายกัดกินด้วยสายตาเป็นประกาย เค้กอร่อยจริงแต่สิ่งที่ทำให้เค้กชิ้นนี้พิเศษก็คือหลานสาวตัวน้อยทำให้กินคุณยายของหลาน ๆ ก็ไม่ต่างกันหลับตาพริ้มด้วยความอร่อยไม่คิดว่าเค้กที่หลานทำจะอร่อยได้ขนาดนี้ หรือเพราะว่าหลานของเธอทำสินะ ทำให้เค้กชิ้นนี้อร่อยกว่าทุกชิ้น“พี่อายเก่งมากเลยลูก” เมื่อได้รับคำชมพี่อายยิ่งมีกำลังใจในการจะทำเค้กวัน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status