บทที่4 เมามาย

หนึ่งเดือนต่อมา

“เราใกล้จะถึงสุ่ยหลานรึยังต้านหลี่”

เสียงหวานเอ่ยถามคนสนิท ที่กำลังตั้งใจย่างปลาตัวใหญ่ให้แก่นาง ด้วยเวลาที่ล่วงเลยมานั้นมันเกินหนึ่งเดือนมาแล้วนั่นเอง หากไม่เพราะสามีต้องการกลั่นแกล้งนางระหว่างทาง ป่านนี้คงถึงที่หมายไปนานแล้ว

“ไม่น่าจะเกินบ่ายพรุ่งนี้ขอรับ ตามจริงท่านแม่ทัพมิใช่เพียงกลั่นแกล้งนายหญิง แต่ข้าน้อยคิดว่าหมู่บ้านรายทางที่ท่านแม่ทัพแวะเวียน ต่างมีสิ่งสำคัญซ่อนอยู่ขอรับ”

“ข้ารู้ แต่ทำงานเช่นเขามันโจ่งแจ้งจนเกินไป”

“เรื่องงานลับ ๆ มันหน้าที่นายหญิงมิใช่หรือขอรับ”

ต้านหลี่เย้าผู้เป็นนาย เขารู้ดีถึงเป้าหมายที่นายหญิงของเขาต้องการที่จะพบ แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อพวกเขาจำต้องติดตามท่านแม่ทัพหวัง จะทำงานอย่างรวดเร็วเช่นที่ผ่านมาย่อมไม่อาจทำได้

“ช่างเถอะ! เป็นข้าที่ผิดเอง ดันมิน่าถนอมดั่งหยกงามทั่ว ๆ ไป”

หานชินแกล้งประชดชายหนุ่ม ทว่าดวงตาคู่งามกลับมองไปอีกด้าน ที่มีร่างสูงของใครอีกคนมองมาที่นางอยู่แล้วเช่นกัน

บ่ายวันถัดมาขบวนทัพได้หยุดพักใกล้กับหมู่บ้านเล็ก ๆ อย่างหมู่บ้านสุ่ยหลาน หัวหน้าหมู่บ้านได้ออกมาเชิญแม่ทัพหนุ่มและฮูหยินของเขา เข้าไปพักในหมู่บ้าน

ในยามค่ำคืนจึงมีงานฉลองต้อนรับแขก สุราอาหารพร้อมสรรพถูกนำออกมาเลี้ยงแขกอย่างมากมาย สองสามีภรรยาจำต้องนอนร่วมห้องกันในคืนนี้

แม้จะไม่เต็มใจแต่ทั้งคู่กลับเลือกที่จะเงียบ เพื่อให้ภารกิจของตนเองบรรลุเป้าหมาย หวังลู่ฉงรีบรับคำหัวหน้าหมู่บ้าน ด้วยเกรงอีกฝ่ายจะรู้ถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีของเขาและภรรยา ซึ่งอาจเป็นปัญหากวนใจได้ในภายหน้า หากเรื่องนี้รู้ถึงหูศัตรู

หานชินมองไหสุราด้วยดวงตาวาวโรจน์ นางชื่นชอบการดื่มสุรารสเลิศ กลิ่นหอมของดอกไม้ผสมผสานกับรสชาติหวานกลมกล่อมของสุราหมัก ทำให้หญิงสาวดื่มเข้าไปเสมือนกำลังกินน้ำหวานจากดอกไม้

หวังลู่ฉงถึงกับต้องคว้าจับข้อมือภรรยาเอาไว้ เมื่อเห็นใบหน้าที่สะท้อนกับแสงจากกองไฟเริ่มเปลี่ยนสี ดวงตาที่เคยสุกใสเริ่มฉ่ำเยิ้มขึ้นทุกขณะ

“อย่าดื่มมากไป นี่มันเหล้าป่า มิใช่สุราหวานในเมืองหลวงนะ”

ชายหนุ่มปรามภรรยา แต่ดูเหมือนคำพูดของเขาจะไม่เป็นผล เมื่อเห็นแววตามีคำถามจากหญิงสาว

“จะแบบไหนก็เหมือนนั้นแหละ หากดื่มแล้วไม่เมา มันจะเรียกสุราเช่นนั้นรึ”

หานชินเถียงสามีด้วยน้ำเสียงอ้อแอบ้างแล้ว บอกได้ว่าตอนนี้นางกำลังเมา หญิงสาวปลดมือของสามีออกจากการจับรั้ง ก่อนจะยกไหสุราออกไปเต้นรอบกองไฟกับชาวบ้าน

“ท่านแม่ทัพโปรดอภัยให้ฮูหยินด้วยเจ้าค่ะ ชุ่ยอิงอบรมนางได้ไม่ดีพอ”

“นางเป็นใครเล่าท่านป้า เราเพียงสามัญจึงจะหาญกล้าไปสั่งสอนนางได้”

“เอ่อ...เจ้าค่ะ”

ชุ่ยอิงมองใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำของแม่ทัพหนุ่ม ก็ทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ภายในใจ คืนนี้คงเป็นคืนแรกของท่านแม่ทัพกับองค์หญิงของนาง ที่จะได้นอนรวมห้องกันเป็นครั้งแรก

นางหวังยิ่งนักว่าจะไม่มีผู้ใดต้องบาดเจ็บ นางภาวนาให้ทั้งคู่เมาหลับไปเสีย เรื่องความปลอดภัยนั้นนางและผู้ติดตามพร้อมที่จะอารักขาอย่างเต็มกำลัง

