บทที่ 8

วันเสาร์ถงซีไปร่วมงานเลี้ยงรุ่น

เธออยากเจอคนพวกนี้เป็นครั้งสุดท้าย อยากบอกลาช่วงวัยรุ่นของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย

แต่ถงซีคิดไม่ถึงว่าฟู่เยี่ยนสวินก็มาเหมือนกัน

เขาไม่ชอบงานเลี้ยงสังสรรค์แบบนี้ เมื่อก่อนเธอกับฟู่หว่านอิ๋งเป็นคนลากเขาไปตลอด

แต่วันนี้นอกจากเขาจะมาแล้ว ยังพาเซี่ยเยียนมาด้วย

ทุกคนดื่มเหล้า ร้องเพลง และพูดคุยกัน ผ่านไปสักพักก็ตะโกนเรียกให้เล่นเกมกันอีก

“มาๆๆ! เกมหมุนวงล้อ หมุนโดนใครต้องเลือกว่าจะพูดความจริงหรือเลือกรับคำท้า!”

ฟู่เยี่ยนสวินไม่อยู่เพราะออกไปคุยโทรศัพท์เรื่องงาน ส่วนถงซีเล่นไม่ค่อยเป็น แต่ก็โดนลากมาเล่นด้วย

วงล้อหมุนแล้ว รอบแรกหมุนมาที่ถงซี

คำท้าคือจูบคนต่อไปที่เดินเข้ามาเป็นเวลาสิบนาที

ถงซีกำกระดาษแผ่นนั้น เธอไม่พูดอะไรสักคำ

เซี่ยเยียนพูดอย่างได้ใจ “ถงซี ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนรักนวลสงวนตัว ถ้าเธอไม่กล้าเล่น ก็คุกเข่าเช็ดรองเท้าให้ฉันสิ จะได้ยกเลิกคำท้า”

ถงซีมองใบหน้ายียวนของเธอแล้วกำมือแน่น

คนใกล้ตายอย่างตัวเอง จูบกับใครก็ไม่เห็นเป็นไรเลย

เธอจึงพูดเสียงเรียบ “ฉันเลือกรับคำท้า”

เซี่ยเยียนไม่ได้แปลกใจ กลับยิ้มกว้างกว่าเดิม ดวงตาฉายแววร้ายกาจ

อีกด้านหนึ่ง ที่ทางเดิน

ฟู่เยี่ยนสวินคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วหันกลับมา เห็นชายเร่ร่อนเนื้อตัวมอมแมมเดินมาด้วยความตื่นเต้น

แถมยังโทรไปโม้กับเพื่อนด้วย “เมื่อกี้ฉันเพิ่งรับงานใหญ่มา มีคนจะจัดการสาวสวยคนหนึ่ง เลยสั่งให้ฉันไปจูบเธอ”

พอชายเร่ร่อนวางสาย เขาก็มาถึงหน้าห้องอาหาร

จากนั้นเปิดประตูแล้วเอามือลูบปากด้วยท่าทางลามก

แต่ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าไป จู่ๆ ก็โดนคนดึงไว้

“ขอทางหน่อย”

ฟู่เยี่ยนสวินพูดด้วยสีหน้าเย็นชา แล้วก็เดินเข้าไปในห้องอาหารก่อน

เมื่อทุกคนเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาคือเขา ทุกคนเงียบกริบทันที

เซี่ยเยียนหน้าเปลี่ยนสี เป็นแบบนี้ได้ยังไง?!

ถงซีมองฟู่เยี่ยนสวินอย่างตกตะลึงเช่นกัน

ส่วนฟู่เยี่ยนสวินท่าทางเหมือนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาพูดอย่างเฉยเมยว่า “มองฉันกันทำไม?”

มีคนตอบแบบอึกๆ อักๆ “ถงซีได้รับคำท้า ต้องจูบคนต่อไปที่เดินเข้ามาเป็นเวลาสิบนาที”

ฟู่เยี่ยนสวินนั่งลงเงียบๆ ไม่อยากทำอย่างเห็นได้ชัด “น่าเบื่อ”

เซี่ยเยียนรีบพูดว่า “ใช่ๆๆ เลิกเล่นเกมนี้ดีกว่า”

ทุกคนรู้ว่าฟู่เยี่ยนสวินมีคู่หมั้น จึงเลิกพูดถึงเรื่องนี้ทันที

งานเลี้ยงจบแล้ว

เซี่ยเยียนด่าชายเร่ร่อนคนนั้นในที่ลับตาคน “ฉันบอกให้นายรีบเข้ามาไม่ใช่หรือไง!”

ชายเร่ร่อนทำหน้าใสซื่อ “ไม่ใช่ความผิดฉันสักหน่อย......ผู้ชายคนนั้นกระชากฉันออกไป ฉันยังสงสัยเลยว่าเขาจงใจหรือเปล่า”

พอคิดว่าฟู่เยี่ยนสวินยังปกป้องถงซีไม่เลิก สีหน้าเซี่ยเยียนไม่พอใจเป็นอย่างมาก

ทั้งสองตระกูลหมั้นหมายกันมาสองปีแล้ว แต่เขาไม่เคยพูดเรื่องแต่งงานเลย

เธอยิ่งคิดยิ่งโมโห หลังจากไล่ชายเร่ร่อนไปแล้ว เธอเอามือถือมากดโทรออก

วันต่อมา ฟู่เยี่ยนสวินโดนพ่อแม่เรียกกลับบ้าน

“เรียกฉันกลับมามีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

ผู้เป็นแม่ถามเขาอย่างไม่พอใจเล็กน้อย “เมื่อไรนายจะแต่งงานกับเซี่ยเยียน พวกนายหมั้นกันมานานจนเซี่ยเยียนบ่นแล้ว ตระกูลเซี่ยต้องการให้พวกนายแต่งงานโดยเร็วที่สุด”

ฟู่เยี่ยนสวินสีหน้าราบเรียบ “ตอนนี้ที่บริษัทยุ่งมาก”

“ข้ออ้างทั้งนั้น!” แม่พูดความจริงออกมาทันที “นายอย่าคิดว่าฉันไม่รู้ การที่นายไม่ยอมแต่งกับเซี่ยเยียน เพราะนายลืมถงซีไม่ได้!”

ฟู่เยี่ยนสวินที่กำลังดื่มชาชะงักไปทันที สีหน้าเย็นชาอย่างรวดเร็ว

ผู้เป็นแม่เห็นท่าทางของเขาก็รู้ว่าตัวเองเดาถูกแล้ว

เธอโมโหยิ่งกว่าเดิม “นายกับถงซีไม่มีทางเป็นไปได้!”

เมื่อพูดจบ เธอลากฟู่เยี่ยนสวินมาข้างหน้าภาพถ่ายของฟู่หว่านอิ๋ง “หรือว่านายจะแต่งงานกับคนที่ทำให้น้องสาวนายตาย?”

“ฉันรู้ว่าฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าหว่านอิ๋งไม่ใช่เธอ แต่เธอมีส่วนทำให้หว่านอิ๋งตายทางอ้อม! หว่านอิ๋งตายเพราะปกป้องเธอ ถ้าเธอไม่หนี หว่านอิ๋งคงไม่ต้องตายอย่างน่าเวทนา เธออาจมีโอกาสรอดก็ได้ ถึงมันจะน้อยนิดก็ตาม มันคือปมในใจที่ครอบครัวเราไม่สามารถก้าวผ่านไปได้ ไม่ว่ายังไงเธอก็ห้ามเข้ามาในบ้านเราเด็ดขาด เว้นแต่ฉันจะตายเท่านั้น!”

ผู้เป็นแม่ด่าพลางร้องไห้ สุดท้ายเธอกอดรูปถ่ายของฟู่หว่านอิ๋ง ร้องไห้สะอึกสะอื้น

มองใบหน้าอ่อนเยาว์ของฟู่หว่านอิ๋งในรูปถ่าย และผู้เป็นแม่ที่ร้องห่มร้องไห้ ฟู่เยี่ยนสวินรู้สึกเหมือนมีอะไรทับอยู่ที่หัวใจจนหายใจไม่ออก

เขาพูดความจริงที่ตัวเองเข้าใจเป็นอย่างดีด้วยเสียงแหบพร่า “ฉันไม่มีทางแต่งงานกับถงซี”

แต่มันยังไม่เพียงพอ ผู้เป็นแม่พูดอีกว่า “งั้นก็สัญญากับฉันต่อหน้าน้องสาวนายว่าจะแต่งกับเซี่ยเยียน”

ฟู่เยี่ยนสวินเงียบไปครู่หนึ่ง

สุดท้ายเขาค่อยๆ พูดออกมาว่า “ฉันจะแต่งงานกับเซี่ยเยียน”