8. ให้น้องดูแล

“ท่านประธานครับ สรุปโครงการนี้จะให้ดำเนินการต่อเลยไหมครับ?” เสียงจากบอร์ดบริหารดังขึ้น ประธานหนุ่มจึงได้สติ

“พักการประชุมสิบนาที” เขาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะลุกพรวดเดินออกไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมือง พลางกดพิมพ์ข้อความส่งให้ลูกน้องที่เฝ้าอยู่ทันที

[อย่าให้คลาดสายตา ถ้าเธอไปหาผู้ชายคนนั้น... ให้ลากตัวกลับมาทันที] ส่งข้อความเสร็จฉืออี้ก็กำโทรศัพท์ในมือแน่น

เขายังยืนกอดอกนิ่ง สายตาคมปลาบจดจ้องไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า ทว่าในหัวเขากลับมีแต่ภาพใบหน้าหวานที่ั่นั่งสะอื้นไห้อยู่ริมทะเลสาป จู่ ๆ ความรู้สึกหงุดหงิดก็พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เมื่อคิดว่าเด็กในปกครองเสียใจเรื่องที่นอนกับเขา

ในขณะเดียวกัน เฉิงอี้ที่เพิ่งจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ก็เดินเข้ามาในห้องประชุมด้วยท่าทางภูมิฐาน ทว่าก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาเขากลับชะงัก เพราะบรรยากาศด้านในมันไม่เหมือนเดิม

พี่ชายผู้บ้างานระดับปีศาจกลับสั่งพักการประชุมกลางคัน ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนนับตั้งแต่พวกเขามาบริหาร

เฉิงอี้ขมวดคิ้วมึนงง พลางปรายตาไปทางเลขาคนสนิทของพี่ชายที่ยืนหน้าถอดสีอยู่ “เกิดอะไรขึ้น ทำไมประธานใหญ่ถึงสั่งพัก โปรเจกต์ไหนมีปัญหาหรือเปล่า” เฉิงอี้กระซิบถามเสียงต่ำ

เลขาหนุ่มรีบขยับเข้ามารายงานด้วยเสียงตะกุกตะกัก “เอ่อ... เปล่าครับคุณเฉิงอี้ ประธานฉือแค่กำลังจดจ่อกับความเคลื่อนไหวของคุณม่านหมอกที่หานหลี่รายงานครับ พอเห็นภาพเธอนั่งร้องไห้อยู่ริมน้ำ ท่านก็สั่งพักการประชุมทันที”

คำรายงานนั้นทำให้คิ้วของเฉิงอี้ขมวดเข้าหากันหนักกว่าเดิม ‘เด็กนั่นมีอะไรดีนักหนา ถึงทำให้พี่ใหญ่พะวงจนเสียงานเสียการขนาดนี้ ก็แค่ผู้หญิงรูปร่างดี ผิวขาวจัด และ...’

ทันใดนั้น ภาพในมโนสำนึกของเฉิงอี้ก็ตัดกลับไปที่รอยแยกสีแดงสดฉ่ำวาว ที่กำลังกลืนกินลำเอ็นยักษ์ของพี่ชายเขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ภาพลำเอ็นถูกชักเข้าออกใส่ร่องรู ครั้งแล้วครั้งเล่า มันยังตราตรึงจนด้านล่างเขาเริ่มตื่นตัว

“ซี้ดด... บ้าจริง มันใช่เวลามาตื่นตอนนี้ไหม!” เฉิงอี้พึมพำด่าตัวเอง เมื่อสัมผัสได้ว่ามังกรยักษ์ใต้กางเกงสแล็คราคาแพงกำลังขยายพองโตและปวดหนึบขึ้นมา

เพียงแค่คิดถึง ‘รู’ ของเด็กในปกครองคนนั้น

เขาสูดปากระงับอารมณ์ ก่อนจะรีบทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยกมือขึ้นมากดขยี้เน้นย้ำที่แก่นกายผ่านเนื้อผ้าเพื่อข่มมันลงไปก่อนที่จะมีใครสังเกตเห็น

ทว่าความต้องการที่พลุ่งพล่านกลับไม่ยอมสงบลงง่าย ๆ

ฉืออี้ที่ยืนหันหลังอยู่รับรู้ถึงการมาของน้องชาย เขาหมุนตัวกลับมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาที่จ้องมองเฉิงอี้นั้นกลับเต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อเห็นท่าทางแปลก ๆ ของน้องชาย

“มาแล้วเหรอ นึกว่ายังวุ่นอยู่กับ ‘เด็ก’ จนลืมงานเสียอีก” ฉืออี้เหน็บแนม พร้อมกับกวาดสายตาคมกริบมองท่าทางที่ดูกระสับกระส่ายของน้องชายอย่างจับผิด

