บทที่ 8

และเพิ่งสังเกตเห็นว่าสีชุดพนักงานที่เธอสวมใส่ ต่างจากพนักงานต้อนรับ ชุดพนักงานที่ไม่ใช่สีขาวเหมือนอย่างเคย ทำให้หัวใจของอิง‍ดาวทั้งไหววูบเพราะความกลัวและความตื่นเต้น 

อาการเสียวสันหลังแปลก ๆ ตั้งแต่เดินเข้าตัวตึกทำให้อิง‍ดาวไม่ค่อยสบายใจนัก ราวกับว่ามีคนกำลังแอบมองเธออยู่ที่ไหนสักแห่ง หากแต่หันไปมองก็ไม่มีใครมองเธอสักคน

“เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะคุณอิง‍ดาว” ท่าทางของเธอคงแปลก ๆ พนักงานต้อนรับอีกคนจึงเอ่ยถาม

“เปล่าค่ะ”

“ทางนี้ค่ะ ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่ยี่สิบแปดนะคะ”

พนักงานต้อนรับบอกกับพนักงานใหม่เส้นใหญ่ยิ่งกว่าถนนแปดเลน พนักงานต้อนรับสาวสวยยังบริการกดชั้นที่ลิฟต์จะเคลื่อนตัวพาพนักงานใหม่ไปยังจุดหมาย

“เส้นใหญ่มาก” พนักงานต้อนรับหนึ่งลากเสียงยาว ก่อนจะเดินกลับไปประจำตำแหน่งของเธอตามเดิม

“ใช่ มีชุดพนักงานก่อนเริ่มงานด้วยก่อนจะกดลิฟต์ให้

“ตื่นเต้น” อิง‍ดาวพึมพำเมื่ออยู่ในลิฟต์ตามลำพัง

         แผนการที่วางไว้ตั้งแต่แรกของอิง‍ดาวคือการลาพักร้อนสักเดือนแล้วกลับไปทำงานที่เดิม หนึ่งเดือนสำหรับช่วงเวลาพักใจ

แต่เพราะความอายกับไม่ชอบสายตาที่คนส่งมาราวกับว่าเธอน่าสงสารที่โดนผู้ชายทิ้งเพื่อไปหาผู้ชายอีกคน

เธอตัดสินใจลาออก อยากเธอหายหน้าหายตาจากความวุ่นวายทั้งหมด แพ็กกระเป๋าเพื่อไปยังพื้นซึ่งไร้อินเทอร์เน็ต

หนึ่งเดือนเต็มกับชีวิต ยิ่งกว่าสโลว์ไลฟ์ ไร้อินเทอร์เน็ต ไร้นาฬิกา เพราะเจ้ามือถือสุดที่รักดันตกน้ำในตอนที่เธอนั่งเรือจากฝั่งไปยังกลางเขื่อน

         เธอบอกกับพ่อแม่ สายน้ำและกล้วยไว้แล้วว่าจะไปเที่ยวพักผ่อนแบบติดต่อไม่ได้ไม่ต้องเป็นห่วง

         แผนการท่องเที่ยวของเธอเปลี่ยนจากทะเลเป็นหมู่บ้านลอยน้ำกลางเขื่อนใหญ่ทางใต้แทนก่อนวันเดินทางแค่ไม่กี่ชั่วโมง  

         อยากใช้ชีวิตแบบว่าไม่ต้องดูนาฬิกา หิวก็กิน ง่วงก็นอน ไม่ต้องคอยดูเวลาว่าถึงเวลากินแล้ว ถึงเวลาตื่นแล้ว เบื่อเหลือเกินที่ต้องตื่นตามนาฬิกาปลุก รีบร้อนเข้างาน เข้าเวรจนหัวหมุน เธออยากใช้เวลาพักผ่อนทั้งกายทั้งใจ

         ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา อิง‍ดาวได้ทบทวนหลายสิ่งหลายอย่างมากมาย

         ทบทวนความสัมพันธ์

         ทบทวนหัวใจตัวเอง

         ทบทวนสิ่งที่ตัวเองต้องการ

ตริ่ง! เสียงลิฟต์จอดชั้นที่ต้องการ ขาเรียวยาวก้าวออกจากกล่องเหล็กสำหรับโดยสารขึ้นลง มองรอบ ๆ ตัวและยกนาฬิกาขึ้นมามองดูเวลา

         ยังเหลือเวลาอีกสามสิบนาทีก่อนเวลานัด เธอจึงเลือกเดินตรงไปยังห้องน้ำ ขอดูเครื่องสำอางอีกครั้งว่ายังดูดีและไม่เยิ้มเพราะเดินจากที่พักมาที่ทำงานใช้เวลาเกือบสิบนาที

