ตอนที่ 6

Tip (7 Missed call)

ซวยแล้ว! เพราะมัวแต่ตื่นเต้นเรื่องให้ของขวัญ เธอจึงหลงลืมคำที่เพื่อนกำชับก่อนกลับไปเสียสนิท

จำนวนมิลคอลที่ค้างบนหน้าจอทำให้มัสลินเลือกเปิดดูข้อความที่เพื่อนสาวพิมพ์ทิ้งไว้ยาวเหยียดก่อน

ใบหน้าสวยหวานพลันเหยเก คิ้วเรียวขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งอ่านจนถึงตัวอักษรตัวสุดท้ายเธอก็พรูลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ โถมตัวลงซุกซบหมอนใบโต บอกไม่ถูกว่าควรจะรู้สึกเคร่งเครียดหรือขบขัน

แต่ละประโยคที่โชว์หราบนหน้าจอนั้นเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่ถูกเมิน ทว่าอีกนัยหนึ่งกลับแฝงไปด้วยความห่วงใยระคนตัดพ้อจนเธออดรู้สึกซาบซึ้งในมิตรภาพที่หาซื้อด้วยเงินไม่ได้

"เอาน่า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ยัยทิพย์งอนนะ อย่าป้อดดิวะ"

มัสลินดึงตัวขึ้นมานั่งหลังตั้ง พึมพำเรียกความฮึกเหิมให้ตัวเองขณะที่มือเรียวก็ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบอก สวดภาวนาขอให้ตัวเองรอดพ้นจากการถูกเทศนาครู่หนึ่งจึงกลั้นใจจรดปลายนิ้วลงบนปุ่มสีเขียว

ใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะขณะเงี่ยหูฟังเสียงสัญญาณรอสายที่ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ข้างหู และแล้วความแข็งเกร็งก็เพิ่มขึ้นในเสี้ยววินาทีเมื่อชั่วโมงแห่งการสารภาพบาปมาถึง

(ฮึ!)

สั้น ๆ ง่าย ๆ แต่ก็ได้ใจความเต็ม ๆ มัสลินเบะปากคว่ำ ทำหน้าจะร้องไห้หลังได้ยินคำแรกที่เพื่อนเอื้อนเอ่ย คราวนี้ท่าจะงอนหนัก ฮะลงฮะโหลก็ยังไม่มีเลย

(ฮึ!)

สั้น ๆ ง่าย ๆ แต่ก็ได้ใจความเต็ม ๆ

มัสลินเบะปากคว่ำ ทำหน้าจะร้องไห้หลังได้ยินคำแรกที่เพื่อนเอื้อนเอ่ย คราวนี้ท่าจะงอนหนัก ฮะลงฮะโหลก็ยังไม่มีเลย แล้วคนมีความผิดก็รีบออดอ้อนเสียงอ่อน

"ขอโทษ~ ตอนแรกก็พิมพ์ไว้แล้วแหละแต่พอดีเจอแม่ที่หน้าบ้านก็เลยรีบเอาของขวัญไปให้ แหะ ๆ ไม่งอนกันน้าาาา~"

(ชิ! ตอนแรกก็งอนแหละ งอนไปสามตลบแล้วด้วย แต่เห็นว่าลืมฉันเพราะแม่หรอกนะ จะยอมยกโทษให้ก็ได้ แต่ทีหลังแกอย่าทำแบบนี้อีกนะยะ รู้ไหมว่าพี่ทักษ์เกือบจะพังบ้านแล้ว)

"พังบ้าน?"

(ก็เออน่ะสิ! พอรู้ว่าแกไม่ไลน์มาบอกสักทีทั้งที่เดินสิบนาทีก็น่าจะถึงบ้าน นางเลยเซ้าซี้ให้ฉันโทรหาแกรัว ๆ เลยเว้ย บอกว่าถ้าเกิดแกเจอคนไม่ดีระหว่างทางจะทำยังไง เราควรไปแจ้งตำรวจดีไหม นู่นนี่นั่น เอาซะความเป็นห่วงของฉันหดเหลือเท่าขี้แมวเลย!)

