EP6 บรรยากาศที่เปลี่ยนไป

‘กำแพงสูงชันมักท้าทายให้คนอยากปีนป่ายเสมอ พี่ชายของฉันก็เปรียบเสมือนกำแพงหินผาที่ตั้งตระหง่านขวางกั้นระหว่างฉันกับเขาเอาไว้ ทว่าส่วนลึกในใจของฉันกลับร่ำร้องอยากจะลองปีนข้ามมันไปให้ได้สักครั้ง

ไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่เคยวางทาบลงบนศีรษะของฉันในวันนั้น ยังคงทิ้งร่องรอยความรู้สึกวาบหวามเอาไว้ในก้อนเนื้อข้างซ้ายอย่างลึกซึ้ง มันเป็นสัมผัสที่ทั้งปลอบประโลมและสั่นสะเทือนหัวใจของฉันไปพร้อมกัน หลังจากค่ำคืนที่ฉันพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนแอและปล่อยให้น้ำตาไหลรินต่อหน้าเขา ภาพของพี่ไต้ฝุ่นในสายตาของฉันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

เขาไม่ใช่แค่เพื่อนพี่ชายที่แสนเจ้าเล่ห์และกวนประสาทคนเดิม แต่เขากลายเป็นผู้ชายที่มีความซับซ้อน เป็นคนที่ซุกซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าว และฉาบฉวยที่แสดงออกให้คนภายนอกเห็น

บรรยากาศระหว่างเราเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบๆ มันเป็นความเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนจนคนรอบข้างอาจมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ฉันกลับรับรู้และสัมผัสถึงมันได้ในทุกอณูความรู้สึก

โปรเจกต์วิศวกรรมชิ้นใหญ่นั่นยังคงเป็นเหตุผลหลักที่ดึงเขากลับมาที่บ้านของฉันแทบทุกเย็น กลิ่นโลหะจางๆ ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายทรงเสน่ห์และเสียงถกเถียงเรื่องกลไกที่ซับซ้อนยังคงดังเป็นปกติ ทว่าสิ่งแปลกใหม่ที่แทรกซึมเข้ามาในความคุ้นเคยเหล่านั้นคือสายตาของเขา

สายตาคมกริบคู่นั้นที่เคยมีไว้เพียงหยอกล้อและแกล้งเย้า ตอนนี้มันกลับทอประกายบางอย่างที่ลึกซึ้งและมีความหมายมากกว่าเดิม ยามที่เขาเงยหน้าขึ้นจากกองแบบแปลนและสบตากับฉันที่นั่งทำการบ้านอยู่มุมห้อง รอยยิ้มมุมปากที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูเหมือนจะอ่อนโยนลงอย่างประหลาด จนทำให้ฉันเผลอใจเต้นแรงอยู่หลายครั้ง

“ยัยตัวเล็ก วันนี้คิ้วไม่ขมวดเป็นปมแล้วแฮะ”

ภูริภัทรเอ่ยแซวขึ้นมาลอยๆ ในบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่พายุภัทรเพิ่งเดินออกไปรับโทรศัพท์สายสำคัญที่หน้าบ้าน

ฉันเงยหน้าขึ้นจากตำราเรียน รู้สึกถึงความร้อนที่แล่นริ้วขึ้นมาบนสองแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ “พายเข้าใจบทเรียนมากขึ้นแล้วค่ะ” ฉันตอบเขาไปอย่างมั่นใจ แต่ก็ยังไม่ค่อยกล้าสบตาของพี่ไต้ฝุ่นอยู่ดี

“เข้าใจเอง หรือเพราะมีคนช่วยติวให้กันแน่” ภูริภัทรเลิกคิ้วสูง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาแฝงความนัยที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นผิดจังหวะ

“พายอ่านและทำความเข้าใจเองต่างหากค่ะ”

ฉันรีบปฏิเสธเสียงแผ่ว แม้ว่าความจริงแล้วคำอธิบายของพี่ไต้ฝุ่นในวันนั้น และคำปลอบโยนที่มีให้กัน มันจะทำให้ฉันเข้าใจมากขึ้นก็ตาม แต่จะให้ยอมรับออกไปตรงๆ ว่ามันเป็นอย่างที่เขาพูด ฉันไม่พูดออกไปหรอก

ภูริภัทรหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มนั้นสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องที่เงียบสงบ

“เหรอ นึกว่าอยากให้เฮียติวเพิ่มให้อีกซะแล้ว”

พูดจบเขาก็ขยับตัวลุกขึ้นจากพื้นพรม เดินตรงมายังโต๊ะทำงานของฉัน ร่างสูงโปร่งของเขาบดบังแสงสว่างจากหน้าต่างจนเกิดเป็นเงาทาบทับลงบนตัวฉัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขาโอบล้อมรอบกาย จนฉันแทบจะลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ

“มีอะไรไม่เข้าใจอีกหรือเปล่า”

เขาก้มลงมองสมุดเลกเชอร์ของฉัน ใบหน้าคมคายนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้จนฉันมองเห็นประกายระยิบระยับในดวงตาเรียวคมของเขาได้อย่างชัดเจน ใกล้เสียจนฉันได้ยินเสียงลมหายใจของเขา

