ตอนที่ 13

ทันทีที่ทรงตัวได้มัสลินก็เงยหน้าขึ้นหมายจะขอโทษในความไม่ทันระวังของตน

"..."

ทว่าในวินาทีที่สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลของคนตรงหน้า สิ่งที่กำลังตีกันวุ่นวายในหัวก็พลันปลิวหาย เหม่อมองเขาราวกับตกอยู่ในห้วงภวังค์

ใบหน้าคมคร้าม ร่างสูงใหญ่ตามแบบฉบับชาวต่างชาติ จมูกโด่งเป็นสันรับกับดวงตารียาวทรงอัลมอนด์

แม้แววตาจะราบเรียบ ยากอธิบายว่าเขากำลังคิดอะไร หากแต่คิ้วหนานั้นกลับขมวดมุ่นน้อย ๆ ฟ้องให้เห็นถึงอารมณ์หงุดหงิดของผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี

"นายครับ เป็นอะไรไหมครับ?"

เสียงทักของชายชุดสูทด้านหลังที่ตั้งท่าจะพุ่งเข้ามาคั่นกลางปลุกให้มัสลินสะดุ้ง เพิ่งรู้สึกตัวว่าเผลอจ้องหน้าเขามากไป

มิหนำซ้ำจากเดิมที่เขาคว้าข้อมือเธอไว้ไม่ให้ล้ม บัดนี้กลับพบว่าเป็นมือเธอที่ดึงรั้ง กำแขนเสื้อของเขาไว้แน่นเสียเอง

เสียมารยาทจริงฉัน!

ตำหนิตัวเองในใจพลางลนลานคลายมือ ผละถอยจากเขาทันควัน

"ขะ..ขอโทษค่ะ ลินไม่ทันมองทาง"

มัสลินละล่ำลักก้มศีรษะขอโทษขอโพย แต่ดูเหมือนคำพูดเหล่านั้นจะไม่ไปถึงอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย แววตาคู่นั้นยังคงดุดันตามเดิม เพิ่มเติมคือจดจ้องจนเธอหายใจติดขัด รู้สึกราวกับกำลังถูกเขาเอามีดที่มองไม่เห็นมาจ่อข้างลำคอ

กระนั้นความใจดีที่มีอยู่เป็นทุนเดิม บวกกับความผิดที่เธอเป็นต้นเหตุ มัสลินจึงเอ่ยถามพร้อมขยับเข้าไปใกล้

"อา เป็นอะไรไหมคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

แต่แค่โน้มตัวเข้าหาชายชุดสูทก็ฮึดฮัด ทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ ทำเอาเธอสะดุ้งโหยง หน้าเหลอหลา ก้าวถอยหลังสองสามก้าวด้วยความตกใจ

วอลเลอร์ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ลูกน้องถอยไป ดวงตาคมกริบหรี่มองใบหน้าซีดเผือดของเด็กสาวที่ยืนตัวสั่นงก ๆ แววตาสำนึกผิดครู่หนึ่งก็เบนลงมากวาดมอง สำรวจร่างเล็กอย่างเงียบ ๆ

ปฏิกิริยามองไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำราวกับเธอคือสินค้าที่ตั้งโชว์ไว้ให้เลือกสรร สร้างความไม่พอใจให้มัสลินจนไม่อาจเก็บสีหน้าและแววตาได้

ใบหน้าหวานปรากฏความบึ้งตึงขึ้นหลายส่วน ทว่ายังไม่ทันจะได้อ้าปากเอื้อยเอ่ยคำใด เสียงฝีเท้าหนัก ๆ และคำทักทายจากทางด้านหลังก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน

"ชักช้านะมึงอะ"

และเมื่อเอี้ยวไปมองตามเสียงจึงพบว่าเจ้าของประโยคเมื่อครู่นั้นคือนายแพทย์หน้าอ่อนที่เธอเพิ่งเสวนาด้วย

ดวงตาสีน้ำผึ้งเจือด้วยความขุ่นขวางจาง ๆ ตวัดกลับมามองใบหน้าคร้ามคมของหนุ่มต่างชาติอีกครั้ง แต่เพียงไม่กี่วินาทีเธอก็ก้มหน้า สับเท้าหนีออกจากสถานการณ์ชวนให้เดือดดาลไป

นทีเลิกคิ้ว แปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเด็กสาวที่ถามไถ่เรื่องอาการคนไข้ยังไม่ไปไหน แต่ที่น่าแปลกใจยิ่งกว่าคือเธอยืนประจันหน้ากับคนที่ขึ้นชื่อด้านเสีย ๆ แถมยังหน้าเหวี่ยงวีนจนไม่มีผู้หญิงที่ไหนกล้าสบสายตา

"ทำอะไรของมึง?"

"...."

เงียบ ... มีเพียงแววตาดุดันที่ส่งข้อความก่นด่ามาให้ว่า 'เรื่องของกู'

โถววว ไอ้ฝรั่งผู้กลัวดอกพิกุลจะร่วง!

นทีถอนหายใจพรืดให้กับความพูดน้อยแต่ต่อยหนักของลูกค้าที่พ่วงด้วยสถานะเพื่อน กระนั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาอยากยุ่ง แล้วที่ถามก็เพียงเพราะกลัวว่ามันจะไปแผ่รังสีอำมหิต ทำคนอื่นหวาดกลัวจนเกินจำเป็นก็เท่านั้น

ส่งข้อความก่นด่ากลับไปให้ผ่านสายตาแล้วศีรษะทุยก็พยักพเยิด เรียกให้อีกฝ่ายเข้าไปคุยกันในห้องตรวจ ก่อนเดินนำไปโดยไม่รั้งรอด้วยรู้ว่าอีกฝ่ายจดจำได้โดยไม่ต้องชี้บอก

เท้าใหญ่ก้าวไปด้านหน้าแต่แล้ววินาทีต่อมาวอลเลอร์ก็ชะงัก เอี้ยวกลับไปมองแผ่นหลังของเด็กสาวที่เดินจ้ำ ทิ้งระยะไปไกลโขด้วยแววตาเข้มขึ้น

"ยัยเด็กนั่น?"

ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายตามหลังอลันก็สามารถเข้าใจได้แทบจะในทันทีว่าเจ้านายหนุ่มต้องการถามอะไร

ใบหน้าคมคายของหนุ่มลูกครึ่งพยักรับพร้อมยื่นรูปถ่ายที่เก็บไว้ในอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไปด้านหน้าอย่างรู้งาน

สายตาเย็นเยียบปรายมามองใบหน้ายิ้มแย้มของเด็กสาวที่ปรากฏบนหน้าจอเพียงนิด มุมปากหนาหยักก็ค่อย ๆ ยกตัวสูง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นนึกสนุก

มิน่าล่ะอีกฝ่ายถึงกล้าเรียกร้องเกินตัว เป็นเพราะแบบนี้นี่เอง หึหึ