บทที่ 2

“อย่า! หว่านอิ๋ง! หนีไป!”

ถงซีสะดุ้งตื่นพร้อมกับน้ำตานองหน้า พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงในบ้าน

เสื้อที่เปื้อนเลือดก็เปลี่ยนแล้ว มีคนเฝ้าอยู่ข้างเตียง เขาคือลู่สือ

ลู่สือเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยของถงซี เขาชอบเธอมาหลายปี แต่เพราะมีฟู่เยี่ยนสวินอยู่ เขาจึงไม่กล้าพูดความในใจของตัวเองออกมา ทำได้แค่คอยดูแลเธอเงียบๆ

ตอนนี้เขาถือผลตรวจที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ อ่านมันอย่างละเอียด ดูซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น

ลู่สือเป็นหมอ เขารู้อยู่แล้วว่าผลตรวจใบนั้นคืออะไร

เขาตาแดงระเรื่อ พูดด้วยเสียงสั่นเครือ “เธอเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารเหรอ?”

ถงซีตื่นจากความฝันอันเลวร้าย สติเริ่มกลับมา เธอสูดหายใจลึก ค่อยๆ เช็ดน้ำตาแล้วพยักหน้า

ลู่สือลุกขึ้นยืนทันที “แล้วเธอยังกล้าดื่มเหล้าอีก! ฟู่เยี่ยนสวินบังคับอีกแล้วใช่ไหม?”

ถงซีก้มหน้าเงียบ

แต่ลู่สือเดาได้อยู่แล้ว

เหมือนหัวใจเขาถูกมีดกรีด รีบจับมือถงซีทันที “เธอปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ เธอต้องรีบออกมาจากเขา แล้วไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล!”

ทว่าถงซีกลับดึงมือกลับมา

เธอฝืนยิ้ม “ไม่ได้รุนแรงขนาดนั้นหรอก นายไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลตัวเอง”

“เธอรู้ไหมว่ามันคือมะเร็ง......”

“ฉันไม่อยากนอนโรงพยาบาล ลู่สือ นายให้ฉันตัดสินใจเองเถอะ”

เห็นท่าทางจริงจังของเธอ ลู่สือรู้ว่าตัวเองไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเธอได้

เขารู้ว่าการตายของฟู่หว่านอิ๋งเมื่อห้าปีก่อน คือปมในใจที่เธอไม่สามารถก้าวผ่านไปได้

ดังนั้นเธอจึงเป็นเลขาส่วนตัวของฟู่เยี่ยนสวินเพื่อชดใช้ความผิด ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับเธอ เธอก็ไม่เคยปฏิเสธ

ลู่สือเปลี่ยนความคิดเธอไม่ได้ เขาอยู่ดูแลเธอหนึ่งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นถึงกลับไปที่โรงพยาบาล

ส่วนถงซีก็รีบไปทำงานที่บริษัท

วันนี้เธอต้องไปร่วมงานเลี้ยงกับฟู่เยี่ยนสวิน

แต่ถงซีไม่ใช่คู่ควงของเขา เธอตามเขาไปในฐานะเลขาเท่านั้น

คู่ควงของเขาคือเซี่ยเยียนต่างหาก

พอเห็นถงซี ใบหน้าเซี่ยเยียนเต็มไปด้วยความดูหมิ่น “ถงซี ฉันนับถือเธอจริงๆ จนถึงตอนนี้ยังหน้าด้านตามเยี่ยนสวินไปทุกที่”

เซี่ยเยียนเป็นเพื่อนสมัยมัธยมปลาย เธอชอบฟู่เยี่ยนสวินตั้งแต่เด็ก

แต่ดันแพ้ให้กับถงซีที่ไม่มีอะไรเลย เซี่ยเยียนอิจฉาเธอมาตลอด หลังจากได้เป็นคู่หมั้นของฟู่เยี่ยนสวิน ในที่สุดเธอก็สามารถเล่นงานถงซีโดยที่ไม่ต้องเกรงกลัวอะไรแล้ว

