ตอนที่ 5

"อยากให้ ใส่ด้วยนะแม่ ห้ามเอาไปเก็บไว้แต่ในตู้ไม่งั้นลินจะงอน"

"แล้วลินจะให้แม่ใส่ไปไหนล่ะฮึ วัน ๆ ก็ไม่ไปไหน"

"จะใส่แล้วนั่งอยู่บ้าน จะเดินไปซื้อข้าวที่หน้าปากซอยหรือจะใส่แล้วนอนก็ได้ แล้วแต่แม่เลยแต่ต้องใส่!"

กำชับพร้อมปั้นสีหน้าจริงจัง เพราะรู้ดีว่ามารดานั้นมีนิสัยช่างเก็บ ไม่ว่าเธอจะซื้อข้าวของมาให้กี่รอบ หวังได้เห็นคนรับใช้งานแต่สุดท้ายพวกมันก็ไหลไปกองกันอยู่ในตู้ภายในห้องนอนอยู่ร่ำไป

"จ้า จ้า ไว้แม่จะใส่แล้วเดินให้รอบบ้านเลย"

"ให้มันจริงเถอะ เดี๋ยวลินจะตั้งกล้องรอถ่ายรูปเก็บไว้เลย"

มัสลินหัวเราะร่าเมื่อมารดาประชดประชดกลับ เธอขยับเข้าไปจรดปลายจมูกโด่งรั้นเข้าที่พวงแก้ม แสดงความรักอย่างที่มักทำ

แล้วมุดตัวเข้าหาซุกซบ ใช้ความอบอุ่นของอ้อมกอดเยียวยาหัวใจที่เหนื่อยล้าจากปัญหารอบตัว

เดิมทีทุกอย่างคงจะเข้าที่เข้าทางกว่านี้หากมารดาไม่ถูกญาติพี่น้องเอาเปรียบ ใช้ข้อด้อยในความไม่รู้หนังสือ หลอกล่อให้มารดาลงลายเซ็นในเอกสาร

ซึ่งมัสลินเองก็ไม่ทราบแน่ชัดว่ามันคืออะไร เนื่องจากตอนนั้นเธอมีอายุเพียงสิบขวบ กว่าจะตระหนักรู้ในผลลัพธ์ที่เลวร้ายก็ตอนบิดาจากไปด้วยโรคร้าย

ไม่กี่เดือนถัดมาหมายศาลก็ร่อนมาแปะถึงหน้าประตูบ้าน ก่อนที่มันจะถูกนำขายทอดตลาดในขั้นตอนถัดมา

ลำพังเงินประกันชีวิตที่บิดาทิ้งไว้ให้ไม่สามารถซื้อบ้านหลังเดิมคืนมาได้ สุดท้ายครอบครัวจึงต้องระหกระเหินมาไปเรื่อย ๆ ตามแต่สถานที่ทำงานของมารดา

กระทั่งมาจบลงที่นี่ ที่ที่เรียกว่า 'ชุมชนแออัด' 

แต่ใช่ว่าเธอคิดจะอยู่ที่นี่เป็นการถาวร

เธอวาดฝันอยากมีบ้านหลังเล็ก ๆ ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่ดี ทว่าพอครุ่นคิดถึงจำนวนเงินในบัญชีที่เพียรเก็บหอมรอมริบมานานเธอก็ลอบถอนหายใจเบา ๆ

สองปีเพิ่งจะได้ห้าหมื่น แค่วางมัดจำบ้านเช่าหลังใหม่ก็หมดแล้ว แล้วแบบนี้เมื่อไหร่เธอถึงจะพาทุกคนออกไปจากที่นี่ได้นะ

"หนูด้วยสิ หนูด้วยย"

เสียงแหลมเล็กร้องโวยวายแล้วพยายามมุดตัวเข้ามาแทรกระหว่างกลาง เรียกเสียงหัวเราะให้ดังประสานกันด้วยความเอ็นดู ก่อนมัสลินจะขยับแบ่งพื้นที่ให้น้องสาวต่างมารดาได้รับไออุ่นของความรักด้วยกัน

"แบ่งกันเนอะ"

เธอเอ่ยบอกน้องสาวเสียงหวาน มองใบหน้าเล็กที่พยักตอบแล้วเอื้อมมือไปประคองกอดร่างเล็ก ขณะที่อีกมือก็ตวัดสอดเข้าโอบเอวมารดาแน่น

ปรากฏรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าทั้งสาม ก่อนที่เปลือกตาของเด็กสาวจะค่อย ๆ หรี่ลงปิดเมื่อได้ยินเสียงหวานฮึมฮัม ร้องเพลงขับกล่อมลูกน้อยด้วยบทเพลงประจำตัว

แม้ครอบครัวจะไม่ได้สมบูรณ์แบบ แม้ฐานะจะไม่ได้ร่ำรวยจนเหลือกินเหลือใช้ และแม้บ้านหลังนี้จะไม่สุขสบาย ครบครันด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงและมีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ

ทว่าสิ่งหนึ่งที่เธอได้รับไม่เคยขาดคือความรัก ความอบอุ่น ความหวังดีที่ได้รับจากอ้อมกอดของคน ๆ นี้เสมอ คนที่ขึ้นชื่อว่ามารดา

เพราะบางครั้งคำว่า 'บ้าน' ก็ไม่ได้หมายถึงสถานที่ และบางครั้งคำว่า 'ครอบครัว' ก็ไม่ได้หมายถึงจำนวนคน

หากแต่อาจหมายถึงความรู้สึกและสายใยความสัมพันธ์ที่ก่อเกิดต่างหาก

+

+

หลังทานมื้อเย็นและใช้เวลาอยู่กับครอบครัวต่ออีกพักใหญ่มัสลินก็ปลีกตัวกลับเข้ามาพักผ่อนต่อในห้อง

มือเรียวบีบขยำไปตามปลีน่องแข็งแรงที่ได้รับอิทธิพลมาจากการเคยยืนทำงานพีเอหรือชื่อเต็ม ๆ ที่เรียกว่าโปรดักส์แอดไวเซอร์ตามห้างตั้งแต่เช้าจรดเย็นจนแข็งปั๋ง

ก่อนจะเลื่อนขึ้นมานวดคลึงสลับทุบเบา ๆ ไล่ความเมื่อยขบที่สะสมตามท่อนแขน ซึ่งผ่านการยกถาดอาหารและเครื่องดื่มในวันนี้มาตลอดทั้งวัน

ทว่าพอนึกถึงเรื่องราวดี ๆ ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้หลัง ริมฝีปากบางก็พลันคลี่ยิ้มกว้าง ความเหนื่อยล้าสลายหายไปหลายส่วน

เนื่องในอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันคล้ายวันเกิดของมารดา ประกอบกับดับเบิ้ลทีคาเฟ่จะให้ซองแดงที่บรรจุค่าจ้างรายสัปดาห์ของเธอในทุก ๆ วันอาทิตย์

แต่เพื่อลดความเสี่ยงที่เงินจำนวนนี้อาจถูกฉกชิงวิ่งราวในช่วงที่เธอเดินเท้ากลับเข้าบ้าน หรืออันตรธานหายไปด้วยฝีมือของพ่อเลี้ยงที่ย่องเข้ามารื้อค้นในช่วงกลางวันที่เธอออกไปร่ำเรียน กรณีที่เธอเลือกนำเงินมาแอบเก็บไว้ในห้อง

เธอจึงถือโอกาสขอให้ทักษพลช่วยแวะส่งเธอที่ห้างใกล้ ๆ แล้วสอยเอาสิ่งที่มารดายืนจดจ้องอยู่นานสองนานเมื่ออาทิตย์ก่อน มามอบให้เป็นของขวัญวันเกิดล่วงหน้า

แล้วมุมปากก็ยิ่งยกตัวสูงขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าตัว แววตาเปล่งประกายระยิบระยับเปี่ยมด้วยความสุขสมขณะหวนนึกถึงสีหน้าดีอกดีใจในตอนที่มารดาเปิดของขวัญออกดู

ไม่เสียแรงที่ใส่เกียร์หมาวิ่งจนหน้าตั้ง แม้ร่างกายเธอจะค่อนข้างผอมบาง แต่ก็ยังมีความแข็งแรงพอตัว

ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็สามารถหอบหิ้วเดรสตัวสวยแล้ววิ่งกลับมาขึ้นรถยนต์ที่ยังขับวนหาที่จอดไม่สำเร็จ เป็นการเสร็จสิ้นภารกิจได้อย่างสวยงาม

อ๊ะ! จริงสิ เธอลืมถ่ายรูปตอนมารดาแกะของขวัญในปีนี้เก็บไว้เลย

ถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความเสียดายแล้วมือเรียวก็หยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาหมายจะเลือกรูปถ่ายมาอัปโหลดขึ้นเว็บเพจส่วนตัวหวังเก็บเป็นความทรงจำ

ปลายนิ้วเรียวจรดลงบนหน้าจอซึ่งปรากฏรอยแตกประปรายใต้แผ่นฟิล์มด้วยเพราะใช้งานมาหลายปีนับตั้งแต่โทรศัพท์รุ่นนี้ผลิตออกมาวางขายแรก ๆ

ทว่าหลังจากที่หน้าจอสว่างวาบขึ้นหลังกรอกรหัสหกตัวเพื่อปลดล็อก ร่างบางก็สะดุ้งโหยง สีหน้าเลิ่กลั่ก

Tip (7 Missed call)