ตอนที่ 8

ไอ้สารเลว!

ไม่ต้องตะโกนถามชื่อมัสลินก็พอเดาได้ว่าเป็นฝีมือใคร เพราะในชุมชนนี้มีเพียงอยู่คนเดียวเท่านั้นที่กล้าบ้าบิ่นถึงขนาดปีนเข้าห้องของเธอแบบนี้ และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก

ดีนะที่วันนี้ใบบุญไปนอนอีกห้องกับมารดา ไม่อย่างนั้นหากมันงัดแงะเข้ามาได้สำเร็จ คนที่รับเคราะห์แทนคงเป็น ...

นึกถึงผลลัพธ์ร้ายแรงอื่น ๆ ที่อาจตามมา ร่างบางก็สั่นเทิ้ม อุณหภูมิภายในกายพุ่งสูงขึ้นในเสี้ยววินาที

แต่แม้เธออยากจะจัดการพวกมันให้หมอบแค่ไหน ด้วยหลักของธรรมชาติทำให้เรี่ยวแรงเธอยังน้อยนิดเมื่อเทียบกับผู้ชาย

มิหนำซ้ำมันยังมีอาวุธ มีลูกกะจ๊อกตัวผอมกะหร่องติดสอยห้อยตามตูดอีกถึงสองชีวิต ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะเอาชนะได้หากต้องปะทะกันซึ่ง ๆ หน้า

แต่คอยดูเถอะ สักวันเธอจะลากคอพวกมันมาลงโทษให้สาสมกับความคิดชั่ว ๆ

ดวงตาวาวโรจน์ฉายแววมุ่งมั่นระคนคับแค้นใจ สองมือกำกระชับในท่าเตรียมพร้อม ขณะที่สายตาก็คอยจดจ้องปลายแหลมของมีดด้ามเล็กนั่นตลอดเวลา

เพราะต่อให้ตัวกลอนจะแข็งแรงพอแต่ถ้าคนทำรู้ทริค มีดสองด้ามก็สามารถสะเดาะกลอนได้

แต่ดูเหมือนวันนี้ สวรรค์จะยังไม่อยากใจร้ายกับเธอจนเกินไป

ไม่กี่อึดใจหลังมีเสียงคนกระซิบกระซาบ พ่นถ้อยคำด่าทอดังลอยมาให้ได้ยิน เสียงเปาะแปะของหยาดน้ำตกกระทบหลังคาสังกะสีก็ดังระงมไปทั่ว

เริ่มจากบางเบา จากนั้นค่อย ๆ เพิ่มระดับความรุนแรงและถี่รัวขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ถึงนาทีเธอก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากเสียงร้องคำรามของฝนฟ้าที่กำลังกระหน่ำ เทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา

เสียงกุกกักหายไป...

ปลายแหลมของมีดก็เช่นกัน ...

ใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นซ้ำ พยายามเงี่ยหูรอฟังต่ออีกราว ๆ สิบนาที กระทั่งไม่มีเสียงความเคลื่อนไหวใด ๆ แล้วจริง ๆ มือเย็นเฉียบจึงค่อย ๆ คว้าเสื่อและฟูกนอน ลากมาปูบริเวณหน้าประตู

ความหวาดระแวงทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับได้อย่างสบายใจ มือเรียวตบฟูกเบา ๆ ให้เข้าที่ก่อนทรุดกายลงนั่งขัดสมาธิ วางด้ามเหล็กของไม้ถูกพื้นลงบนหน้าตัก

เธอไม่รู้ว่าพวกมันจะย้อนกลับมาอีกไหม ไม่รู้ด้วยว่ากลอนจะสามารถคุ้มกันความปลอดภัยให้กับเธอและครอบครัวจนถึงรุ่งเช้าได้หรือไม่ด้วยความเก่าของมัน

ครั้นจะหอบข้าวของไปนอนกับมารดา ห้องนั้นก็คับแคบเกินไปสำหรับสามคน และที่สำคัญคือเธอไม่ต้องการให้มารดารับรู้เรื่องพวกนี้ด้วย

ฉะนั้นทางเลือกสุดท้ายที่มีอยู่คือ ... ห้ามหลับ

+

+

วันต่อมา

กว่าจะหอบร่างมาถึงมหาวิทยาลัยได้ก็เล่นเอามัสลินเหงื่อตก เพราะเล่นสัปหงกบนรถเมล์จนเลยป้าย เกือบได้นั่งรถเล่นรอบกรุงแทนเข้าเรียน

แต่โชคดีที่เธอกะเวลาในการเดินทางของแต่ละวันเอาไว้ อีกทั้งวันนี้ยังออกจากบ้านไวกว่าทุกครั้งเพราะเพิ่งทำใจให้หลับในช่วงใกล้รุ่งสาง

ในตอนที่โทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าส่งเสียงกรีดร้อง รถเมล์จึงเพิ่งเคลื่อนตัวออกจากป้ายที่ต้องการไปได้ไม่ไกล กระนั้นก็ยังต้องเดินเท้าย้อนกลับมาไกลโข

ดวงตาสีน้ำผึ้งเจือด้วยความง่วงงุงกวาดมองไปรอบโรงอาหารที่บัดนี้มีนักศึกษานั่งเล่นกันอยู่ประปราย ก่อนหลุบมองหน้าปัดลายพร้อยของนาฬิกาข้อมือเรือนน้อยซึ่งได้เป็นของขวัญจากมารดาเมื่อครั้งอายุสิบห้า อีกมือยกขึ้นป้องปากหาวหวอด ๆ

นี่เพิ่งจะเก้าโมงเช้า คาบเรียนแรกเริ่มตอนสิบโมงครึ่ง งั้นขอพักสายตาสักหน่อยแล้วกัน

คิดแล้วมัสลินก็ส่งข้อความแจ้งพิกัดให้กับเพื่อนสาวคนสนิทเรียบร้อย จัดการดันแก้วกาแฟร้อนที่พร่องไปครึ่งหนึ่งให้หลบไปอยู่ในตำแหน่งปลอดภัยก่อนมือรวบเอากระเป๋าผ้ามากอดแนบอก

เมื่อเล็งหามุมและองศาได้เหมาะเจาะแล้วจึงค่อย ๆ เอนกาย ทิ้งศีรษะพิงเข้ากับมุมเสาและผนังด้านข้างหวังงีบเอาแรงสักหน่อย

เพราะหากเธอยังฝืนถ่างตาจบจนถึงคาบเรียบล่ะก็ มีสิทธิ์ที่สติจะหลุดลอยกลางทาง

เสียงจ้อกแจ้กจอแจรอบกายค่อย ๆ เบาลงเรื่อย ๆ กระทั่งสุดท้ายมัสลินก็ตัดขาดจากโลกภายนอก จมลงในห้วงนิทรา

โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าคล้อยหลังเธอหลับตาได้ไม่ถึงนาทีนั้น ปรากฏเงาทะมึนพาดทาบทับคร่อมร่างเธอครู่หนึ่ง

ก่อนอึดใจต่อมาเจ้าของเงาดำจะเดินเลยผ่านไป  ทิ้งไว้เพียงกระดาษใบเล็ก ที่ถูกสอดแทรกไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง