7. เสียแล้วเสียไป

“บ้าจริง เราชอบผู้ชายไม่ได้ชอบผู้หญิงซะหน่อย เราก็แค่ไม่เคยเห็นใครเอากันมันขนาดนี้ก็เท่านั้น ไม่ได้อยากเอาเอ็นยัดรูหอยเสียหน่อย” ประธานหนุ่มพึมพำค้านความคิดตัวเอง

และก่อนจะเดินออกมาเฉิงอี้ยังคงยืนมองภาพเร่าร้อนของพี่ชายที่กำลังขยับดึงลำเอ็นใหญ่ออกจากรอยแยกแดงเถือก แล้วกดดันเข้าไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับส่งเสียงครางแข่งกันลั่นห้อง

“อ๊าาา… ทนไม่ไหวแล้ว ซี้ดดด… ปวดเอ็นเป็นบ้า”

“บ้ามาก ฉันบ้าไปแล้ว” เขาพึมพำ ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวกลับ เดินออกจากห้องไปด้วยความเร่งรีบ ลมหายใจของเขาติดขัดและรุ่มร้อนเกินกว่าจะทนยืนดูต่อได้

เขารีบลงมาด้านล่าง ตรงดิ่งไปยังห้องเชือดที่มีเด็กหนุ่มคู่นอนยังคงพักผ่อนอยู่ด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน ทว่าทันทีที่เฉิงอี้มาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขากระชากร่างของเด็กหนุ่มคนนั้นมาหาตัวทันที จนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งสุดตัว

“ประธานเฉิง... อ๊ะ... จะทำอีกเหรอครับ เมื่อกี้ผมก็แทบจะไม่ไหวแล้วนะ” เด็กหนุ่มร้องท้วงด้วยความตกใจ

“หุบปาก! แล้วทำหน้าที่ของนายไป!”

เฉิงอี้คำรามเสียงต่ำ มือหนากดศีรษะอีกฝ่ายลงไปหาจุดที่กำลังร้อนรุ่ม ทว่าในหัวของเขากลับไม่มีภาพของคนตรงหน้าเลยสักนิด... ในมโนสำนึกของประธานหนุ่มในยามนี้ มีเพียงภาพใบหน้าแดงซ่านและความคับแน่นจากรอยแยกของกลีบหอย ที่เขาสัมผัสได้เพียงแค่สายตาเท่านั้นที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

‘ม่านหมอก... เธอมันตัวอันตรายจริง ๆ’

หลังจากพายุอารมณ์สงบลง ฉืออี้ที่ได้ครอบครองร่างนุ่มนิ่มจนหนำใจก็นอนกอดร่างเปลือยที่สลบไสลไปด้วยความเพลีย เขามองแผ่นหลังนวลเนียนของม่านหมอกที่เต็มไปด้วยรอยขบเม้มสีกุหลาบที่เขาตั้งใจประทับทิ้งไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

“นึกไม่ถึงว่าร่างกายเธอจะตอบสนองความดิบเถื่อนของฉันได้ขนาดนี้ เด็กน้อยฉันชักติดใจเธอแล้วสิ” เขาพึมพำ พลางยกมือขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ไหลลงมาปรกแก้มแดง

“ไหน ๆ เธอก็มาอยู่เป็นตัวประกันเพื่อชดใช้หนี้อยู่แล้ว งั้นฉันจะเสนอให้เธอชำระหนี้ด้วยการเอาตัวเข้าแลกก็แล้วกัน หมดหนี้เมื่อไหร่ ฉันจะปล่อยเธอไป แบบนี้ดีไหม”

ประธานหนุ่มยังคงพร่ำอยู่คนเดียว ทั้งที่อีกฝ่ายนั้นหลับไปถึงไหนต่อไหนแล้ว และในขณะที่เขากำลังจะเคลิ้มหลับ

ประตูห้องกลับถูกผลักออกเบา ๆ ตามมาด้วยร่างสูงของ เฉิงอี้ ที่เดินกลับเข้ามาอีกครั้งเพราะหวังว่าจะได้เห็นภาพชวนสยิวของพี่ชายกับเด็กในปกครองอีกสักรอบ

ทว่าหนนี้เขากลับปะทะเข้ากับสายตาของคนที่นอนกอดร่างสาวสวยอยู่บนเตียง ภาพพี่ชายตัวเองที่เปลือยท่อนบนนอนกอดก่ายสาวน้อยวัยสิบเก้าที่เขาเป็นคนอุ้มมากับมือ

