บทที่ 1

ถงซียิ้มกว้างกว่าเดิม เธอส่ายหน้าอย่างไม่ลังเล “ไม่จำเป็น หมอ ฉันเฝ้ารอความตายทุกวัน ฉันน่าจะเหลือเวลาแค่หนึ่งเดือนแล้ว ถึงวันนั้นฉันจะแจ้งทางโรงพยาบาลล่วงหน้า พวกคุณช่วยเอาอวัยวะทั้งหมดของฉันไปบริจาคด้วย จะได้ช่วยเหลือคนอีกหลายชีวิต รบกวนหมอด้วยนะ”

เธอพูดจบแล้วลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

หมอมองเธอเดินออกไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง เขาเพิ่งเคยเจอคนไข้ที่อยากตายขนาดนี้เป็นครั้งแรก

ถงซีเพิ่งเดินออกจากโรงพยาบาล ก็ได้รับสายของฟู่เยี่ยนสวิน

เสียงเย็นชาและทุ้มต่ำเล็กน้อยดังออกมา “วันนี้เธอลาไปไหน?”

นิ้วมือของถงซีที่จับมือถืออยู่เกร็งเล็กน้อย เธอไม่ได้พูดความจริงออกมา “แค่เป็นหวัดน่ะ”

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจเท่าไร “มาที่คลับเจียงหนาน ห้อง 314”

ถงซีไม่ได้พูดอะไรต่อ รีบไปที่นั่นอย่างรวดเร็ว

เมื่อเดินเข้าไปในห้อง ในนั้นเต็มไปด้วยหุ้นส่วนทางธุรกิจของฟู่เยี่ยนสวิน

“เลขาถงมาแล้ว ได้ยินชื่อเสียงมานาน ได้ยินว่าเธอดื่มเก่งมากเลยเหรอ?”

“ว่ากันว่าเธออาศัยสกิลการดื่มเจรจาธุรกิจสำเร็จหลายครั้ง วันนี้ต้องทำให้เราได้เห็นกับตานะ”

“ถ้าเธอดื่มเหล้า 99 แก้วบนโต๊ะนี้หมด ถือว่าการเจรจาวันนี้สำเร็จ!”

ฟู่เยี่ยนสวินนั่งอยู่บนโซฟาด้านข้าง มุมปากมีรอยยิ้มคลุมเครือ เขาเอ่ยเสียงเรียบ “อย่าทำให้ฉันผิดหวัง”

ทุกคนตั้งตารอ ถงซีก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เธอยิ้มแล้วหยิบแก้วเหล้าขึ้นมา “งั้นฉันคงต้องแสดงความสามารถอันน้อยนิดแล้วล่ะ”

เธอดื่มไปเรื่อยๆ ไม่นานก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่กระเพาะ คนที่เป็นมะเร็งกระเพาะอาหารมีอาการปวดมากกว่าคนทั่วไปถึงสิบเท่า

ถงซีหน้าซีดเผือด มือก็กำลังสั่นด้วย

แต่เธอก็ไม่หยุด ยังดื่มต่อไปเรื่อยๆ

ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบ ฟู่เยี่ยนสวินเอาแต่มองเธออย่างไม่แคร์เลยสักนิด

เหล้า 99 แก้ว ในที่สุดถงซีก็ดื่มแก้วสุดท้ายจนหมด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน

เสียงปรบมือดังขึ้นในห้องทันที “สุดยอด! สุดยอดจริงๆ!”

เหงื่อซึมออกมาบนหน้าผากถงซี เธอทำได้แค่ฝืนยิ้มออกมา

หุ้นส่วนสนใจเธอมาก “เลขาถง เธอทำงานกับประธานฟู่แล้วถูกเอาเปรียบมาก ดูเขาใช้งานเธอสิ ไม่รู้จักทะนุถนอมผู้หญิงเลย ฉันว่าเธอย้ายมาทำงานกับฉันดีกว่า”

ถงซีหัวเราะ พูดปฏิเสธเสียงเบาอย่างสุภาพ “ขอบคุณสำหรับความเอ็นดู ประธานฟู่เขาเป็นคนดีมาก”

“ฉันให้เงินเดือนสามเท่าเลย!”

ทว่าถงซีก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธอย่างแน่วแน่

ทุกคนไม่เข้าใจ “ทำไมเธอถึงไม่ยอมไปล่ะ?”

