ตอนที่ 9

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเพื่อนสาวคนสนิทก็มาถึง มัสลินจึงจำต้องปลุกตัวเองให้ลุกขึ้นมาอ่านหนังสือทบทวนก่อนเข้าทำควิชรอบเช้า

ทว่าผลพวงจากการนอนหลับไม่เพียงพอ ก็ส่งผลให้เธอเผลอหลุดโฟกัสจากสิ่งที่กำลังทำอยู่หลายหนหลายครา

"ยัยลิน ไหวไหมเนี้ย"

เสียงร้องทักบวกกับสัมผัสแผ่วเบาที่ต้นแขนทำเอาคนที่กำลังนั่งสัปหงกจนคอแทบเคล็ดสะดุ้งเฮือกจนคนสะกิดพลอยสะดุ้ง หลุดอุทานด้วยความตกอกตกใจ

ครั้นพอเห็นว่าเจ้าของประโยคเมื่อครู่คือใคร มัสลินก็ค้อนขวับ คว้ากาแฟที่วางจนเริ่มเย็นชืดมาจิบเรียกสติ

"ตกใจหมดเลย ฉันก็นึกว่าใคร"

"ฉันอะควรตกใจมากกว่า พูดอยู่ดี ๆ เพื่อนฉันก็ลอยเฉยเลย เมื่อคืนฉันว่าฉันก็วางสายเร็วนะ เอ๊ะ! หรือว่าช่วงนี้หัวใจของหนูมิสลินจะมีหนุ่ม ๆ แวะมาขายขนมจีบ ไม่ได้นะ ฉันจองแกไว้ให้พี่ทักษ์แล้ว ใครก็ห้ามแย่ง"

"โอ๊ยยย เพ้อเจ้อแล้วยัยทิพย์ หน้าอย่างฉันเนี้ยนะจะมีคนมาจีบ"

"ก็หน้าแบบนี้แหละค่ะที่พี่ชายฉันหลงจนหัวปักหัวปำ! ขอแค่แกพูดว่า 'คบค่ะ' พี่ชายฉันก็แปลความหมายเป็น 'แต่งค่ะ' ไปแล้ว"

คำกระเซ้าทำเอาพวงแก้มนวลร้อนฉ่า ลนลานผลักใบหน้าทะเล้นขี้เล่นของคนเอ่ยแซวที่ยื่นเข้ามาใกล้เสียจนอีกนิดจะกระแทกเข้ากับแนวกรามแล้วปั้นหน้าดุกลบเกลื่อน

"นี่ก็เว่อร์ เอาเวลาแซวชาวบ้าน ไปนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบมิดเทอมดีไหมคะคุณกมลทิพย์! ถ้าขืนยังทำเล่นแบบนี้ ฉันไม่ช่วยติวให้จริง ๆ ด้วยนะ"

กมลทิพย์หัวเราะร่า ทำหน้าทำตาล้อเลียนด้วยความหมั่นไส้เมื่อเพื่อนสาวทำขรึม ทั้งที่ใบหน้าแดงแจ๋จนมองจากนอกโลกยังรู้ว่ากำลังเขิน

ครั้นพอฉุกคิดได้ว่าเหยื่อที่หย่อนไว้อาจจะเป็นหมันได้หากปลาแตกตื่นหนีไปซะก่อน เธอจึงแสร้งเบ้ปาก ดึงหนังสือออกมาเปิดแล้วทำทีเป็นตั้งอกตั้งใจอ่านอย่างที่เพื่อนสั่ง

"ค่ะ ค่ะ อ่านแล้วเจ้าค่ะ"

"ดีมากกกก ถ้าทำคะแนนได้ดีเดี๋ยวพี่ลินพาไปกินหมูกระทะหลังมอ โอเคไหมคะ?"

"ทำเป็นเอาของกินมาล่อ เห็นฉันเป็นคนเห็นแก่กินหรือไงยัยลิน"

"แล้วจะกินไหมล่ะจ๊ะ?"

มัสลินย้อนถาม ยักคิ้วอย่างผู้เหนือกว่าด้วยรู้ดีว่านอกจากเมนูนี้จะเป็นของโปรดของพวกเธอแล้ว ตามธรรมเนียมที่ถือปฏิบัติกันเองคือหลังจากสอบเสร็จ พวกเธอจะใช้มันเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำจากการถูกข้อสอบทารุณ

"ชิ! เห็นว่าเป็นพี่สะใภ้สั่งหรอกนะ"

"ยังอีก!"

แม้น้ำเสียงที่ใช้จะคล้ายตำหนิ ทว่าบนใบหน้าที่ก้มงุด ๆ กลับประดับด้วยรอยยิ้มไม่จางทั้งบนมุมปากและดวงตา ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตัวเธอแอบมีความรู้สึกดี ๆ ให้พี่ชายของเพื่อนจริง

ทักษ์พลเปรียบเสมือนขอนไม้ที่เธอพบเจอขณะลอยคออยู่กลางทะเลในวันที่มรสุมกำลังโหมกระหน่ำ

หากไม่ได้ความใจดีของเขาในวันนั้น เธอและครอบครัวอาจจะต้องระเห็จออกไปหาที่หลบแดดหลบฝนกันแถวใต้ทางด่วน

มองอีกนัยหนึ่งจึงสามารถพูดได้ว่าทักษ์พลคือผู้มีพระคุณ ฉะนั้นเมื่อมองในแง่ของความเหมาะสม เธอถึงเลือกที่จะเก็บงำทุกความรู้สึก

แล้วประพฤติตัวเยี่ยงน้องสาว พยายามเมินทุกคำยุยงและรักษาระยะห่างเท่าที่จะทำได้มาโดยตลอด

หมับ!