ฉันกลั้นหายใจ รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที “ไม่มีแล้วค่ะ เฮียฝุ่นกลับไปทำงานของเฮียเถอะ”

“จริงเหรอ”

เขาลากเสียงยาว ทำท่าทางเหมือนจะไม่เชื่อคำพูดของฉัน

“แต่เฮียว่าท่าทางเราดูเหมือนคนมีคำถามในใจนะ”

“ไอ้ฝุ่น”

เสียงห้าวทุ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจของพายุภัทรดังก้องขัดจังหวะขึ้นมาจากทางด้านหลัง พี่ชายของฉันเดินกลับเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ฉันเองก็ไม่ทันรู้ตัว เขายืนกอดอกพิงกรอบประตู ร่างสูงใหญ่ของเขาแผ่รังสีแห่งความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจนจนบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงเฉียบพลัน

ภูริภัทรชะงักไปเล็กน้อย เขายืดตัวตรงและหันกลับไปเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิท รอยยิ้มขี้เล่นยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ทว่าแววตาของเขากลับดูระมัดระวังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“อะไรของมึงวะไอ้พายุ ทำเสียงดุเชียว” ภูริภัทรเอ่ยถามด้วยท่าทีสบายๆ

“มึงนั่นแหละทำอะไร” พายุภัทรถามกลับเสียงเรียบ แต่สายตาคมกริบของเขากำลังกวาดมองน้องสาวสุดที่รัก สลับกับภูริภัทรราวกับกำลังประเมินสถานการณ์และจับผิดทุกความเคลื่อนไหวตรงหน้า

“กูก็แค่เดินมาดูยัยตัวเล็กทำการบ้าน เห็นนั่งหน้าเครียดมาหลายวันแล้ว” ภูริภัทรตอบกลับอย่างลื่นไหลและไร้พิรุธ

“ยัยน้องมันโตแล้ว มันดูแลตัวเองได้” พายุภัทรเอ่ยเสียงเข้ม แววตาของเขาดุดันขึ้น

“มึงกลับมานั่งที่ได้แล้ว งานโปรเจกต์ยังไม่เสร็จอย่าเพิ่งอู้”

บรรยากาศภายในห้องพลันอึดอัดขึ้นมาในชั่วพริบตา ภูริภัทรยักไหล่เบาๆ ท่าทางไม่ยี่หระกับคำสั่งนั้น แต่เขาก็ยอมเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเองแต่โดยดี

ฉันก้มหน้างุด ซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเองไว้หลังหน้ากระดาษตำราเรียน หัวใจของฉันเต้นระรัวราวกับรัวกลองศึก ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาของพี่ชายที่ทอดมองมาอย่างจับผิด แม้ว่าเฮียพายุจะไม่ได้พูดจาต่อว่าอะไรออกมาอีก แต่ความเงียบที่หนักอึ้งและกดดันนั้นก็บอกทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

พี่ชายของฉันเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ รับรู้ได้ถึงความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบระหว่างฉันกับเพื่อนสนิทของเขา

และคนอย่างพายุภัทร ไม่ใช่คนที่จะยอมปล่อยผ่านเรื่องที่เขาไม่พอใจไปได้ง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อเรื่องราวเหล่านั้นมันเกี่ยวข้องกับพิมพาย น้องสาวเพียงคนเดียวที่เขาทั้งรักและหวงแหนราวกับไข่ในหิน

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา บรรยากาศในการทำงานกลุ่มที่บ้านของเราก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เฮียพายุจะคอยจ้องจับผิดเราสองคนอยู่แทบทุกวินาที ทุกครั้งที่พี่ไต้ฝุ่นพยายามจะขยับตัวเข้ามาชวนฉันคุยหรือเอ่ยปากหยอกล้อฉันเล่นเหมือนอย่างเคย เฮียพายุก็จะหาเรื่องแทรกขึ้นมาขัดจังหวะทันที

ไม่ว่าจะเป็นการร้องเรียกให้เพื่อนสนิทไปช่วยจับชิ้นงาน สั่งให้ฉันลุกไปหยิบของในครัว หรือแม้แต่แกล้งทำของหล่นเสียงดังโวยวายเพื่อกลบเกลื่อนและตัดบทสนทนาของเราสองคน

ฉันรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่สามารถปริปากบ่นอะไรได้ ฉันทำได้เพียงนั่งเงียบๆ อยู่มุมห้อง กลายเป็นเพียงอากาศธาตุที่พวกเขาเริ่มจะมองข้ามความสำคัญไป

ทางด้านของภูริภัทร เขาก็ดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตจากเพื่อนสนิทเป็นอย่างดี เขาลดทอนการพูดคุยและรักษาระยะห่างจากน้องสาวของเพื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่เดินเข้ามาใกล้ ไม่เอ่ยปากชวนคุยเล่น ไม่แม้แต่จะหันมาสบตาเหมือนอย่างที่เคยทำ เขากลับไปสวมบทบาทเพื่อนของพี่ชายที่แสนเย็นชาและห่างเหินอีกครั้ง

ความอบอุ่นที่ฉันเคยได้รับในวันนั้นมันค่อยๆ จางหายไปในอากาศ ถูกแทนที่ด้วยกำแพงความเย็นชาที่มองไม่เห็นแต่กลับสัมผัสได้อย่างชัดเจน