รอยยิ้มของถงซีจางหายไปเล็กน้อย “ที่ฉันอยู่ต่อ เพราะต้องใช้หนี้”

หุ้นส่วนคนนั้นคิดว่าเธอติดหนี้ตระกูลฟู่ เขารู้สึกเสียดาย แต่ก็จำใจล้มเลิกความคิดนี้

สุดท้ายการเจรจาในวันนี้ก็สำเร็จ

พอทุกคนแยกย้ายกลับบ้านฟ้าก็มืดแล้ว

คนขับรถที่อยู่ไม่ไกลขับรถมารับพวกเขาสองคน ถงซีนั่งตรงเบาะข้างคนขับอย่างเคยชิน

ฟู่เยี่ยนสวินไม่ชอบให้เธอนั่งกับเขา

รถมาจอดข้างล่างตึกที่พักของเธอ ถงซีเอ่ยขอบคุณเสียงเบา ลงจากรถด้วยความอ่อนเพลีย

เธอเหนื่อยมาก เลยไม่ทันสังเกตว่าฟู่เยี่ยนสวินตามมาด้วย

เขามองเธอเดินเซไปเซมา สายตาเขาดูคาดเดายากขึ้นเรื่อยๆ

ถงซีไม่รู้ตัวมาตลอดทาง จนกระทั่งขึ้นมาข้างบน เธอยืนหน้าประตูแล้วเอากุญแจออกมา

จู่ๆ มีคนจับข้อมือเธอแล้วกระชากตัวไปติดกับกำแพง

หลอดไฟเปิดปิดอัตโนมัติตรงทางเดินสว่างขึ้นมาพอดี ทันใดนั้นฟู่เยี่ยนสวินบีบคางเธอแล้วประทับจูบทันที

จูบนี้เร่าร้อนและยาวนาน ทำให้ถงซีแทบหายใจไม่ทัน

ผ่านไปนานกว่าเขาจะผละออก คนที่ขโมยจูบคือเขาชัดๆ แต่หางตาเขาแดงระเรื่อ เสียงสั่นเครือ “แสร้งทำแบบนี้ตลอด อยากให้ฉันสงสารหรือไง? คนอื่นจะให้เธอไปทำงานด้วย ทำไมเธอไม่ไป ถงซี ทำไมเธอถึงไม่ไป!”

ถงซีหอบหายใจ พยายามสงบสติอารมณ์สุดชีวิต “ฉันอยู่เพื่อชดใช้ความผิด”

ประโยคนี้ยั่วโมโหฟู่เยี่ยนสวินอีกครั้ง เขาซัดหมัดลงบนกำแพงอย่างแรง

ความเกลียดชังในดวงตาเขา เหมือนคมมีดเฉือนเธอเป็นชิ้นๆ “แล้วทำไมเธอไม่ไปตายล่ะ? ไปตายซะสิ!”

ถงซีฝืนยิ้ม เขาสมหวังแล้วล่ะ เธอใกล้ตายแล้วจริงๆ

ขณะที่กำลังจะพูด จู่ๆ มือถือของฟู่เยี่ยนสวินดังขึ้น

เมื่อเธอก้มดู ก็เห็นชื่อบนหน้าจอมือถือ

เซี่ยเยียน คู่หมั้นคนปัจจุบันของเขา

พอเห็นเซี่ยเยียนโทรมา ฟู่เยี่ยนสวินทำเสียงฮึดฮัด เขาหันหลังกลับไป เหมือนกำลังจัดการอารมณ์อยู่

หลังจากรับสาย เสียงเขาทุ้มต่ำและอ่อนโยน เหมือนกลับไปเป็นประธานฟู่ผู้สง่างามและสุภาพเมื่ออยู่ต่อหน้าทุกคน

“เยียนเยียน”

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาปล่อยถงซีแล้วเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ถงซียืนพิงกำแพง หลังจากแผ่นหลังของเขาหายลับไป ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวแล้ว รีบเปิดประตูวิ่งเข้าไปอ้วกในห้องน้ำ

เธออ้วกจนหมดสภาพ หลังจากผ่านไปนานพอสมควร เธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นเลือดที่ตัวเองอ้วกออกมาเต็มชักโครก

มันเยอะมาก......

เลือดสีแดงฉานน่ากลัว

ถงซีกดชักโครกอย่างเหม่อลอย เธอจะลุกขึ้นมา แต่ดันหมดแรงจนสลบไป

ถงซีฝัน

เธอฝันถึงตอนมหาวิทยาลัย เธอกับฟู่เยี่ยนสวิน แล้วก็ฟู่หว่านอิ๋งเดินอยู่ใต้ต้นเมเปิล

ฟู่หว่านอิ๋งดึงแขนเธอแล้วอ้อนไม่หยุด “ซีซี วันหยุดคณะเรามีงานเลี้ยงสังสรรค์กับคณะนิติศาสตร์ เธอไปเป็นเพื่อนฉันได้ไหม?”

ฟู่เยี่ยนสวินหน้าบึ้งเล็กน้อย เขารีบดึงถงซีออกมา “ฟู่หว่านอิ๋ง ฉันอนุญาตให้เธอยืมตัวแฟนฉันไปแล้วเหรอ?”