“ทำไม คิดจะมาแอบดูอีกเหรอ” ฉืออี้เอ่ยถามเสียงเรียบ

เฉิงอี้นิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบจ้องมองไปที่ไหล่บางของม่านหมอกที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา รอยแดงเข้มตรงซอกคอนั่น มันทำให้อกซ้ายของเขาเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด เขาไม่ได้โกรธ ทว่าความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมานั้นมันยากจะอธิบาย

“เปล่า… แค่นึกว่าพี่จะเสร็จธุระแล้ว...” เฉิงอี้ตอบเสียงเคร่งขรึม ทว่าสายตาไม่ยอมละไปจากใบหน้ายามหลับของม่านหมอกเลย “เป็นไงบ้างล่ะ... ‘กิน’ เด็กที่แม่ฝากไว้ อร่อยไหม?”

“ก็ไม่ถือว่าแย่ พอแก้ขัดได้” ฉืออี้ตอบอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะคลายอ้อมแขนที่กอดรัดร่างเล็กออก เพราะน้องชายจ้องเขาราวกับกำลังจับผิด “ฉันก็แค่เหนื่อยเลยนอนพัก จะจ้องอะไรนัก”

“แน่ใจเหรอว่าแค่นอนพักภาพเมื่อกี้มันไม่ใช่เลยนะ” เฉิงอี้รีบเตือน เมื่อเห็นท่าทางพี่ชายดูเหมือนจะติดลมเด็กในปกครอง ซ้ำเธอยังเป็นผู้หญิงอีก ซึ่งหลายปีแล้วที่พี่เขาไม่ยุ่งกับผู้หญิง

“เด็กนี่สูบน้ำฉันไปตั้งห้ารอบ นายคิดว่าไงล่ะ” ฉืออี้เอ่ยพลางขยับลุกนั่ง ทำให้ผ้าห่มที่คลุมตัวม่านหมอกนั้นร่นตามลงมาจนเผยให้เห็นสองเต้าอวบ ที่มีรอยจ้ำสีกุหลาบฝังตามตัวเป็นจุด

เฉิงอี้กลืนน้ำลายในทันที และแทนที่เขาจะเบือนหน้าหนี ชายหนุ่มกลับจดจ้องตาเป็นมัน จนพี่ชายต้องรีบเอาผ้าคลุมตามเดิม “นายไม่ชอบผู้หญิงไม่ใช่เหรอ? มองแบบนี้หมายความว่าไง หรือว่าเห็นแล้วเกิดอยากจะลองขึ้นมา” ฉืออี้ถามตรง ๆ แววตาที่มองน้องชายนั้นยากที่จะอ่านออก ตามปกติเขาจะพูดเลยว่า ‘เอาสิ' แต่มาคราวนี้กลับถามเสียงเข้มและหรี่ตามองด้วย

เฉิงอี้เหยียดยิ้มเย็นชา “ผมแค่เสียดาย... เธอน่าจะเป็นเด็กหนุ่ม ไม่งั้นเด็กในปกครองคนนี้คงไม่ถึงมือพี่หรอก”

พูดจบเฉิงอี้ก็หมุนตัวเดินออกไปทันที ทิ้งให้ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่ในใจของเขากลับรุ่มร้อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใช่… เขาไม่เคยสนใจผู้หญิง แต่ทำไมภาพที่ม่านหมอกครางกระเส่าใต้ร่างพี่ชายมันถึงตามหลอกหลอนไม่หายไปสักที

บ่ายของวันใหม่…

ม่านหมอกรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่ยังคงเงียบกริบ เธอมองเพดานด้านบนก่อนจะกะพริบตาถี่อย่างงวยงง

“ที่นี่ ที่ไหนกัน” เป็นเพราะก่อนหน้า เธอยังไม่ได้ขึ้นเตียงหรือสำรวจตรงนี้ หญิงสาวเลยไม่รู้ว่าตอนนี้เธอถูกพากลับมาบ้านแล้ว บ้านที่เธอยังไม่ได้นอนก็ออกไปเที่ยวเตร่ก่อน

แต่พอหันไปเห็นโซฟาสีชมพูตรงมุมหน้าต่าง เธอถึงได้รู้ว่าที่นี่คือเพ้นเฮาร์ของตระกูลฟาง แล้วใครพาเธอกลับมา?