ถงซีไม่ตอบโต้แม้แต่น้อย ทำเพียงแค่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ

ขณะนั้นฟู่เยี่ยนสวินเดินเข้ามา เซี่ยเยียนควงแขนเขาอย่างสนิทสนม “เยี่ยนสวิน”

ฟู่เยี่ยนสวินไม่ได้ว่าอะไร ทว่าตอนที่มองถงซี สายตาเขาเย็นชาขึ้น “ใครให้เธอเข้ามาในโถงงานเลี้ยง ไปรอข้างนอก”

เมืองจิงเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ข้างนอกไม่มีฮีตเตอร์ ต้องเจอลมหนาวเต็มๆ

ทว่าถงซีกลับพยักหน้า “โอเค”

เธอหันหลังเดินออกจากโถงงานเลี้ยง ด้านนอกเป็นสวนเปิดโล่ง ไม่มีกระเบื้องหลังคาบดบังแม้แต่แผ่นเดียว

ถงซียืนท่ามกลางลมหนาว ร่างบอบบางสั่นไปทั้งตัว

มีพนักงานเสิร์ฟทนดูไม่ได้ ถามเธอว่าจะไปพักที่ห้องรับรองไหม

ถงซีส่ายหน้าเงียบๆ

เธอยืนอยู่อย่างนั้นจนฟ้ามืด จนงานเลี้ยงจบลง

เซี่ยเยียนคลุมสูทของฟู่เยี่ยนสวินเดินออกมา ทั้งสองคนเห็นถงซียังยืนอยู่ข้างนอก

ลูกกระเดือกเขาขยับเล็กน้อย เสียงเขาแหบอย่างประหลาด “ยืนนิ่งอยู่ทำไม? ยังไม่ไปอีก”

เขาเดินจูงมือเซี่ยเยียนออกไป ถงซีเดินตามหลังพวกเขา

ตอนเดินผ่านสระน้ำจำลองที่อยู่ในสวน เซี่ยเยียนยกยิ้มมุมปาก เธอเซไปข้างหน้าเล็กน้อย ทำท่าทางเหมือนโดนผลัก

“ว้าย! สร้อยข้อมือฉันหล่นลงไปในสระแล้ว”

เธอหันกลับมามองถงซีด้วยความโมโห “เธอผลักฉันทำไม!”

ถงซีเถียงทันที “ฉันไม่ได้.....”

“ยังจะเถียงอีก!” เซี่ยเยียนคล้องแขนฟู่เยี่ยนสวินแล้วพูดออดอ้อน “เยี่ยนสวิน นั่นเป็นสร้อยข้อมือที่ฉันชอบที่สุด”

สายตาของฟู่เยี่ยนสวินจ้องไปที่ถงซี ไม่รู้ว่าเขาจ้องอยู่กี่วินาที ก่อนจะพูดเสียงเบา “กระโดดลงไปหาสร้อยให้เจอ”

ตัดสินว่าเธอเป็นคนผิดโดยไม่ถามสักคำ

ถงซีมองสระน้ำแวบหนึ่ง แค่มองก็หนาวไปถึงกระดูกแล้ว

แต่เธอก็ยังลงไปในสระน้ำโดยไม่พูดอะไรสักคำ

น้ำในสระไม่ลึก แค่เข่าเธอเท่านั้น

แต่ฤดูหนาวน้ำในสระเย็นมาก ทุกย่างก้าวรู้สึกเหมือนเดินเท้าเปล่าบนพื้นน้ำแข็ง

ถงซีร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว หาไปเรื่อยๆ ตัวเธอเริ่มสั่นอย่างรุนแรง

ทว่าฟู่เยี่ยนสวินมองไม่กี่วินาทีก็หันหลังกลับไป เขาพูดทิ้งท้ายว่า “ถ้าหาไม่เจอ พรุ่งนี้เธอก็ไม่ต้องมาทำงานแล้ว”

เขาพูดจบแล้วพาเซี่ยเยียนออกไป