“พี่นี่ขี้งกจริงๆ!”

ตอนนั้น......เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขจริงๆ

ถงซีเป็นเด็กกำพร้า พอเข้าเรียนก็ได้รู้จักกับฟู่หว่านอิ๋ง และกลายเป็นเพื่อนสนิทของเธอ

ฟู่เยี่ยนสวินเป็นพี่ชายของฟู่หว่านอิ๋ง อยู่ที่มหาวิทยาลัยเขาได้ชื่อว่าเป็นหนุ่มหล่อที่อยู่ไกลเกินเอื้อม ให้ความรู้สึกสูงส่ง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิง มีจดหมายรักกองใหญ่ให้โยนทิ้งทุกวัน ตอนแรกถงซีไม่กล้าคุยกับเขาด้วยซ้ำ

แต่ฟู่เยี่ยนสวินดันโผล่มาให้เธอเห็นตลอด เขาสรุปเนื้อหาบทเรียนให้เธอ ไปห้องสมุดกับเธอ ไปรับและไปส่งเธอกลับบ้าน

มีครั้งหนึ่งเขาฝ่าฝนตกหนักไปรับเธอที่ไม่ได้พกร่มไป

ทั้งสองคนยืนใต้ร่มคันเดียวกัน ในที่สุดถงซีก็อดถามไม่ได้ “พี่เยี่ยนสวิน ที่พี่ดีกับฉันขนาดนี้ เพราะหว่านอิ๋งใช่ไหม?”

ชายหนุ่มดันเธอไปตรงมุมกำแพงด้วยสีหน้าเย็นชา “ถงซี เธอนี่ซื่อบื้อจริงๆ ฉันจะบอกให้เธอรู้ว่าทำไมฉันถึงดีกับเธอขนาดนี้!”

เขาพูดจบแล้วจับท้ายทอยของเธอ จากนั้นจูบเธอทันที

หลังจากวันนั้นพวกเขาก็คบกัน

จนกระทั่งเมื่อห้าปีก่อน คืนก่อนงานแต่งของพวกเขา

ถงซีกับฟู่หว่านอิ๋งไปดูหนัง คืนนั้นดึกมาก พวกเธอเดินผ่านซอยเล็กๆ แล้วเจอพวกนักเลงที่ดื่มจนเมา

คนพวกนั้นเมาอย่างเห็นได้ชัด คำพูดก็ไร้ยางอายเป็นอย่างมาก คนพวกนั้นขวางพวกเธอไว้ท้ายซอย ไม่ยอมให้พวกเธอออกไป

พวกเธอเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ กลัวจนตัวสั่นงันงก สุดท้ายฟู่หว่านอิ๋งใช้แรงทั้งหมดขวางนักเลงพวกนั้นไว้ จากนั้นตะโกนว่า “ซีซี รีบหนีไป!”

ถงซีรู้ว่าพวกเธอสู้ไอ้ขี้เหล้าพวกนี้ไม่ได้ เธอจึงหนีไป

เธอวิ่งไปที่ถนนฝั่งตรงข้ามเพื่อขอความช่วยเหลือ

ทว่าเมื่อเธอพาคนวิ่งกลับมา ในซอยเงียบกริบ ไอ้ขี้เหล้าพวกนั้นหนีไปแล้ว บนพื้นเละเทะไปหมด ฟู่หว่านอิ๋งที่โดนย่ำยีนับครั้งไม่ถ้วนนอนอยู่บนพื้น เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด ไม่มีลมหายใจแล้ว

เมื่อฟู่เยี่ยนสวินมาถึง สิ่งที่เขาเห็นคือศพของน้องสาวที่น่าเวทนาเป็นอย่างมาก

ในสถานการณ์เช่นนั้น ทุกคนรู้ดีว่าเธอต้องเผชิญกับความทุกข์ทรมานเช่นไร

เขาสมองขาวโพลน คว้ามือถงซีมากำไว้แน่น จากนั้นถามอย่างเจ็บปวดและสิ้นหวัง “เธอหนีทำไม? ทำไมถึงทิ้งหว่านอิ๋งไว้คนเดียว? ถงซี เธอหนีทำไม!”

ถงซีไม่สามารถตอบได้ เธอเกลียดตัวเองยิ่งกว่าใครทั้งนั้น

ต่อมาคนตระกูลฟู่ไม่ยอมยกโทษให้ถงซี

เธอสูญเสียเพื่อนสนิท แล้วก็เป็นศัตรูกับคนที่เธอรักสุดหัวใจ

โชคดีที่ตอนนี้เธอใกล้ตายแล้ว

เธอจะได้ไปชดใช้ความผิดให้ฟู่หว่านอิ๋งด้วยตัวเองแล้ว ส่วนฟู่เยี่ยนสวินก็จะได้หลุดพ้นจริงๆ สักที