ตอนที่ 4

มัสลินรั้งรอกระทั่งไฟท้ายของรถยนต์คันหรูกลืนหายไปกับแสงไฟที่คลาคล่ำอยู่บนท้องถนนจึงแวะซื้อของสำคัญที่ร้านสะดวกหน้าปากซอยก่อนเดินเลี้ยวหายเข้าไปในซอยเล็ก ๆ อย่างอารมณ์ดี

ดวงตากลมโตกลิ้งกลอก กวาดมองไปรอบ ๆ ตัว ขณะที่สองมือเรียวกระชับสายสะพายซึ่งด้านในบรรจุข้างของสำคัญและเงินสดอีกจำนวนหนึ่งแน่นขึ้นในทุกครั้งที่มีคนเดินสวนผ่านไปมา

จะหาว่าเธอตื่นตระหนกจนเกิดเหตุก็ไม่ผิด แต่เพราะภาพคนฉกชิงวิ่งราวกันแม้กลางวันเสก ๆ มีให้เห็นอยู่แทบทุกวัน ดังนั้นวันนี้เธอจึงค่อนข้างระมัดระวังตัวทุกฝีก้าว

เดินลัดเลาะ เลียบทางเท้าคับแคบกลับเข้ามายังบ้านหลังน้อยซึ่งตั้งอยู่ใกล้คูคลองของเมืองใหญ่ ชั่วอึดใจเท้าเรียวก็ก้าวเข้ามาในเขตปลอดภัยของบ้านหลังน้อย

"กลับมาแล้วจ้าา~"

มัสลินร้องตะโกนอย่างที่ทำเป็นประจำ สีหน้าเหนื่อยล้าจางหายกลายเป็นสีหน้าผ่อนคลายทันควันเมื่อกลิ่นหอม ๆ ของอาหารลอยโชยมาถึงหน้าบ้าน ก่อนจะตามด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของร่างเล็กที่วิ่งหน้าตั้ง กระโจนเข้ามากอดรอบเอวเธออย่างออดอ้อน

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวาน ย่อตัวลงกอดตอบพลางโน้มใบหน้าลงฟัดแก้มนุ่ม ๆ ที่เจือด้วยกลิ่นนมอ่อน ๆ ด้วยความมันเขี้ยวหลายฟอดกว่าจะยอมคลายอ้อมแขน

"รอพี่อยู่เหรอคะคนดี"

ใบหน้าเล็กผงกรัวเร็วเป็นการตอบว่าใช่ ฉีกยิ้มกว้างก่อนหยิบกระดาษแผ่นน้อยซึ่งแต่งแต้มด้วยสีสันฉูดฉาดขึ้นมาอวด สีหน้าภาคภูมิใจ

"สวยจังเลยค่ะ"

เอ่ยชมจากใจจริงแล้วเธอก็วางมือทาบลงบนศีรษะทุยเล็กของน้องสาวต่างบิดาแล้วโยกโคลงเบา ๆ ทอดมองด้วยแววตาเอ็นดู ทว่าในใจกลับรู้สึกเจ็บแปลบที่จนป่านนี้น้องสาวก็ยังไม่มีโอกาสได้เข้าโรงเรียนอย่างหวังไว้

"ก็ว่าทำไมรายนั้นวิ่งตึงตัง"

คล้อยหลังร่างเล็กวิ่งกลับไปกระโดดขึ้นนั่งบนโซฟากลางเก่ากลางใหม่ที่ตั้งอยู่ เสียงหวานใสก็ร้องทักก่อนที่เจ้าของใบหน้าสะสวยซึ่งมีความคล้ายคลึงกับเธอถึงเจ็ดส่วนจะเดินออกมาจากครัวด้านหลังพร้อมต้นตอของสิ่งที่กำลังส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบ้านหลังน้อย

"หอมจัง~"

"วันนี้แม่ทำผัดผักบุ้งของโปรดลินด้วยนะ"

"หุยยย แม่ใครเนี้ยรู้ใจที่สุดเลย ลินจะกินให้เกลี้ยงจนไม่ต้องล้างจานเลย!"

หยอกเย้าเอาใจคนทำอาหารจนได้ยินเสียงหัวเราะแล้วเธอก็หันมาหยิบซองสีดำเหลือบทองออกจากถุงพลาสติก กวัดแกว่งไปมาราวกับล่อลูกแมวน้อย

"ไอติมของใครน้าาาา"

"ของหนู!"

เด็กน้อยตะโกนลั่น ชูสองมือขึ้นจนสุดแขน ทั้งยังกระโดดโหยงเหยงด้วยกลัวว่าเธอจะไม่เห็นถึงความพยายาม ทำเอามัสลินถึงกับกลั้นหัวเราะไม่อยู่

"ตามใจน้องอีกแล้วนะ"

ประไพเอ่ยเอ็ดอย่างไม่จริงจังนักเพราะรู้ว่าต่อให้พูดจนเหนื่อย อีกฝ่ายก็ไม่นึกทำตามอยู่ดี

"นิดหน่อยเองน่าแม่"

รอยยิ้มระบายบนใบหน้าหวานไม่จางขณะชำเลืองมองน้องสาวที่วิ่งดุ๊กดิ๊ก หนีไปนั่งเอร็ดอร่อยกับของหวานที่มุมประจำด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

เด็กหนอเด็ก ทั้งที่มันก็แค่ไอศกรีมราคาเพียงสิบบาทแต่กลับสามารถสร้างความสุขให้คนรับได้อย่างไม่น่าเชื่อ เอ..แล้วอีกชิ้นล่ะ มารดาจะถูกใจไหมนะ

คิดแล้วมัสลินก็ดึงสายตากลับคืนแล้วเอี้ยวตัวไปหยิบของอีกชิ้นมายื่นให้มารดาพร้อมรอยยิ้มหวาน

"อันนี้ของแม่"

"หื้มม อะไรเนี้ย แม่บอกแล้วไงว่าไม่อยากได้อะไร สิ้นเปลือง"

"ลินรู้น่า ได้มาตอนลดราคาแหละ รับรองว่าไม่แพงหรอก แกะเลย ๆ ลินอยากรู้ว่าแม่ชอบไหม"

"เฮ้ออ เจ้าลูกคนนี้"

กระนั้นคำบ่นก็ยังปะปนด้วยรอยยิ้มยินดี ประไพส่ายหน้าน้อย ๆ รับของมาวางบนหน้าตักตามคำคะยั้นคะยอ และเมื่อเธอเปิดปากถุงดู หยาดน้ำใส ๆ ก็เอ่อขึ้นคลอเต็มสองเบ้าตาที่ร้อนผะผ่าว

"เป็นไง ๆ ชอบไหม?"

"อื้อ"

ประไพครางตอบในลำคอสั้น ๆ ไม่ใช่ว่าเธอไม่พึงพอใจ แต่เป็นเพราะลำคอตีบตันเกินกว่าจะเค้นเสียงได้ต่างหาก

มือหยาบกร้านเพราะกรำงานหนักมาตลอดนับตั้งแต่สามีคนแรกจากไปสั่นเทาเล็กน้อย ขณะเลื่อนลงลูบไล้ไปตามเนื้อผ้านุ่มลื่น ของชุดสำเร็จสีครีมพิมพ์ลายดอกกุหลาบตรงช่วงล่างของประโปรงที่เธอเคยหยุดยืนมองเมื่อเดือนก่อน

แม้ราคาหน้าป้ายจะปรากฏตัวเลขเพียงสามหลัก แต่เพราะภาระหน้าที่ยังมีอีกมากประไพจึงเลือกตัดสิ่งไม่จำเป็นออกไป ไม่คิดเลยว่าลูกสาวจะดันสังเกตเห็นแล้วซื้อมันมาเซอร์ไพรส์แบบนี้

ครั้นพอทวงถามว่าให้เนื่องในโอกาสอะไร อีกฝ่ายก็ตอบกลับเพียงสั้น ๆ ว่า

"อยากให้ ใส่ด้วยนะแม่ ห้ามเอาไปเก็บไว้แต่ในตู้ไม่งั้นลินจะงอน"