มัสลินหลุดหัวเราะขบขัน ฟังแล้วเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เพราะนอกจากชื่อของทิพย์กมลแล้ว บนหน้าจอก็ไม่เห็นจะมีแจ้งเตือนของใครอื่น

แถมคนสุขุมนุ่มลึกอย่างพี่ทักษพลน่ะเหรอจะโวยวายใหญ่โต ไม่มีทาง~

แต่กระนั้นพวงแก้มนวลก็ร้อนวูบวาบ ใจดวงน้อยหวิวไหวขณะนึกจินตนาการภาพตามคำบอกเล่าอย่างอดไม่ได้

"แกก็เวอร์ไป พี่ทักษ์ไม่เล่นใหญ่ขนาดนั้นหรอกน่า"

(น้อยไปสิ! กะแล้วว่าแกต้องพูดแบบนี้ รู้งี้มันน่าอัดวิดีโอเก็บไว้ เผื่ออนาคตได้เอาไปแฉ!)

"แหมมม~ แกจะเอาไว้เรียกค่าไถ บังคับให้พี่ทักษ์เพิ่มค่าขนมมากกว่า ฉันรู้ฉันสัมผัสได้!"

(บ้าาาา อย่าเอาเรื่องจริงมาล้อเลียนสิ เออนี่ วันมะรืนนี้วันเกิดพี่ทักษ์แล้วนะ ฉันตั้งใจจะกินเลี้ยงกันที่ร้าน CYou เพราะงั้นรบกวนคุณมัสลินแต่งตัวสวย ๆ เอาให้พี่ทักษ์เห็นแล้วอ้าปากค้าง ตะลึงตึงโป๊ะไปเลยนะ!)

"เพื่อ!? วันเกิดทั้งทีทำไมไม่นั่งกินข้าวกันตามประสาพี่น้อง จะหนีบคนนอกอย่างฉันไปด้วยทำไมยะ"

(คนนงคนนอกอะไร เดี๋ยวในอนาคตแกก็จะกลายมาเป็นคนในครอบครัวฉันแล้ว เพราะว่าฉันจะเอาแกผูกโบว์ ยกเป็นของขวัญให้พี่ทักษ์ไง คิกคิก)

มัสลินชะงัก รอยยิ้มจางลงหลายส่วนสวนทางกับปลายสายที่หัวเราะคิกคักชอบใจในแผนการของตัวเองเสียเต็มประดา

เธอซึ้งใจมากที่ทั้งสองไม่เคยคิดรังเกียจรังงอนในเรื่องฐานะและชาติตระกูล แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่กล้าคิดฝันเอาตัวเองไปเทียบเคียงกับใครเค้าหรอก

ก้มมองสภาพของตัวเองแล้วก็แค่นยิ้มเย้ยหยัน

(นี่ ... ฉันรู้นะว่าแกกำลังคิดอะไรน่ะ ทำไมชอบคิดมากเรื่องนี้จังฮะ!)

"เปล่าาา ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย ..."

พลันเสียงหวานก็สะดุด หลุบหายในลำคอ

คิ้วเรียวเลิกขึ้นด้วยความฉงนพลางค่อย ๆ เบนสายตาไปมองยังบานหน้าต่างที่มีเสียงกุกกัก บ่งบอกว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ข้างนอก

มีแมวมาคุ้ยเศษอาหารอีกแล้วเหรอ?

เธอลดมือข้างที่ถือโทรศัพท์ลงมาวางบนหน้าตัก พยายามเงี่ยหูฟังแล้วหัวคิ้วก็ยิ่งขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นเป็นปมยุ่งเหยิงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่เคยเทอะไรทิ้งไว้ซะหน่อย

แกร่ก

เสียงคล้ายอะไรแตกหักดึงให้มัสลินหลุดออกจากห้วงความคิดสงสัย เธอรีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู ป้องปากกระซิบกระซาบสองสามคำก็วางสายแล้วหันซ้ายหันขวา มองหาอุปกรณ์ป้องกันตัว

อ๊ะ เจอแล้ว!

ดวงตาลุกวาวปราดเข้าไปคว้าไม้ถูพื้นที่เพิ่งนำเข้ามาทำความสะอาดห้องเมื่อวานมาถือแล้วกระชับแน่น ค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้ต้นตอของเสียงด้วยท่าทีระมัดระวัง

หากตัวข้างนอกเป็นแมวขโมยอย่างที่คิดล่ะก็ คงต้องเจอหมาบ้าอย่างเธอหน่อยแล้ว