ความคิดนี้หยุดลง เมื่อหวนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

ภาพความทรงจำในห้องน้ำที่ร้อนระอุและพายุสวาทบนเตียงย้อนกลับมาเป็นฉาก ๆ เธอจำได้แม่นว่าตัวเองกระหายในสัมผัสของฉืออี้แค่ไหน จำได้แม้กระทั่งเสียงครางเครือที่ตัวเองร้องขอให้เขาทำแรง ๆ และบางครั้งก็ขึ้นมาขย่มบนตัวเขาด้วย

ใบหน้าหวานเริ่มแดงก่ำจนลามไปถึงลำคอ ซึ่งมันเต็มไปด้วยรอยจ้ำสีกุหลาบ ที่ประธานฉือทำเอาไว้ตั้งหลายจุด ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีตื้นขึ้นมาจนเธอต้องยกมือขึ้นกุมขมับ

‘ม่านหมอกนะม่านหมอก แกไม่น่าดื่มเหล้าแก้วนั้นเลย’ หญิงสาวเฝ้าโทษตัวเองทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่ามันอันตราย ทว่าเธอก็ยังยอมรับแก้วเหล้านั้นมาดื่ม สุดท้ายก็จบบนเตียงตามคาด และคนที่เธอนอนด้วย ก็ยังเป็นถึงผู้ปกครองของเธอในตอนนี้

ที่สำคัญ… เขาก็ดันเป็นเกย์อีกต่างหาก

“ไม่ได้ แกจะมัวมานั่งเสียใจไม่ได้” เธอรีบบอกตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเพื่อจัดการตัวเอง ตอนนี้เธอต้องรีบหาทางป้องกันปัญหาที่ใหญ่กว่าการหลับนอนกับคนที่เพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียว ม่านหมอกรีบพยุงร่างกายที่ระบมไปทุกสัดส่วนเข้าไปในห้องน้ำ หวังจะล้างคราบราคะและความรู้สึกผิดออกไป

ทว่าสัมผัสอุ่นวาบที่กลางกายสาว ตอนที่เธอขยับตัวกลับตอกย้ำความจริงที่แสนปวดร้าวที่เพิ่งผ่านไปเมื่อคืน

“ช่างมัน พลาดแล้วก็พลาดไป ยังไงมันก็ไม่มีทางเกิดขึ้นอีกแน่ ประธานฉือเขาก็แค่มาช่วยเรา อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ชอบผู้หญิง เมื่อคืนเขาก็น่าจะฝืนใจมาก ไม่งั้นคงไม่หายไปแบบนี้หรอก” ม่านหมอกพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะรีบแต่งตัวให้เสร็จ

หลังจากนั้นเธอก็รีบออกจากเพนท์เฮาส์โดยใส่ชุดเสื้อแขนยาวมิดชิด เพื่อตรงไปยังร้านขายยาที่ใกล้ที่สุด เพราะต้องซื้อยาคุมฉุกเฉินมากิน ก่อนที่ปัญหาใหญ่จะวิ่งเข้ามาอีกระลอก

แล้วเธอก็พาตัวเองไปนั่งทอดถอนใจอยู่ที่ริมทะเลสาบในสวนสาธารณะซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ทว่าลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านไม่ได้ช่วยให้ใจที่ว้าวุ่นสงบลงได้เลย

ในขณะเดียวกัน ณ ห้องประชุมชั้นสูงสุดของฟางกรุ๊ป...

บรรยากาศการประชุมเคร่งเครียดจนพนักงานแทบไม่กล้าหายใจ ทว่าประธานหนุ่มกลับมีท่าทีที่ต่างไปอย่างเห็นได้ชัด

สายตาที่ปกติจะมองจอแอลอีดี ตอนนี้กลับคอยแต่เหลือบมองสมาร์ทโฟนที่วางอยู่ข้างตัวบ่อยครั้ง จนกระทั่งมันสั่นแจ้งเตือนข้อความเข้ามา เขาก็รีบหยิบขึ้นมาดูทันที

ในภาพที่ส่งมาคือหญิงสาวร่างเล็กในชุดปิดมิดชิด นั่งเหม่อลอยมองผืนน้ำด้วยแววตาเศร้าสร้อยและเหนื่อยล้า

“เสียใจมากสินะ... ที่คนเมื่อคืนไม่ใช่ ‘ไอ้เชนทร์’ อะไรนั่น”

ฉืออี้พึมพำเสียงรอดไรฟันจนเลขาส่วนตัวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสะดุ้ง ความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้พุ่งพล่านขึ้นมา เขารู้สึกไม่พอใจที่เห็นเธอทำหน้าเหมือนจะขาดใจตายเพียงเพราะเสียตัวให้เขา ทั้งที่ผู้หญิงทั่วทั้งเมืองต่างก็อยากขึ้นเตียงกับเขาทั้งนั้น และเมื่อคืนเธอก็ดูจะมีความสุขกับมันไม่น้อย ทว่าเด็กในปกครอง กลับทำเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย