ตอนที่ 3

 แต่เพราะแบบนี้กมลทิพย์เลยยิ่งอยากกลั่นแกล้งพี่ชาย ระดับเสียงที่ใช้ยามถกเถียงจึงดังขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าตัวหมายดึงความสนใจของใครบางคน

เสียงทะเลาะของสองพี่น้องดังลอยไปจนถึงหูมัสลินที่เพิ่งเดินวนกลับมาหน้าเคาน์เตอร์หลังรับออเดอร์ล่าสุด

เธอส่ายหน้ายิ้ม ๆ กับภาพชินตาที่มักเห็นเป็นประจำนับตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่แล้วตะโกนหยอกเย้า

"ให้ลินทำไหมคะ ถ้ายกค่าขนมในส่วนของทิพย์ให้ ลินยินดีทำถวายหัวเลยนะ"

แม้ถ้อยคำจะคล้ายเป็นการพูดทีเล่นทีจริง แต่หากอีกฝ่ายหลงกล ตกหลุมพรางแล้วมอบหมายหน้าที่ให้เพิ่ม นั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องดี เพราะอีกไม่นานเธอจำต้องมีเรื่องให้ใช้เงินอีกมากโข

ไหนจะค่าเช่าบ้าน ไหนจะค่าเล่าเรียน ไหนจะค่ากินอยู่ ฉะนั้นยิ่งหาได้มากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งสร้างความสุขสบายให้ครอบครัวเธอมากเท่านั้น

"ยัยลิน! กับเพื่อนก็หักหลังกันได้ลงคอเหรอ!"

"เขาเรียกแบ่งเบาต่างหาก"

แก้คำแล้วมัสลินก็ยักคิ้วหลิ่วตาหยอก ขณะที่ทักษพลก็พยักพเยิดหน้าส่งเสริม ทำเอาหนึ่งเดียวที่ถูกรุมถึงกับค้อนจนคอแทบเคล็ด

"แหม ๆ ๆ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวน้าาา ใช่สิเรามันแค่คนนอกสายตา มีพี่พี่ก็รังแก มีเพื่อนเพื่อนก็ไม่เข้าข้าง"

แต่นั่นกลับยิ่งทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของสองหญิงชายที่ถูกกล่าวอ้างกว้างขึ้นกว่าเดิม

"โอ๋เอ๋ ไม่แย่งงานของคุณหนูทิพย์กมลแล้วก็ได้ค่ะ แย่งแค่ค่าขนมก็พอ"

"ยัยเพื่อนทรยศ! ต่อไปฉันจะไม่ชงแกให้พี่ทักษ์แล้ว ชิ!"

หลังวางระเบิดลูกโตไว้เรียบร้อยแล้วทิพย์กมลก็แสร้งสะบัดหน้างอ ๆ อย่างมีจริต ทำปั้นปึ่งเดินหนีกลับเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง ทิ้งให้สองชายหญิงยืนตัวแข็งทื่อ ตกตะลึงกับประโยคสุดท้ายที่อีกฝ่ายโพล่งทิ้งไว้ครู่ใหญ่

เป็นมัสลินที่ได้สติก่อน ดวงตากลมโตซ่อนความประหม่าไว้ไม่มิดขณะช้อนขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของเจ้านายหนุ่ม

และเมื่อเห็นว่าเขาจับจ้องเธออยู่ก่อนแล้วใบหน้าหวานก็เห่อร้อน ลนลานคว้าผ้าผืนเล็กแล้วหาข้ออ้างเดินหนีออกจากรัศมีของการทำลายล้างอย่างว่องไว

"อา... ละ ลิน ลินไปเช็ดโต๊ะดีกว่านะคะ ลูกค้าเข้าเยอะเลย"

แม้ตอนนั้นทั้งร้านจะแน่นขนัดไปด้วยลูกค้า ทุกที่นั่งถูกจับจองจนไม่เหลือโต๊ะให้ทำความสะอาดทว่าด้วยความเก้อเขิน เธอจึงไม่อาจทนยืนอยู่ใกล้ได้

ยิ่งมีแววตาอ่อนโยนแฝงความนัยที่คอยเหลือบมองมาทางเธอเป็นระยะ ๆ หัวใจดวงน้อยมันก็พาลเต้นโครมคราม หยิบจับอะไรก็เผลอทำร่วงหล่นไปเสียเกือบหมด

"ขอโทษค่า~"

เสียงขอโทษและภาพหญิงสาวที่สองพวงแก้มแดงระเรื่อก้มโค้งให้ลูกค้าปรากฏให้เห็นทุกครั้งหลังเกิดเสียงรบกวน กว่าเวลาจะหวุนเวียนจนหมดวันได้ก็เล่นเอามัสลินเหงื่อตกไปหลายถัง

+

+

"ขอบคุณค่ะพี่ทักษ์"

ศีรษะทุยก้มโค้งให้ชายหนุ่มที่นั่งส่งยิ้มบาง ๆ มาให้จากหลังพวงมาลัย โดยไม่ลืมหันไปโบกไม้โบกมือให้เพื่อนสาวที่นั่งอมยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ที่เบาะหน้าพร้อมส่งสายตาคาดโทษ ทว่าเจ้าตัวกลัวไหวไหล่ไม่ยี่หระแล้วตะโกนสั่งเสียงใส

"ถึงบ้านแล้วไลน์หาด้วยนะยะ"

"ค่ะ ค่ะ คุณนายทิพย์กมล ถึงบ้านปุ๊บดิฉันจะรีบส่งไลน์ปั๊บเลย"

มัสลินทำเสียงประชดประชันหากแต่มุมปากกลับเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ ทิพย์กมลคือเพื่อนคนแรกที่มัสลินบังเอิญได้ทำความรู้จักในวันปฐมนิเทศของมหาวิทยาลัย จากนั้นอีกฝ่ายก็คอยเข้ามาคุยกับเธอบ่อย ๆ จนกระทั่งสนิทสนม

เดิมทีเธอตั้งใจจะคบหาแค่ผ่าน ๆ ด้วยความรู้สึกว่าทั้งคู่แตกต่างกันจนคล้ายมนุษย์ที่อาศัยกันคนละโลก

ทว่าพอเจอกับความจริงใจ ไร้ข้อรังเกียจในเรื่องฐานะที่ทิพย์กมลแสดงออก ซ้ำยามมีใครติฉินนินทาหาว่าเธอคบหาเพราะเงิน ทิพย์กมลจะกางปีกปกป้อง ทุ่มเถียงแทนทุกครั้ง

กำแพงที่ขวางกั้นจึงค่อย ๆ พังทลาย ไม่นานเจ้าหล่อนก็กลายมาเป็นเพื่อนรักคนแรกและคนเดียวที่เธอมี

และหลังจากที่อีกฝ่ายรับรู้ถึงปัญหาด้านครอบครัวและสาเหตุที่เธอพยายามหางานพาร์ทไทม์ทำหลังเลิกเรียน ทิพย์กมลก็พาเธอมาแนะนำกับพี่ชายพร้อมฝากฝังให้ทำงานที่นี่ ร้าน 'ดับเบิ้ลทีคาเฟ่'

สองพี่น้องมักใจดีกับเธอเสมอ ๆ ทั้งรับเธอเข้าทำงานในตำแหน่งพนักงานพาร์ทไทม์ ทั้งปรับการจ่ายเงินให้เป็นรายสัปดาห์ด้วยรู้ว่าเธอกำลังรวบรวมเงินหวังจะพาครอบครัวย้ายออกจากพื้นที่อันตราย

แถมหลายครั้งยังอาสาแวะมาส่งด้วยข้ออ้างว่า 'ทางผ่านอยู่แล้ว' ทั้งที่ปกติแล้วทั้งสองสามารถเลี่ยงการจราจรที่แสนติดขัด ใช้เส้นทางอื่นได้อีกมากมาย

และวันนี้ก็เช่นกัน ...

เธอตั้งใจจะหนีขึ้นรถเมล์ทันทีที่หมดเวลางานแล้วแท้ ๆ แต่สุดท้ายก็ช้ากว่าเพื่อนผู้ตาดีที่ไม่พูดพร่ำทำเพลง มาถึงก็คว้าแขน ลากเธอขึ้นรถโดยไม่สนใจถามความสมัครใจใด ๆ

เธอรู้ว่าทั้งคู่ยินดีทำโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน แต่ยิ่งเธอได้รับความหวังดีนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งอยากพยายามรักษาระยะห่างมากเท่านั้น

โดยเฉพาะกับทักษ์พล พี่ชายเพื่อนที่พ่วงด้วยอีกหนึ่งสถานะคือนายจ้าง

ไม่ใช่ว่ารังเกียจรังงอน แต่เพราะเธอรู้ตัว ... รู้ว่าเธอไม่มีอะไรคู่ควรเลยสักอย่าง