แม่ทัพหนุ่มเห็นอาการยืนไม่ตรงของภรรยา แล้วรู้สึกขัดใจอย่างไรไม่รู้ ยิ่งเห็นสายตาของบุตรชายหัวหน้าหมู่บ้าน ที่มองภรรยาของเขาเสมือนจะกลืนกิน

ความรู้สึกบางอย่างพลันแล่นเข้ามาในอก ร่างสูงลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวตรงไปยังภรรยา มือหนาคว้าร่างบางเอาไว้ ก่อนจะช้อนอุ้มร่างโอนเอนนั้นขึ้นสู่อ้อมแขน

ใบหน้าทะมึนตึงของแม่ทัพหนุ่ม ทำให้บุตรชายหัวหน้าหมู่บ้านจำต้องหลบเลี่ยงจากจุดนั้นเสีย ชายหนุ่มตั้งใจที่จะสานสัมพันธ์กับหญิงสาว ด้วยข่าวที่เขารู้มานั้นทำให้เขาหมายจะกลายเป็นหนึ่งในบุรุษงามของหญิงสาวให้ได้

“หยุดนะต้านหลี่ เจ้าจะลงมือต่อเจ้าเด็กปากมิสิ้นกลิ่นน้ำนมนั้นไม่ได้เป็นอันขาด หากยังไม่มีคำสั่งของนายหญิง”

ชุ่ยอิงปรามชายหนุ่มให้หยุดสิ่งที่คิดจะทำ คนภายนอกไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วพวกเขามีหน้าอะไรในตำหนักหานชิน

“แต่มันหาญกล้าใช้สายตาเช่นนั้นกับนายหญิงนะขอรับ”

“ไปทำงานของเจ้าเถอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยรายงานนายหญิง”

“ขอรับ”

ร่างสูงก้าวหายไปในความมืด ส่วนแม่นมชุ่ยอิง พร้อมชายหนุ่มอีกสองคน ได้เดินตรวจตรารอบที่พักของผู้เป็นนาย

ภายในห้องนอนของแม่ทัพหนุ่มและภรรยา หวังลู่ฉงมองร่างบางที่กำลังแช่อยู่ในถังน้ำร้อน แม้บนกายของนางจะมีชุดสวมอยู่ แต่เนื้อผ้าสีขาวนั้นไม่ได้ปกปิดส่วนใดของนางได้เลย

แม่ทัพหนุ่มหายใจแรง ๆ ด้วยอารมณ์ที่เขาไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นในตอนนี้ สำหรับเขาแล้วต่อให้สตรีแก้ผ้าอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกเช่นนี้ย่อมยากที่จะเกิด ยกเว้นเสียแต่เขาเองกำลังต้องการที่จะปลดปล่อยความเป็นบุรุษเช่นกัน

แล้วเหตุใดเวลานี้เขาจึงรู้สึกร้อนรุ่ม จนอาวุธประจำกายเจ็บร้าวเช่นนี้ ยิ่งพิศใบหน้าที่เปียกชื้นของภรรยา ท่อนมังกรของเขายิ่งแข็งชูชันดันเนื้อผ้าออกมาเด่นชัด

“หานชิน เจ้าจะนอนแช่น้ำอยู่เช่นนี้ไม่ได้ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้”

แม่ทัพหนุ่มพยายามควบคุมเสียงของตนเองให้ปกติที่สุด ชายหนุ่มช้อนอุ้มร่างอ่อนปวกเปียกของภรรยาออกจากถังน้ำ ก่อนจะวางเท้าของนางให้ยืนกับพื้น โดยที่ให้นางพิงกายเขาเอาไว้เพื่อไม่ให้ล้มลง

ยิ่งได้เห็นสัดส่วนทั้งหมดของนาง ภายใต้ชุดที่แนบเนื้อ ลมหายใจของชายหนุ่มดูจะดังชัดเจนภายใต้ความเงียบสงัดในยามค่ำคืน หวังลู่ฉงปลดเปลืองอาภรณ์เปียกชื้นของภรรยาออกอย่างเร่งรีบ

แต่ทว่าร่างสูงจำต้องยืนนิ่ง เมื่อท่อนแขนเรียวงามของภรรยา ได้รวบกอดเอวสอบของเขาเอาไว้แน่น พร้อมทั้งบดเบียนร่างอวบอิ่มแนบชิดแทบจะเป็นเนื้อเดียวกับร่างเขาเลยก็ว่าได้

“ข้ายังไม่เมาสักหน่อย เจ้าคนบ้าดูถูกข้าเกินไปแล้ว”

เสียงอ้อแอต่อว่าเขาของนาง ทำให้ชายหนุ่มอดขำไม่ได้ นางอยู่ในเมืองหลวง ที่เพียบพร้อมไปด้วยของชั้นเลิศ มิเคยลิ้มรสอาหารหรือสุราจากที่ห่างไกล นางยังคิดว่าเหล้าป่าของชาวบ้านเป็นเสมือนน้ำผลไม้กระมัง

“ไหน...ยืนยันความคิดที่ว่า ไม่เมาของเจ้าให้ข้าดูสักหน่อยจะได้หรือไม่”

แม่ทัพหนุ่มเอ่ยกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงติดจะแหบแห้ง อย่างที่มันไม่ควรจะเป็น จะด้วยฤทธิ์สุราหรือเพราะกลิ่นกายหอมเย้ายวนของคนที่ยืนแนบร่างเขาอยู่ตอนนี้ก็ตามที

เขาเองก็อยากที่จะรู้ว่าความปากดีของภรรยา จะเก่งกาจอย่างที่นางยืนยันหรือไม่ หมับ! ชายหนุ่มร่างแข็งทื่อกะทันหัน เมื่อมือบางของภรรยากำลังลูบวนก่อกวนส่วนที่ดันกางเกงของเขาอยู่ในตอนนี้