         ความเงียบที่รายล้อมรอบตัวทำให้เธอยังไม่ชิน ปกติเวลาที่เธอทำงานจะมีแต่ความวุ่นวาย ตื่นเต้นบางครั้งก็แตกตื่น

         เธอเลือกเดินเข้าห้องน้ำปิดประตูและหย่อนกายนั่งบนฝาชักโครก หัวใจก็พลันนึกถึงหมู่บ้านที่ได้ไปพักผ่อนมา

เวลานั้นกิจกรรมหลักที่เธอทำคือการเขียนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทั้งยังเขียนบทความอย่างที่เคยอยากทำ ได้หัดเขียนบทความอย่างจริงจัง ได้เขียนนิยายที่เป็นความฝันของเธอตั้งใจอยากทำให้เป็นจริงสักครั้ง

เพราะก่อนหน้านี้แม้แต่เวลานอนเธอยังแทบจะไม่มี ความฝันที่อยากทำจึงไม่เคยได้ลงมือทำ

         เธอชอบที่นั่นมาก อยากอยู่ให้นานกว่านี้ แต่ก็นั่นแหละ ในเมื่อเงินในบัญชีไม่เป็นใจ และนายจ้างใหม่ก็บอกว่าให้รีบมาเริ่มงาน

เพราะงานคือเงิน

         ในเมื่อชีวิตขับเคลื่อนด้วยเงิน อกหักแค่ไหนก็ต้องทำงานหาเงิน เฮ้อ! เมื่อไหร่จะมีผัวรวย

         เมื่อไหร่กันเจ้าคะ

         เมื่อไหร่องค์แม่จะประทานผู้ชายหล่อรวย ชาติตระกูลดีแบบเพื่อนรักของลูกบ้าง

         ลูกอยากเป็นสะใภ้ไฮโซ! อยากรวยหมื่นล้าน อยากนั่งกินนอนกิน อยากมีเงินนอนในบัญชีสักร้อยล้าน

         เยอะไป! ไม่ใช่พระแม่หากแต่เป็นเสียงในหัวเธอนั่นแหละที่บอกว่าสิ่งที่ขอเยอะไป

         เธอตัดพ้อกับองค์แม่แล้วก็กลับมาอยู่กับความเป็นจริง

ส่องกระจกดูความเรียบร้อยอีกรอบ จากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องน้ำ เหลือเวลาอีกห้านาทีก่อนเวลานัด

วันแรกของการทำงานไม่สายและสวยใช้ได้ ความมั่นใจเริ่มเพิ่มขึ้นและเวลานี้น่าจะเต็มกระเป๋า

         งานในโรงพยาบาลแห่งใหม่

         ตำแหน่งงานใหม่

         งานตำแหน่งใหม่ของเธอเพื่อนกล้วยบอกว่าตำแหน่งดีกว่าเดิมแน่นอนได้ทำงานเป็นเหมือนมือขวาของรองผู้อำนวยการ ไม่มีสามีรวยแต่สามีเพื่อนรวยก็ช่วยได้

         เมื่อออกจากห้องน้ำเดินตามป้ายบอกทาง พร้อมทั้งกวาดตามองโดยรอบชั้นที่ยี่สิบแปดของ ‘โรงพยาบาลโชติ‍ภิ‍วรรธ’ มองเห็นพี่คนหนึ่งยิ้มให้อย่างใจดี

         มองป้ายประจำตำแหน่งหน้าโต๊ะทำงาน

         ‘เลขารองผู้อำนวยการ’

         ส่วนเธอตำแหน่งที่เพื่อนกล้วยแจ้งมาก่อนจะมาเริ่มงานคือ ‘ผู้ช่วยรองผู้อำนวยการ’ ยังไม่รู้ว่าหน้าที่ต้องทำอะไรบ้างนะ และยังไม่รู้ว่ารองผู้อำนวยการที่ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร

ตำแหน่งใหญ่โตขนาดนี้ อิง‍ดาวคิดว่าน่าจะแก่แหละ แก่แน่นอน หวังว่าจะไม่ใช่เฒ่าหัวงู ชีกอนะ

         ใบหน้างามที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงยังคงยิ้มแย้มในจังหวะที่ย่างเท้าตรงไปยังจุดหมายเดิมโต๊ะของเลขารองผู้อำนวยการ

         ลึก ๆ ในใจจริง อิงยังรักในอาชีพพยาบาลที่ต้องดูแลคนไข้แบบที่เคยทำมา แต่เพื่อนตัวดีทั้งสายน้ำและกล้วยบอกว่าเธอแก่แล้วควรทำงานที่สบายขึ้น