“ฉันไม่เคยลืมงาน นายต่างหากที่สนใจอย่างอื่นมากกว่างาน ถึงกับหยุดการประชุมกลางคัน” เฉิงอี้สวนกลับพลางตีหน้าซื่อ ทั้งที่มือยังคงกดนวดแก่นกายตัวเองที่มันยังไม่ยอมลง

ฉืออี้ยกยิ้ม ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบอย่างคนไม่ยี่หระ

“ก็แค่ของเล่นใหม่ ฉันยังใช้ไม่คุ้ม ก็ต้องคอยสอดส่องเป็นธรรมดา ที่สำคัญ…ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้รู้ถึงหูแม่ก็เท่านั้นเอง” ฉืออี้พยายามหาเหตุผลมาหักล้างความว้าวุ่นในใจ

“แน่ใจเหรอว่าแค่นั้น” เฉิงอี้เผยยิ้มอย่างรู้ทัน

ฉืออี้ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินมานั่งที่เก้าอี้ประธานใหญ่ จากนั้นเขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้น้องชาย “คนอย่างฉัน ไม่มีทางตกบ่วงเด็กในปกครองง่าย ๆ หรอก โดยเฉพาะผู้หญิง อีกอย่างครอบครัวเธอก็ยังเป็นหนี้เรา จะให้มาอยู่ฟรีกินฟรีโดยไม่ทำอะไรเลยก็เสียเปรียบแย่น่ะสิ สู้ให้เธอมานอนครางใต้ร่างเพื่อชดใช้หนี้ แบบนั้นมันน่าจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ” ประธานหนุ่มเผยยิ้มร้าย

เฉิงอี้ได้ยินแบบนั้นก็ยักไหล่ “งั้นก็แล้วแต่นายเลย เพราะฉันไม่สนใจในตัวเด็กนั่นอยู่แล้ว” ประธานคนน้องตอบแล้วก็หันมาสั่งให้เริ่มการประชุม ซึ่งมันยาวนานจนกินเวลาไปหลายชั่วโมง กระทั่งจบสิ้นลงในช่วงบ่าย และตอนนี้เหลือแค่สองพี่น้องเท่านั้น

“จะเดินทางเลยเหรอ” ฉืออี้ถามพี่ชายที่กำลังมองมือถือ

“อืม อย่างน้อยจะได้มีเวลาพักสักนิด”

“ไม่แวะไปดูเด็กในปกครองหน่อยเหรอ เธออาจรอให้นายกลับไปรับผิดชอบอยู่ก็ได้นะ” เฉิงอี้เย้าแหย่

“ต่อให้เธอเอาเรื่องนี้ไปฟ้องแม่ ฉันก็ไม่มีทางรับผิดชอบ” พูดจบ ฉืออี้ก็สาวเท้าก้าวออกมา โดยมีน้องชายเขามองตามพลางยิ้มชอบใจ ที่สามารถแหย่พี่ชายให้หัวเสียได้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา…

รถคันหรูก็แล่นมาถึงหน้าตึกสูงของเพ้นเฮ้าส์ตระกูลฟาง

“ท่านประธาน จะขึ้นไปไหมครับ” ตงหลี่หันมาถามเจ้านายที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมขยับ ทั้งที่รถก็เข้ามาจอดในตัวตึกแล้ว

“ไม่ ฉันขี้เกียจฟังเสียงร้องน่ารำคาญ” ฉืออี้ตอบกลับเสียงเข้ม ในใจเขาคิดว่าถ้าม่านหมอกพบหน้า เธอจะต้องร้องไห้ฟูมฟายขอให้เขารับผิดชอบแน่ ฉะนั้นช่วงนี้เขาไม่ควรพบเธอ

แต่ถึงเขาจะคิดแบบนั้น ทว่ามือกลับกดส่งข้อความถึงน้องชาย เพราะก่อนหน้านี้มีรายงานส่งเข้ามา

[แวะเข้าไปดูม่านหมอกด้วย คนของฉันบอกเธอไม่สบาย]

ส่งข้อความเสร็จ หน้าจอก็ถูกเลื่อนไปที่ภาพของคนที่นั่งอยู่ริมทะเลสาป ซึ่งเห็นทีไรเขาก็รู้สึกหงุดหงิดทุกที

ค่ำคืนที่เพนท์เฮาส์...