พลันร่างบางก็สะดุ้งโหยง หลุดออกจากห้วงความคิดเมื่อมีสัมผัสอบอุ่นวางทาบลงบนศีรษะ ก่อนจะโยกโคลงเบา ๆ

มัสลินถอนหายใจพรืด แหงนขึ้นมองเจ้าของการกระทำแล้วชักสีหน้าเหนื่อยหน่ายเพราะคนที่กล้าเล่นหัวเธอแบบนี้ได้นั้นมีแค่คนเดียว

"นี่ก็อีกคน ว่างหรือไงยะ" ย่นจมูกใส่แล้วปัดมือคนลามปามออกจากศีรษะ

"เออใช่ ถ้าว่างนักก็ไปหาอะไรทำเลยภูมิ!"

กมลทิพย์รีบเสริมทว่าชายหนุ่มกลับไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ยกยิ้มยียวนกวนประสาทแล้วถือวิสาสะทรุดกายลงนั่งจับจองที่ว่างข้าง ๆ เพื่อนสาว ทำให้เธอรีบถลาเข้ามาแทรกกลาง แยกเขี้ยวข่มขู่

"อย่ามาทำเจ้าชู้ใส่ยัยลินนะ คนนี้ฉันจองแล้ว หวง!"

"หวงฉันเหรอ?"

"แหม! หลงตัวเอง! ฉันหวงยัยลินต่างหากย่ะ ถอยไป ๆ อย่ามานั่งใกล้ว่าที่พี่สะใภ้ของฉัน!"

กมลทิพย์ถลึงตาดุ สองแขนสอดเข้ากอดรักเพื่อนรักแล้วใช้ร่างกายดันเพื่อนชายให้ถอยออกห่าง จิกสายตามองอย่างรู้ทันว่าอีกฝ่ายคิดอะไร

แต่อย่าหวังเลยว่าจะสำเร็จเพราะตราบใดที่เธอยังอยู่ เธอไม่มีทางยอมให้ผู้ชายคนอื่นมาสอยเพื่อนเธอลงจากคานเด็ดขาด!

ภาคภูมิหัวเราะร่า ทอดมองใบหน้าบิดเบ้ที่เจ้าหล่อนพยายามปั้นให้ดูน่ากลัว ทั้งที่ความจริงแล้วมันดูตลกมากกว่าด้วยสายตาเอ็นดู

เหมือนลูกแมวชะมัด! จากนั้นก็เคาะปลายนิ้วลงบนหน้าผากนูน แววตาวาววับเกเร

"ทำตัวเป็นงูจงอ่างหวงไข่เลยนะ"

"ฮึ ถ้ารู้แล้วก็ถอยไปสิ ไม่งั้นฉันฉกนะ!"

"ก็ลองสิคร้าบบ ฉกมาฉกกลับไม่โกงนะ บอกเลยว่างูผมใหญ่มากด้วยยย~"

จบประโยคโอ้อวดใบหน้าหล่อร้ายของชายหนุ่มก็พุ่งเข้าใส่ทำเอากมลทิพย์ผงะ หลุดทำหน้าเหวอครู่หนึ่งก่อนรีบละล่ำละลักโวยวายกลบเกลื่อนหัวใจที่กำลังเต้นแรงในจังหวะแปลกประหลาด

"อะ...อะ ไอ้บ้า!"

ท่าทางน่ารักน่าหยิกเรียกเสียงหัวเราะให้ดังประสานกันลั่น ก่อนจะมิสลินจะรีบยกมือขึ้นห้ามทัพ ก่อนที่ทุกอย่างจะลุกลามแล้วจบลงที่การลงไม้ลงมือเยี่ยงทุกที

"หยุดดด~ อย่าตีกันสิคะเด็ก ๆ พี่ลินเป็นของทุกคนโอเคไหมคะ อะ ๆ รีบอ่าน เดี๋ยวสอบเสร็จจะพาไปกินหมูกระทะคนละชุดเลยเอ้า"

ยื่นข้อเสนอสุดเย้ายวนให้คู่กัดที่ยังคงแยกเขี้ยว ส่งสายตาท้าทายกันไม่หยุดแล้วก็จับหนังสือมายัดใส่มือให้คนละเล่ม ก่อนเบนสายตาไปมองอุปกรณ์สีขาวที่กำลังส่งเสียงร้องเรียกความสนใจ

'02-xxx-xxxx'

ตัวเลขเก้าหลักซ้ำยังไม่คุ้นตาสร้างความแปลกใจให้มัสลินพอสมควร เนื่องจากเธอไม่เคยให้เบอร์ส่วนตัวกับใคร ไม่เคยสมัครบริการบัตรเครดิตที่ไหน เป็นมนุษย์ที่ใช้ชีวิตด้วยเงินสด

"สวัสดีค่ะ"

(สวัสดีค่ะ คุณมัสลิน ญาติของคุณประไพหรือเปล่าคะ? ทางเราติดต่อมาจากโรงพยาบาล .... นะคะ)