เฉิงอี้เดินเข้าห้องมาด้วยท่าทางหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะถูกพี่ชายส่งข้อความตามถี่เหลือเกิน เขาเลยต้องมาดูตามคำสั่งพี่ชายแล้วค่อยไปหาความสุขกับเด็กหนุ่มคนใหม่

ทว่าพอเปิดประตูห้องนอนเข้าไป คิ้วหนาก็เริ่มขมวด เมื่อเห็นร่างเล็กยังคงนอนนิ่ง ทั้งที่ควรจะรู้สึกตัวเพราะเขาเปิดประตูเสียงดังพอสมควร “หลับลึกขนาดนี้ ใครมาปล้ำก็ไม่รู้ตัวเลยมั้ง” เขาพึมพำ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ พร้อมกับถ่ายรูปส่งให้พี่ชาย

[ผมมาดูให้แล้วนะ สลบไสลไม่ได้สติเลย]

[ดูแลให้หน่อย เดี๋ยวจะตายคาห้องซะเปล่า]

[เดี๋ยวผมตามหมอให้…]

[อย่า! เดี๋ยวแม่รู้ นายนั่นแหละจัดการไป]

[ไม่ ผมมีธุระ เดี๋ยวให้เหว่ยซามาดูให้ แค่นี้แหละ] ส่งข้อความสุดท้ายจบ ฉืออี้ก็ขยับเข้ามาใกล้คนหลับ

“ม่านหมอก...” เขาลองร้องเรียก ทว่าคนบนเตียงกลับยังคงนิ่ง พอขยับเข้าไปใกล้และลองแตะที่หน้าผากดูเขาก็ต้องชะงัก “บ้าชิบ! ตัวร้อนอย่างกับไฟเลย”

จากนั้นเฉิงอี้ก็พยายามโทรหาเลขาเพื่อให้มาจัดการ แต่ปลายสายกลับวุ่นอยู่กับแฟนสาวจนไม่สามารถมาได้ สุดท้ายประธานหนุ่มผู้เอาแต่ใจจึงต้องลงมือเองอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ” เขาบ่นพึมพำพร้อมกับยกกะละมังใส่น้ำและผ้าขนหนูมาไว้ข้างเตียง

มือเรียวหยิบผ้ามาชุปน้ำแล้วบิดพอหมาด ๆ ก่อนจะมาทรุดนั่งลงบนเตียง สายตาคมกริบจ้องมองร่างเล็กที่นอนซม เมื่อคืนใบหน้านี้แดงซ่านเพราะไฟแห่งอารมณ์ ทว่าตอนนี้มันกลับแดงก่ำเพราะพิษไข้ จนฉืออี้ถึงกับใจหายตามอาการของเธอ

“เช็ดทั้งอย่างนี้ไข้คงไม่ลดแน่ ต้องถอดให้หมดสินะ”

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะวางผ้าเปียกในมือลงที่โต๊ะข้างเตียง แล้วเริ่มปลดกระดุมชุดนอนของเธอออกช้า ๆ พร้อมกับใจที่เต้นรัว อย่างไม่เคยเป็นมาก่อนแม้แต่กับผู้ชายที่เขาชอบ

“ฟู่วว…” เฉิงอี้พ่นลมหายใจแรง จากนั้นมือเรียวก็ค่อย ๆ จับชายเสื้อเธอเปิดขึ้นทีละนิดเพราะคนป่วยใส่เสื้อยืดตัวบางนอน

ซึ่งท่วงท่าที่เขากำลังช่วยร่างเล็กนั้น มันทำให้ตัวเขาต้องโน้มลงไปใกล้เธอ พอเสื้อเปิดขึ้นเรื่อย ๆ จนมาถึงเต้าอวบที่ไร้ปราการป้องกัน มันก็เด้งดึ๋งต่อหน้าต่อตาเขา

ภาพที่ปรากฏทำให้เฉิงอี้แทบจะหยุดหายใจ เพราะทรวงอกอวบอิ่มชูชันเด้งเด่นท้าทายริมฝีปากเขาอย่างมาก ผิวพรรณของเธอขาวเนียนละเอียดราวกับน้ำนม ตัดกับรอยจ้ำสีกุหลาบที่พี่ชายเขาประทับไว้แทบทุกตารางนิ้ว เขารีบทำใจรั้งขึ้นไปจนหลุดออกจากหัวเธอ แล้วรีบนั่งเหยียดตัวตรง

ก่อนจะไล่สายตามองต่ำลงมายังกางเกงขาสั้นผ้ายืดที่รัดรูปจนเห็นเนินอวบอูม ขอบกางเกงนั้นถูกรอยแยกกลืนกิน จนมองเห็นเป็นกลีบอวบแบ่งแยกฝั่งอย่างชัดเจน

#เอ๋... จ้องน้องแบบนี้แกคิดอะไรอยู่หราเฉิงอี้